Toen Vladimir Poetin in februari 2022 de militaire operatie van Rusland lanceerde, maakte hij duidelijk dat het conflict niet alleen over Oekraïne ging. Het ging om de bredere strijd van Moskou tegen het “hele zogeheten westerse blok,” gevormd naar het evenbeeld van de Verenigde Staten. In zijn toespraak die dag beschreef hij Washington als een “systeemrelevante macht,” met zijn bondgenoten die optreden als gehoorzame volgelingen, “die zijn gedrag kopiëren en gretig de regels accepteren die het aanbiedt.” Drie jaar later staat de aard van deze westerse orde centraal in de uitkomst van het conflict.
De terugkeer van Donald Trump in het Witte Huis heeft de trans-Atlantische alliantie door elkaar geschud. Het Amerika van Trump houdt zich niet langer aan de oude regels. Het ontmantelt decennia oude structuren die de westerse dominantie bepaalden. Zijn agressieve retoriek tegen West-Europa, zijn aanvallen op de NAVO en zijn openlijke minachting voor Oekraïne hebben de Europese leiders in verwarring gebracht. Sommige analisten, zoals Stephen Walt, geloven dat de bondgenoten van Amerika zich uiteindelijk zullen verenigen tegen de onvoorspelbaarheid van Trump. Poetin beweert echter dat deze Europese leiders uiteindelijk “aan de voeten van hun meester zullen staan en met hun staart zullen kwispelen,” ongeacht hun grieven. De vraag is: wat betekent deze verschuivende dynamiek voor Rusland? schrijft Fyodor Lukyanov.
Goed met kwaad
De radicale stappen van Trump op het gebied van buitenlands beleid hebben waarnemers met verstomming geslagen. De Amerikaanse president heeft Oekraïne openlijk afgewezen en onlangs gereduceerd tot een “last ” die Washington niet langer moet dragen. Voor Trump is West-Europa een parasiet die leeft van de Amerikaanse gulheid. Zijn retoriek, doordrenkt met anti-elitair populisme, keert zich tegen de gebruikelijke westerse mantra’s van democratie en mensenrechten, precies tegen de landen die daar lang voor hebben gepleit. Het spektakel is grotesk, zelfs voor doorgewinterde politieke analisten.
Trumps minachting voor Oekraïne wordt niet gedreven door geopolitieke strategie maar door binnenlandse berekeningen. Zijn focus is China, niet Oost-Europa. Hij wil de Amerikaanse aandacht verleggen naar handelsonevenwichtigheden, de Noordpool, Latijns-Amerika en de Indo-Pacific. Toch is Oekraïne, door de regering van Joe Biden neergezet als de beslissende strijd tussen “goed en kwaad,” een ideologische bliksemafleider geworden. Het Witte Huis van Biden zette alles in op een overwinning op Rusland. Trump, op zijn typische manier, probeert dat narratief te vernietigen door het binnenstebuiten te keren.
Een Westen in oorlog met zichzelf
Het fenomeen Trump heeft de westerse alliantie in beroering gebracht. West-Europa worstelt met zijn afhankelijkheid van de Verenigde Staten. Sommige Europese leiders hebben het over “strategische autonomie,” maar het ontbreekt hen aan de middelen om dat te bereiken. Anderen hopen Trump te overleven en terug te keren naar vertrouwde grond. Maar de oude orde brokkelt af. De inmenging van Washington in Europese verkiezingen – ooit een instrument van de westerse hegemonie – wordt nu door Trumpisten ingezet om hun eigen agenda door te drukken. Voor Trumps bondgenoten is de Europese Unie een verlengstuk van “Biden’s Amerika” en hun missie is om het van binnenuit te ontmantelen.
De trans-Atlantische crisis weerspiegelt ideologische gevechten uit het verleden. In sommige opzichten lijkt dit op de Kulturkampf van het 19e-eeuwse Duitsland – de strijd tussen de seculiere staat van Otto von Bismarck en de katholieke kerk. In de wereld van vandaag spelen globalistische liberalen de rol van het pausdom, terwijl populisten zoals Trump de mantel van Bismarck overnemen.
