Al decennialang wordt in Washington, in de politiek, maar vooral in de media, het idee gekoesterd dat militaire macht als een schakelaar kan worden in- en uitgeschakeld: inschakelen, beslissend toeslaan en weer uitschakelen voordat de gevolgen zich voordoen. Maar elk van de tientallen brute, niet-uitgelokte en in strijd met het internationaal recht zijnde aanvalsoorlogen van de VS en elk van de militaire operaties om regimes omver te werpen hebben aangetoond dat dit niet waar is, maar dat in de regel het tegenovergestelde het geval is. Toch wordt in de huidige door de VS gecreëerde crisis met Iran door de haviken in Washington opnieuw dezelfde illusie als de ultieme waarheid gevierd.
Slechts enkele bekende persoonlijkheden verzetten zich in het openbaar zo resoluut tegen de Amerikaanse oorlogsstokers als de voormalige kolonel van het Amerikaanse leger Lawrence Wilkerson. Bijna niemand ontmaskert deze uiterst gevaarlijke illusie van het buitenlandse politieke establishment van de VS duidelijker dan ex-kolonel Wilkerson, die onder andere stafchef was van de zwarte Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken en ex-generaal Powell, schrijft Rainer Rupp.
Uit die tijd heeft hij nog steeds veel connecties in het buitenpolitieke apparaat van de Amerikaanse regering en is hij dan ook goed geïnformeerd.
In zijn analyse van de recente spanningen met Iran legt hij de gevaarlijke fantasie bloot die ten grondslag ligt aan de Amerikaanse strategie – de hernieuwde misvatting dat een Amerikaanse oorlog met Iran kort, beheersbaar en politiek winstgevend voor Trump zou kunnen zijn. In een gesprek met de Noorse professor Glenn Diesen legt Wilkerson uit:
“Het idee dat we Iran één dag hard kunnen raken en dan de overwinning kunnen uitroepen en naar huis kunnen gaan, is heel vreemd.”
Dat komt niet alleen door de aanname zelf, maar ook door het feit dat dit in het Amerikaanse politieke discours als vanzelfsprekend wordt geaccepteerd, vooral door Republikeinen, die bij zijn aantreden nog iets heel anders hadden verwacht van het buitenlands beleid van Donald Trump.
Volgens Wilkerson wil Trump een oorlog zonder gevolgen:
“Een leuke korte veldtocht in de ochtend, een beetje bombarderen. Iran slaat niet terug. In de middag zegt hij dan: ‘Oké, laten we hier stoppen. We gaan naar huis en roepen de overwinning uit.’”
Het probleem is echter dat Iran weigert mee te spelen in dit scenario.
De rode lijn van Iran: geen symbolische oorlogen
In tegenstelling tot Venezuela, dat Wilkerson beschrijft als onwillig en militair niet in staat om een conflict met het Amerikaanse leger in de Amerikaanse achtertuin te escaleren, neemt Iran een heel andere strategische positie in. Het is geen kwetsbare macht die de aandacht wil vermijden. Het is een regionale macht met aanzienlijke capaciteiten en vastberadenheid.
“De Iraniërs hebben duidelijk gemaakt”, zegt Wilkerson, “dat terughoudendheid van Iran bij agressie de VS en Israël alleen maar zou aanmoedigen om door te gaan.” Daarom valt niet te verwachten dat het antwoord van Iran symbolisch of terughoudend zal zijn. Iran heeft zelfs herhaaldelijk tegen de VS gezegd: “We slaan terug met alles wat we hebben.”
En bovendien gewaarschuwd: “Zelfs bij een kleine aanval … zal er een grote regionale oorlog komen”, namelijk tegen Amerikaanse doelen in de regio (schepen en Amerikaanse militaire bases) en vooral strategische doelen in Israël.
Trump bevindt zich daarmee in een dilemma. Hij heeft zichzelf in een hoek gemanoeuvreerd waaruit hij moeilijk zonder schade kan komen. Als hij escaleert, riskeert hij een oorlog die hij niet meer onder controle heeft. Als hij zich zonder resultaat terugtrekt, ondermijnt hij zijn zorgvuldig opgebouwde en onderhouden imago van “sterke man”.
