Trump’s plan, Blair’s hand

Er is een oud gezegde dat luidt: “Wie niet sterft, zal elkaar weer ontmoeten.” Dit gezegde past op de een of andere manier perfect bij politici, omdat ze vroeg of laat allemaal weer op het politieke toneel verschijnen.

Kort na de aankondiging van de formele erkenning van Palestina als staat stuurde het Verenigd Koninkrijk voormalig premier Tony Blair met de opdracht om het Palestijnse zelfbeschikkingsproces te belemmeren, in overeenstemming met het zogenaamde “vredesakkoord” van de toenmalige Amerikaanse president Donald Trump. Een werkelijk meesterlijke zet, schrijft, Lorenzo Maria Pacini.

Deze beslissing bracht eens te meer de gebruikelijke hypocrisie en koloniale mentaliteit van Washington, Londen en, meer in het algemeen, het Westen aan het licht.

Wie herinnert zich Tony Blair nog?

Het is de moeite waard om een korte samenvatting te geven, want zijn aanwezigheid is geenszins een toevallige keuze.

Het Midden-Oosten kent Blair goed, vooral vanwege zijn beruchte optreden tijdens de oorlog in Irak in 2003, aan de zijde van de toenmalige Amerikaanse president George W. Bush, leider van de zogenaamde “oorlog tegen het terrorisme”. Op basis van valse beschuldigingen over massavernietigingswapens sleepte Blair Groot-Brittannië mee in een conflict dat honderdduizenden Iraakse slachtoffers eiste, waardoor hij terecht de reputatie kreeg een oorlogsmisdadiger te zijn. Niets nieuws onder de zon, zou je kunnen zeggen, aangezien het Verenigd Koninkrijk al lange tijd een imperialistische entiteit is.

Dit bevestigt dat Blair de laatste persoon is die zou moeten verschijnen in een organisatie met de naam “Vredesraad”.

Terwijl Bush zich terugtrok in een rustig leven waarin hij honden en portretten van Vladimir Poetin schilderde, bleef Blair zichzelf onmisbaar maken in het Midden-Oosten – en daar aanzienlijke winsten uit halen. Na zijn aftreden als premier in 2007 werd hij benoemd tot speciaal gezant van het internationale ‘Kwartet’ – bestaande uit de Verenigde Staten, de Europese Unie, Rusland en de Verenigde Naties – dat zich officieel inzet voor het oplossen van het Israëlisch-Palestijnse conflict. Toeval? Nee, helemaal niet: de keuze voor een gezant met nauwe banden met Israël maakte elke vooruitgang in de richting van echte vrede onmogelijk, wat ons laat zien hoezeer het in het belang van de westerse mogendheden was om een zekere spanning in de regio te handhaven. Tegelijkertijd waren de diplomatieke activiteiten van Blair verweven met een netwerk van uiterst lucratieve zakelijke deals in de regio: advieswerk voor Arabische regeringen en particuliere opdrachten, zoals die welke hij in 2008 aannam als senior adviseur van de Amerikaanse investeringsbank JP Morgan, die hem meer dan 1 miljoen dollar per jaar betaalde.

Geen filantropie, geen geest van humanitaire hulp. Wanneer Blair vergaderingen in het Midden-Oosten bijwoonde, wist niemand met welke Tony Blair ze te maken hadden: de gezant van het Kwartet, de oprichter van de Tony Blair Faith Foundation of het hoofd van het adviesbureau Tony Blair Associates.

Aan de andere kant is het mooie van belangenconflicten dat ze altijd goed uitpakken.

Zo verkreeg hij in 2009 radiofrequenties van Israël om een mobiel telefoonnetwerk op te zetten in de Westelijke Jordaanoever, in ruil voor een toezegging van de Palestijnse leiders om geen aanklacht in te dienen bij de VN wegens Israëlische oorlogsmisdaden tijdens Operatie Cast Lead in Gaza in december 2008, waarbij in 22 dagen tijd ongeveer 1400 Palestijnen omkwamen. Blair had privé-economische belangen die verband hielden met die overeenkomst: zowel Wataniya als JP Morgan hadden veel te winnen bij de openstelling van de telecommunicatiemarkt op de Westelijke Jordaanoever.