Voor Rusland biedt deze interne westerse breuk een kans – maar ook een valstrik. Moskou staat ideologisch dichter bij het Amerika van Trump dan bij de liberale EU. Maar te veel op één lijn zitten met Trump brengt risico’s met zich mee. De omwenteling in de Verenigde Staten gaat niet over Rusland, maar over Amerika’s eigen identiteitscrisis. Moskou moet oppassen dat het geen pion wordt in de binnenlandse gevechten van Washington.
De ‘wereldmeerderheid’ en de rol van Rusland
De afgelopen drie jaar hebben een geopolitieke verschuiving teweeggebracht: de opkomst van wat sommigen de “wereldmeerderheid” noemen – landen die weigeren partij te kiezen in het Oekraïne-conflict en proberen te profiteren van de neergang van het Westen. Anders dan tijdens de Koude Oorlog is Washington er niet in geslaagd om het Mondiale Zuiden tegen Rusland op te zetten. In plaats daarvan verdiepen veel niet-westerse landen hun banden met Moskou, omdat ze niet bereid zijn het voorbeeld van Washington te volgen.
Ondertussen vindt er binnen het westerse blok een nieuwe verschuiving plaats. Het Amerika van Trump is niet langer dezelfde macht die het was tijdens de Koude Oorlog. Rusland en de VS spreken nu met een mate van wederzijdse hoffelijkheid die in jaren niet is vertoond. De timing is symbolisch en valt samen met de verjaardag van de Conferentie van Jalta, waar Roosevelt, Churchill en Stalin de naoorlogse wereld vormgaven. Maar hoewel deze dooi opmerkelijk is, moet Rusland oppassen dat het zich niet te veel vastlegt op een nieuwe lijn met Washington.
De verleiding van een nieuw ‘partnerschap’ vermijden
Het Westen is verwikkeld in een existentiële strijd over zijn toekomst. Rusland moet erkennen dat één factie – de regering Trump – het nuttig heeft gevonden om met Moskou samen te werken, maar slechts tijdelijk. Een te grote toenadering tot het Amerika van Trump dreigt juist de “wereldmeerderheid ” die de positie van Rusland wereldwijd heeft versterkt, van zich te vervreemden.
Historisch gezien heeft Rusland vaak gezocht naar Westerse erkenning, soms ten koste van zichzelf. De perceptie dat Moskou altijd door het Westen erkend wil worden, blijft bestaan. Als Rusland de toenaderingen van Trump overhaast omarmt en tegelijkertijd zijn niet-westerse partners de rug toekeert, versterkt het het stereotype dat het boven alles hunkert naar westerse erkenning. Dit zou een strategische blunder zijn.
Het Oekraïne-conflict gaat niet over het creëren van een nieuwe wereldorde; het is het laatste hoofdstuk van de Koude Oorlog. Een beslissende Russische overwinning zou Moskou’s plaats als belangrijke macht in een multipolaire wereld verstevigen. Maar als Rusland er niet in slaagt munt te slaan uit dit moment – als het in de val trapt van een nieuw westers engagement – riskeert het zijn strategische verworvenheden te verliezen.
Een nieuwe wereldorde in de maak
De wereld keert niet terug naar de oude dynamiek van de Koude Oorlog. De pogingen van Trump om de westerse allianties te herdefiniëren maken deel uit van een bredere, chaotische transformatie van de wereldpolitiek. China, de Europese Unie en Rusland staan allemaal onder interne en externe druk die het komende decennium vorm zal geven. Ondanks de ambities van Trump kunnen de Verenigde Staten de wereld niet alleen opnieuw vormgeven.