“Ofwel ontketent hij een grote oorlog, ofwel staat hij met lege handen.”
Is een Amerikaanse aanval op Iran te voorkomen?
Om deze redenen beschouwde Wilkerson tot voor kort militaire Amerikaanse aanvallen op Iran als onvermijdelijk. Maar in een gesprek met professor Diesen op 2 februari zag hij een sprankje hoop. Er zou iets veranderd zijn in de afgelopen 48 uur, zei hij. Er zou een onverwachte wending zijn geweest, meldt hij onder verwijzing naar “verschillende bronnen in Iran, in de regio en in de VS”. Hij zou hebben vernomen dat er serieuze gesprekken gaande zijn, mogelijk indirect en via een bemiddelaar zoals Oman, die mogelijk tot serieuze onderhandelingen zouden kunnen leiden.
Dat zou Trump de mogelijkheid kunnen bieden om zonder gezichtsverlies uit zijn dilemma te komen, of beter gezegd, uit de hoek waar hij zichzelf in gemanoeuvreerd heeft. Volgens zijn informatie zou de Iraanse kant – onder bepaalde voorwaarden – mogelijk bereid zijn om de onder president Obama bereikte JCPOA-formule voor controle van de uraniumverrijking door het Internationaal Atoomenergieagentschap als compromisoplossing te accepteren. Dit zou echter alleen kunnen gebeuren op voorwaarde dat Washington geen andere eisen aan het nucleaire pakket stelt die afbreuk doen aan de soevereiniteit, nationale trots en waardigheid van Iran, aldus Wilkerson. Maar dat is precies wat Washington zou doen.
Het Iraans-Amerikaanse wankele spel in Oman
Ondertussen vond op 6 februari 2026 een indirecte bijeenkomst plaats in Muscat, die was bemiddeld door de regering van Oman. Beide partijen zaten niet aan één tafel, maar in aparte kamers, en Omaanse bemiddelaars liepen heen en weer met de respectieve voorstellen. Uiteindelijk toonden beide partijen zich voorzichtig positief, hoewel er geen concrete doorbraken waren. Er werd echter wel een akkoord bereikt om de gesprekken voort te zetten, waarbij de datum voor de volgende ronde open bleef. Sindsdien heeft de “grootste Amerikaanse vredespresident aller tijden” al publiekelijk de datum voor zijn volgende oorlog bekendgemaakt, namelijk half juni, als Iran tegen die tijd niet aan de eisen van de VS heeft voldaan.
Volgens berichten uit Oman lag de focus van de bijeenkomst op het nucleaire programma van Iran. Iran zou flexibiliteit hebben getoond, bijvoorbeeld door zijn hoger verrijkte uranium te verdunnen in ruil voor sanctieverlichting. Het volledig afzien van verrijking, dus ook voor gangbare civiele en medische doeleinden, wat een oude Israëlische eis is die Netanyahu’s loopjongen Trump zich eigen heeft gemaakt, werd door Teheran categorisch afgewezen, omdat dit het gewaarborgde recht is van elke staat die het non-proliferatieverdrag heeft ondertekend.
Tehran heeft ook de eis van de VS om zijn enige efficiënte wapen ter afschrikking van vijandige agressie, namelijk zijn uiterst succesvolle middellangeafstandsraketten, te vernietigen en het bijbehorende bouwprogramma te schrappen, als onbespreekbaar afgewezen. Ook op deze eis blijven de VS, maar vooral Israël, dat zich met afgrijzen de werking herinnert van deze wapens, waarmee Iran heeft gereageerd op de verraderlijke, brute, in strijd met het volkenrecht zijnde Israëlische aanvalsoorlog en strategisch belangrijke doelen in Israël heeft vernietigd, aandringen. Deze tweede eis van de VS die in Oman op tafel lag, was net zo onrealistisch als de derde, namelijk dat Iran niet alleen zijn steun aan Hamas stopzet, maar ook aan sjiitische minderheden in de regio, zoals in Irak en Syrië, en aan Hezbollah in Libanon.