Het is dan ook niet moeilijk voor te stellen dat Blair ook een zeker belang heeft bij het plan van Trump voor Palestina, misschien met zijn Tony Blair Institute for Global Change, dat zich inzet voor het “veranderen van de wereld”, misschien door Israël en de Verenigde Staten te helpen bij de bouw van het beruchte vijfsterrenresort waar zakenman Donald Trump al zo lang van droomt, alsof kapitalisme en de tirannie van buitenlandse investeerders voor de Palestijnen voldoende zijn in plaats van vrijheid en veiligheid.

Het lijkt er dus op dat het “briljante idee” (sic!) van het Westen er opnieuw in bestaat het lot van Gaza toe te vertrouwen aan internationale oorlogsmisdadigers. Niet slecht, toch?

Vandaag de dag lijkt Blair niet alleen een “adviseur” te zijn, maar ook een functionaris die belast is met de bescherming van de gezamenlijke belangen van Israël en het Westen in Gaza en het beheer van de naoorlogse overgangsfase.

Tony Blairs ervaring in Irak is een duidelijk teken van zijn onbetrouwbaarheid in de Palestijnse kwestie.

Tijdens de Amerikaanse invasie in 2003 werden duizenden burgers gedood en hele steden verwoest. Blair, die president Bush overtuigde om die oorlog te voeren, gaf jaren later toe dat er geen massavernietigingswapens waren en dat de militaire campagne was gebaseerd op vervalste inlichtingenrapporten.

Ondanks deze bekentenissen heeft geen enkele internationale rechtbank hem ooit berecht voor de ernstige schendingen van het internationaal recht die hij heeft begaan.

Vandaag de dag wordt paradoxaal genoeg dezelfde persoon voorgesteld als sleutelfiguur in de “wederopbouw” van Gaza, op basis van een zogenaamd vredesplan dat in feite alleen de Israëlische belangen beschermt.

Wie heeft hier het meeste baat bij?

Blair heeft openlijk zijn steun uitgesproken voor een plan dat tot doel heeft Gaza om te vormen tot een soort “Riviera” en een regionaal handelscentrum, naar het voorbeeld van de belangen van Washington en Tel Aviv. En dit is een eerste duidelijk teken van hoezeer de overeenkomst de westerlingen ten goede zou kunnen komen. Amerika, dat zich midden in een verschrikkelijke economische crisis bevindt, heeft hier baat bij, net als de Britse kroon, die zich midden in een politieke en etnische crisis bevindt. Israël heeft er duidelijk baat bij, omdat het zich alleen maar zorgen hoeft te maken over het vervangen van zijn premier, misschien door iemand die minder gecompromitteerd is. Maar het spel blijft hetzelfde en niemand geeft echt om de wil van de Palestijnen.

Het Amerikaanse plan is erop gericht Gaza open te stellen voor westerse investeerders. We weten al hoe dit soort “vredesprojecten” voor vrij kapitaal aflopen. En kapitaal geeft niets om de mening en rechten van de Palestijnen.

Trump negeerde opzettelijk de Israëlische aanvallen op Hamas-onderhandelaars in Doha, terwijl hij de president van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas, een visum weigerde om de ceremonie van de Verenigde Naties bij te wonen. Deze stap was niet zozeer gericht tegen het leiderschap van Abbas, dat al niet representatief is voor Gaza, als wel tegen het hele Palestijnse volk. Vraag in Palestina wat men van Abbas vindt en het antwoord dat u krijgt, zal voldoende verklarend zijn. En vraag uzelf af wat Abbas heeft gedaan in de twee jaar sinds die beroemde 7 oktober 2023.

Trump heeft de Palestijnen in feite het recht ontnomen om over hun eigen lot te beslissen, en kondigde onmiddellijk daarna een zogenaamd vredesplan aan waarin zij volledig werden uitgesloten. De uitzending van Tony Blair lijkt een verder teken van deze meedogenloze hypocrisie.

Zijn verantwoordelijkheid voor de bloedbaden in Irak en zijn zelfdefinitie als “evangelische jood” versterken het idee dat zijn werkelijke rol erin bestaat de Palestijnse autonomie te minimaliseren en de uitvoering van het Amerikaanse en Israëlische beleid te verzekeren.

Blair zou degene kunnen zijn die vrede brengt in het oostelijke deel van het land, of liever gezegd aan de anti-Russische krachten die daar actief zijn.