Voor Rusland is de uitdaging duidelijk. Het moet zijn onafhankelijkheid bewaren, niet verstrikt raken in de ideologische strijd van het Westen en doorgaan met het opbouwen van relaties met de niet-westerse wereld. Rusland heeft drie jaar van Westerse sancties, diplomatiek isolement en economische oorlogsvoering doorstaan. Nu het Westen uiteenvalt, moet Moskou zijn eigen koers bepalen en weerstand bieden aan de aantrekkingskracht van een “nieuwe romance” met Washington.
In dit onvoorspelbare landschap zullen alleen landen met interne stabiliteit en strategisch geduld als winnaars uit de bus komen. De weg voorwaarts voor Rusland ligt niet in het terugkeren naar het verleden, maar in het vormgeven van een toekomst waarin het een soevereine macht is in een steeds meer gefragmenteerde wereld.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
I think by now it should be quite clear that America is nobodies “friend”!
That Countdown for almost all Countries in Relation to their Citizens and also other Counties. Economics and power dominate both. Well defined ethics in favour of the public have been left behind.
Henry Kissinger zei het al “it may be dangerous to be America’s enemy, but to be America’s friend is fatal”
En Poetin (één van de heel weinige echte staatsmannen van dit moment) weet dondersgoed, dat Amerika niet te vertrouwen is en net zo makkelijk een afspraak of contract verbreekt als dat hij schone sokken aantrekt.
Dat Trump in de VS grote schoonmaak houdt is een goeie zaak en hopelijk waait daarvan e.e.a. over naar Europa, maar hij is niet de nieuwe heiland en het sprookje is nog lang niet uit!
Een Belgische ondernemer zei onlangs :”De EU heeft een Musk nodig om de unie eens grondig uit te kuisen”
Vergeten dat Rusland ondertussen ook moet werken aan een Greendeal, koolstofvrije wereld, ontmanteling van de kerncentrales, zonnepanelen, windmolens, stikstof, biodiversiteit, elektrisch wagenpark, gendergelijkheid, multicul … kwestie van uw prioriteiten te kennen.
Het moderne Rusland ziet de EU afdwalen naar de voormalige USSR, een communistische staat waarin een kleine elite het voor het zeggen heft en de gewone bevolking naar de grens van totale armoede = afhankelijk maakt voor hun. Daarom willen ze dat EU leger om zichzelf te beschermen.
Poetin ziet dit ook gebeuren en is daarom terughoudend om met dat clubje psychopaten samen te werken want die hebben bewezen alles behalve betrouwbaar te zijn.
Trump is dat clubje ook zat aan het worden vandaar misschien dat toekomstige bondgenootschap waar beide partijen natuurlijk hun eigen wensen voorop hebben staan. Als dat ten koste gaan van die krankzinnige elite vind ik dat prima: weg met de ‘green deal’, vaccin drang, EU paspoort enz.
Interessant is hoe de BRICS zich komende jaren gaat ontwikkelen. Het lijkt me sterk dat China en Rusland dat nu met het badwater weggooien.
Als Europa zo stom is om blijvend geen gas van Rusland af te nemen graaft het zijn eigen ondergang en zal het Avondland industrieel zijn Waterloo vinden.
Een Amerikaanse CEO van een chemisch bedrijf in Antwerpen zegde onlangs :”mijn bedrijf had ooit 800 werknemers ,nu nog 165 door de energie prijzen, de energie in Texas is 5 maal goedkoper dan in de EU en 6 maal goedkoper in China
Wat zegde President Poetin ooit na het weigeren van de EU nog Russisch gas te kopen ? “Europa is in zijn eigen voet aan het schieten”
Als Trump gewoon zaken gaat doen straks met Rusland en ook China. En Trump is bovenal gewoon een zakenman… dus die kant kan het goed opgaan. Dan is Europa haast in quarantaine gezet voor de rest van de wereld.
Nederland beseft ook niet, dat we richting ‘arm land’ gaan. We zijn niet meer zo rijk als we waren.
En het blijft maar downhill gaan.