Nieuw record van westerse hypocrisie
Als een waanzinnige realistische satire in Oman hebben de Amerikanen, die de Israëlische genocide in de Gazastrook ondersteunen met wapens, geld en politieke goodwill, Iran vervolgens ook nog eens beschuldigd van het schenden van de mensenrechten bij het neerslaan van de door Israëlische en westerse geheime diensten georganiseerde en door de media gechoreografeerde, gewelddadige demonstraties. Dat is ongetwijfeld een nieuw hoogtepunt van westerse hypocrisie, temeer daar leden van de regering-Trump in het openbaar opscheppen dat ze de crisis in Iran opzettelijk hebben veroorzaakt, kennelijk met de bedoeling een regimewisseling te bewerkstelligen door middel van een gewelddadige omverwerping.
Voor de bankcommissie van de Senaat verklaarde de Amerikaanse minister van Financiën Scott Bessent afgelopen donderdag uitdrukkelijk dat de VS opzettelijk een financiële crisis in Iran hadden veroorzaakt om onrust in het land aan te wakkeren. Op de vraag van senator Katie Britt wat de VS nog meer zouden kunnen doen om druk uit te oefenen op de ayatollah en Iran, verklaarde Bessent dat het ministerie van Financiën een “strategie” had uitgevoerd die gericht was op het ondermijnen van de Iraanse munt. Een strategie die de economie heeft doen instorten en de meest gewelddadige protesten heeft veroorzaakt die we ooit in het land hebben gezien.
“Een ding dat we bij het ministerie van Financiën konden doen en ook hebben gedaan, is een tekort aan dollars in het land creëren. Tijdens een toespraak in de Economic Club in maart heb ik de strategie uiteengezet. In december kwam het tot een snelle en naar mijn mening geweldige climax toen een van de grootste banken in Iran ten onder ging. Er ontstond een stormloop op de bank, de centrale bank moest geld drukken, de Iraanse munt stortte in, de inflatie explodeerde en daarom zagen we het Iraanse volk de straat opgaan.”
De regimewisseling in Teheran is niet doorgegaan. Maar wat is er geworden van het verklaarde voornemen om het regime te veranderen? Is diplomatie weer mogelijk als de Amerikanen bewust blijven aandringen op eisen waaraan Iran niet kan en zal voldoen, omdat daarmee de soevereiniteit en het staatsbestel van Iran, evenals de nationale trots en waardigheid van de Iraniërs met voeten zouden worden getreden?
Wil Trump met zijn uitstel van het begin van de oorlog tot half juni alleen maar tijd winnen voor een nieuwe militaire opmars? De Amerikaanse opmars tegen Irak heeft maanden geduurd, en toen beschikte het Pentagon over het grondgebied van de Arabische Golfstaten en Turkije, wat vandaag de dag niet het geval is.
Trump zou nu de kans hebben om uit de hoek te komen waarin hij zichzelf heeft gemanoeuvreerd: hij schrapt de niet-onderhandelbare punten en concentreert zich op het nucleaire verrijkingspakket, waarover Iran zich inschikkelijk toont. Daar wordt snel overeenstemming bereikt, hij verklaart zichzelf tot winnaar en zegt dat de druk op Iran heeft geholpen. De Iraniërs zeggen geen woord en iedereen is tevreden, ook de Russen en Chinezen, ook de Saoedi’s en de andere Golfstaten, met uitzondering van de rechts-radicale, zionistische massamoordenaars en kindermoordenaars in Israël.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Epstein en ‘koosjer spek’: reflecties over ideologie en religie in het zionisme
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Wat is nu in Godsnaam de bedoeling van dit Schimmige Artikel…waardeloze arrogante straat praat om interessant te willen zijn ????
that is right Raph.. FN IS LOOSING IT. FN publish wothwile artical. your quallity has diminished a lot. WHY.
Publicity.
Getting more hits?