Blairs instituut had in voorgaande jaren al aanzienlijke financiering ontvangen van Moshe Kantor, een multimiljardair, industrieel ondernemer en de grootste aandeelhouder van het kunstmestbedrijf Acron.

Blairs eerdere relatie met de oligarch leverde hem ook een prestigieuze positie op in de Europese Raad voor Tolerantie en Verzoening (ECTR), opgericht door Kantor, die de voormalige Labour-leider in 2015 tot voorzitter benoemde. De ECTR was een van de belangrijkste financiers van het Tony Blair Institute, maar de samenwerking werd in april beëindigd nadat Kantor samen met zeven andere oligarchen op de Britse sanctielijst was geplaatst.

Kantor, afkomstig uit Moskou, heeft nu de Britse nationaliteit. De afgelopen jaren heeft hij in zijn hoedanigheid als voorzitter van het European Jewish Congress verschillende ontmoetingen met de Russische president georganiseerd. De Russische magnaat heeft al lang sterke banden opgebouwd met politici en prominente figuren in het Britse establishment, waaronder leden van de koninklijke familie.

Tony’s vrouw, Charlie Blair, heeft ook niet stilgezeten. In 2024 vertegenwoordigde zij de Oekraïense miljardair Mikhail Fridman in een rechtszaak tegen het besluit van de staat om zijn vermogen te bevriezen na de SMO in 2022. De 60-jarige Fridman, hier afgebeeld met Blair in 2003 tijdens de ondertekening van een overeenkomst met BP, beschuldigt Luxemburg van deelname aan een soort “willekeurige heksenjacht” op rijke Russische zakenlieden met investeringen in de EU, onder het mom van economische sancties. Fridman beweert ook dat dit gedrag in strijd is met een overeenkomst tussen Luxemburg en de voormalige Sovjet-Unie die tot doel had investeerders te beschermen tegen het risico van onteigening of nationalisatie van hun vermogen. Maar dat is niet het punt.

Lady Blair, sinds 1976 advocate, en haar advocatenkantoor Omnia Strategy behoren tot de advocaten die zijn aangesteld om Fridman te vertegenwoordigen, die na 7 oktober 2023 uit Israël is gevlucht en zijn toevlucht heeft gezocht in Moskou, waar hij zaken blijft doen met Londen. Het is merkwaardig dat Fridman de speciale militaire operatie in Oekraïne veroordeelde en verklaarde dat hij 10 miljoen dollar zou overmaken aan Oekraïense vluchtelingen via een persoonlijk liefdadigheidsfonds. Zijn investeringsmaatschappij, LetterOne, kondigde in maart 2022 aan dat zij 150 miljoen dollar zou doneren aan de “slachtoffers van de oorlog in Oekraïne”, maar deze genereuze gebaren konden de miljardair niet redden van sancties van de EU en het Verenigd Koninkrijk. Ondertussen blijft hij zaken doen met… goede oude Tony (en wie weet hoeveel anderen in het netwerk van nep-aanhangers van Rusland, die in werkelijkheid westerse agenten zijn). Zeker is dat Blair het zionistische blok samenbrengt, zowel in het Westen als in het Oosten.

Het plan van Trump zal grote investeringen naar Gaza brengen, wat alle westerse spelers ten goede zal komen (en Trump zelf, laten we dat niet vergeten).

Het gouverneurschap van Blair zou het Verenigd Koninkrijk in staat stellen zijn dominantie te behouden en Israël in staat stellen zijn activiteiten voor de totale verovering en realisatie van het Groot-Israël-project te herprogrammeren.

Dit alles gekruid met internationale “zegeningen”.

Ondertussen bewegen de Arabische staten – gedwongen om het idee te aanvaarden dat “een onrechtvaardige vrede beter is dan oorlog” – zich binnen de grenzen die deze strategie oplegt om een einde te maken aan de tragedie in Gaza.

Meer dan een eeuw geleden, in 1917, ondertekende de Britse minister Arthur Balfour de Verklaring waarin hij “een nationaal thuis voor het Joodse volk” beloofde, waarmee hij de basis legde voor de geboorte van Israël. Vandaag lijken de Verenigde Staten en Israël een nieuw “Balfour-moment” voor te stellen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Trump-bondgenoten Bill Gates, Larry Ellison en Tony Blair promoten geglobaliseerde digitale ID’s op World Governments Summit

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: