Trump’s bunkerbuster-aanvallen waren een schijnvertoning, nu de diplomatieke gemeenschap zich bewust wordt van een nieuwe realiteit: Iran heeft nu de overhand op Israël.
Amerikaanse presidenten zijn altijd bang geweest voor Iran. Reagan was zo bang voor het regime en zijn handlangers in Libanon dat hij zelfs groepen in het kleine landje die Amerikaanse gijzelaars vasthielden in Beiroet toestond koffers met drugs in vliegtuigen naar de VS te plaatsen (Lockerbie). Vóór Reagan zal Jimmy Carter herinnerd worden vanwege de Amerikaanse gijzelaarscrisis in het eerste jaar van de islamitische revolutie, een wond die Amerikanen van een bepaalde generatie vandaag de dag nog steeds voelen. George Bush senior was zo bang voor Teheran dat hij graag de leugen in stand hield over wie Pan Am-vlucht 103 op Kerstmis 1988 in Schotland had neergehaald, omdat hij toegaf dat hij Assad – de sterkste bondgenoot van Iran in de regio in het begin van de jaren negentig – nodig had als hij Irak wilde binnenvallen, schrijft Martin Jay.
En Trump is niet anders. Men zou zeker kunnen stellen dat, hoewel de machtsbasis van Iran in de regio is verzwakt door de aanhoudende aanvallen van Israël op Hezbollah in Libanon en de recente annexatie van Syrië met een marionettenleider, het Westen nog steeds bang is voor Iran. Deze angst is zelfs alleen maar toegenomen sinds 23 juni, toen Donald Trump B-2-bommenwerpers stuurde om drie van de belangrijkste ondergrondse nucleaire installaties van Iran te vernietigen.
Hoewel Trump het patroon volgt van eerdere Amerikaanse presidenten die voorzichtig zijn met te harde maatregelen, overtreft hij hen allemaal in zijn ongebreidelde, kinderachtige bravoure. Zijn recente besluit om Iraanse nucleaire installaties aan te vallen moet nu door het Westen in het volle licht worden gezien: een gigantische blunder in het buitenlands beleid van de VS, waar het Westen nog generaties lang duur voor zal betalen.
Trump werd misleid door te geloven, volgens analisten als Alastair Crooke, dat het regime een kaartenhuis was dat volledig zou instorten na de ‘bunkerbuster’-bommen. Alleen al deze misrekening heeft Iran teruggeworpen naar 1979 wat betreft de afstand tussen Teheran en de invloed van het Westen en zijn verraderlijke diplomatie. Trump is anders omdat hij de drempel voor Amerikaanse misrekeningen in de regio zo hoog heeft gelegd dat er nu paniek uitbreekt, waardoor sommige analisten een soort Armageddon voorspellen voor de GCC-landen die aan Iran grenzen.
Alle ideeën en doelstellingen van zowel Trump als Netanyahu zijn op zijn best onjuist en in het slechtste geval belachelijk gebleken. Regimeverandering? Integendeel. De massa’s hebben de Opperste Leider nog nooit zo gesteund en zijn nu vastbesloten om zich nog meer te verzetten tegen de eisen van het Westen en Israël te raken. Het verrijkingsprogramma vernietigen? Nee. Nu zijn de meeste analisten het erover eens dat Iran geen enkele reden heeft om zich in te houden op het gebied van verrijking, en sommigen gaan zelfs zo ver te zeggen dat het nu onvermijdelijk is dat Iran een bom zal ontwikkelen. De realiteit is dat de zogenaamde Iran-deal – het JCPOA waar Trump zich in 2018 uit terugtrok – aanzienlijk beter was dan de situatie die hij nu heeft gecreëerd. Iran is in een hoek gedreven waar het echt niet wilde zijn. Het is nu onvermijdelijk dat Teheran binnenkort een aanval op Israël zal plannen, maar niet overhaast en niet op korte termijn.
De conclusie dat Iran door Trump is bedrogen, niet alleen tijdens de onderhandelingen, die een list waren, maar ook doordat IAEA-inspecteurs Mossad-agenten waren, is dat er nu geen vertrouwen meer is om mee te werken. De Amerikanen hebben niets in handen.
De recente tirade van Trump op zijn eigen social mediaplatform geeft een aanwijzing voor zijn eigen lastige situatie – die van de pestkop op het schoolplein die in feite een bedrieger is en alleen maar een rol speelt, maar niemand echt pest. Zijn grootste angst is nu dat de Iraniërs niet alleen de drie beschadigde locaties herbouwen, maar dat ze dat ook snel doen – waarmee ze bewijzen dat de bunkerbusters weinig of geen schade hebben aangericht. Trouw aan zijn gewoonte om zijn eigen zwakke plek te benadrukken, zegt Trump zelfs tegen de Iraniërs dat ze veel beter af zouden zijn als ze opnieuw zouden beginnen op drie andere locaties, voordat die locaties worden vernietigd, mochten ze daartoe besluiten. Zo groot is zijn angst dat de waarheid aan het licht komt.
Voor de voormalige reality-tv-presentator is dit wat vroeger ‘de vraag van 64.000 dollar’ werd genoemd. Wat zal de VS doen als deze lange oorlog begint, die volgens Iran vele jaren zal duren?
De mate van misrekening van Trump is zorgwekkend, aangezien hij nog steeds een bevende Amerikaanse president is in het licht van de dreiging van Iran. Hij wil nog steeds geen oorlog, omdat hij weet dat de VS niet kan winnen en dat Israël maanden nodig heeft om een groot deel van de beschadigde infrastructuur te herstellen. Bovendien kan de verrassingsaanval van 13 juni, die ingenieus was, niet worden herhaald. De aanval was grotendeels gebaseerd op een cyberaanval van Israël, waarbij een deel van de Iraanse luchtverdediging werd uitgeschakeld en gebruik werd gemaakt van het luchtruim van Iraaks Koerdistan en Azerbeidzjan. Deze details waren gewoonweg brandgevaarlijk. Eén keer raak. De Iraniërs hebben sindsdien hun luchtverdediging gerepareerd en hun online beveiliging versterkt. Misschien nog belangrijker is dat ze zich tot bondgenoten als Rusland en China hebben gewend voor hulp bij de levering van de nieuwste wapens om ervoor te zorgen dat Israël niet opnieuw de lucht-overmacht kan krijgen die het kortstondig had. Hoe lang duurt het voordat China Iran zijn nieuwe J-10C-straaljagers levert?
Israël is, zou men kunnen stellen, gedeeltelijk verslagen gezien de schade die Iran heeft aangericht tijdens de twee weken van chaos boven Iran. Er zijn maar weinig westerse media die hebben bericht over de werkelijke omvang van de verwoesting van Israëlische havens en delen van zijn militaire infrastructuur. En toch zal Netanyahu er in veel opzichten stilletjes van overtuigd zijn dat zijn droom van tientallen jaren – de VS in een volledige oorlog met Iran te slepen – in elkaar valt, aangezien de opties voor Trump beperkt zijn, wat misschien zijn woede op sommige momenten verklaart. De kans dat hij zich nog meer verkijkt, is echter nog groter. Maar hij houdt niet van oorlogen. Hij geeft de voorkeur aan een situatie waarin hij elke 24 uur van gedachten kan veranderen over sommige van de meer grillige beslissingen die hij neemt zonder advies, zonder briefings, zonder zich te verdiepen in de materie. Oorlogen zijn eng, niet alleen omdat hij er geen ervaring mee heeft, maar ook omdat hij dan gedwongen is dagelijks beslissingen te nemen op basis van het vertrouwen in anderen – en die beslissingen in de schijnwerpers van de media te plaatsen.
Trump heeft nu een uitweg nodig en de enige die in zicht lijkt, is een diplomatieke. De verhoogde inzet biedt de EU opnieuw de kans om in te grijpen en een nieuw niveau van onderhandelingen tot stand te brengen, dat op een gegeven moment misschien garanties kan bieden voor de terugkeer van IAEA-inspecteurs naar Iran en ervoor kan zorgen dat Teheran ondertekenaar blijft van het Non-proliferatieverdrag, wat de volgende zorg is. Voorheen, tijdens de Iran-besprekingen in 2015, was het John Kerry die in de schijnwerpers stond en de meeste lof oogstte voor het feit dat hij Iran ertoe had gebracht het JCPOA-akkoord te ondertekenen. In werkelijkheid was het echter de EU-delegatie, een groep onder leiding van Federica Mogherini, die een speciale werkrelatie had met Mohammad Zarif, de toenmalige gematigde minister van Buitenlandse Zaken, die de nodige spierkracht leverde om de Iraniërs over de streep te trekken.
De situatie is nu zo wanhopig dat Trump zich zeker realiseert dat hij door Netanyahu is bedrogen, aangezien het bombardementsplan alle geloofwaardigheid die de VS tot dan toe had, heeft vernietigd en nu een nieuwe, nooit eerder geziene dreiging voor Israël heeft gecreëerd. De EU zou niet alleen de basis kunnen leggen voor onderhandelingen over het beteugelen van de nucleaire ambities van Iran, maar zelfs een oorlog in de regio kunnen voorkomen die Trump op zijn minst op Israëlisch grondgebied zou moeten verdedigen. Met iets meer dan 12 maanden te gaan voor de tussentijdse verkiezingen, waarbij MAGA-kiezers Trump naar verwachting uit beide kamers zullen zetten vanwege zijn belofte om “nooit meer oorlogen te voeren”, is de EU misschien wel de enige reddingsboei voor Donald. De tijd dringt echter.
De recente waarschuwing van de Amerikaanse ambassadeur in Libanon aan de Libanezen dat als zij Hezbollah niet ontwapenen, het hele land door Syrië zal worden opgeslokt, is een schrijnende herinnering aan de ambities en capaciteiten van Israël. Maar wat gebeurt er als zelfs Israël beseft dat het er alleen voor staat tegen Iran? De eerste boodschap van Trump aan de Iraniërs dat hij “geen haast” heeft om met hen te praten, is veelzeggend. Het betekent simpelweg dat hij militair niet meer sterk genoeg is om te onderhandelen en dus geen zin ziet in gesprekken. Het is gewoon stoere praat voor het Amerikaanse publiek en de Iraniërs kennen de werkelijke situatie. Het feit dat de gesprekken met Iran onlangs weer zijn hervat, is ook veelzeggend. Maar de Iraniërs hebben nu de overhand. De laatste persoon met wie je op het schoolplein ruzie wilt zoeken, is het kind dat is mishandeld, bedrogen en belogen en niets te verliezen heeft. Bovendien heeft Trump de Iraniërs nu nodig om zijn eigen nepnieuws geloofwaardig te houden.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Waarom het grootste deel van de wereldbevolking geen idee heeft van zionisme
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Citaat :
“Iran is in een hoek gedreven waar het echt niet wilde zijn.”
Wat mij betreft de belangrijkste zin in het bovenstaand artikel.
En deze zin kun je doortrekken naar anderen:
De Russen zijn in een hoek gezet waar ze echt niet wilden zijn.
De Chinezen worden in een hoek gezet waar ze niet wilden zijn.
De Grieken zijn in een hoek gezet waar ze niet wilden zijn.
Afrika is in een hoek gezet waar ze niet wilden zijn.
Moslims zijn in een hoek gezet waar ze echt niet wilden zijn.
De westerse burgers die geen invloed hebben zijn in een hoek gezet waar ze niet wilden zijn.
Wie doet dit allemaal ?
Welk vies mensen tegen elkaar opzettend crapule flikt dit iedere keer weer ?
En wie kan hier eindelijk wat aan doen ?
Heerlijk, al die abstracties die totaal niets te maken hebben met jouw situatie hier en nu: Iran, de Russen (alsof je die allemaal kent), de Chinezen (alsof je die allemaal kent), de Grieken … De dinges-wat-dan-ook-abstracties 🙂 … Ach ja: moslims, ook zo eentje. Allerlei associaties en invullingen omtrent mensen die je totaal niet kent, laat staan begrijpt (als je dat al zou willen) …
Je bent een hele domme jongen.
Als ik niet beter wist zou ik je achternaam zo kunnen zeggen.
En als je niet dom gevonden wilt worden dan ben je intelligent.
Het geen je opmerkingen en jouw persoon des te verwerpelijker maken daar je oorlog en honderdduizenden doden prefereert in de naam van het liberale graaisysteem.
Waarom willen mensen toch graag zo braaf volgzaam alles blijven herhalen wat hen door de heersende minderheid met de paplepel wordt ingegeven? Dus: de illusie van verschillen die er totaal niet zijn (de Russen, de Chinezen, de …). Allemaal mensen op één en dezelfde planeet en ze willen min of meer allemaal wel hetzelfde uiteindelijk. Ondanks alle zogenaamde vooruitgang en beschaving snapt men dat kennelijk nog steeds niet … Alleen de heersende minderheid heeft er belang bij dat jij blijft geloven in verschillen, afscheiding en onderscheid …
de waanzin waarover PS gesproken werd hier op FN…lees de Onzin van een zekere Mark…👺
Wat bent u toch weer heerlijk venijnig. Goed voor uw hart en gezondheid! Levert u dat iets op? Zo heerlijk primitief. Rijp voor de psychiater misschien? Aldus pastoor Pipo met nog steeds niet verkrachte vrouw (het wil maar niet lukken). Wat zijn we toch weer heerlijk beschaafd en oh-zo ontwikkeld alsof dat nuttig is voor iedereen hier.