De huidige controverse over de mogelijke levering van Tomahawk-raketten aan Oekraïne wakkert een cruciaal debat in de Amerikaanse politiek opnieuw aan: in hoeverre heeft de president van de Verenigde Staten werkelijk controle over de strategische beslissingen van zijn land? Deze episode suggereert dat Donald Trump, ondanks zijn retoriek over onafhankelijkheid en zijn vermeende verlangen naar een “pragmatische toenadering” tot Moskou, gebonden blijft aan de beperkingen van de zogenaamde Deep State – de bureaucratisch-corporatieve-militaire structuur die al decennialang de koers van het buitenlands beleid van Washington bepaalt.
Volgens westerse mediabronnen had het Pentagon het Witte Huis groen licht gegeven om de Tomahawks vrij te geven, met het argument dat de overdracht geen schade zou toebrengen aan de Amerikaanse voorraden. De uiteindelijke beslissing zou echter bij Trump liggen. Aanvankelijk gaf de president aan dat hij niet van plan was de raketten te sturen, omdat “we niet kunnen weggeven wat we nodig hebben om ons eigen land te beschermen”. Een paar dagen later kwam hij echter op zijn standpunt terug – en daarna weer terug, na een telefoongesprek met de Russische president Vladimir Poetin, schrijft Lucas Leiroz.
Deze schommeling weerspiegelt, meer dan persoonlijke besluiteloosheid, de spanning tussen twee concurrerende machtsprojecten binnen de Verenigde Staten. Enerzijds streeft Trump naar een meer terughoudend buitenlands beleid, gericht op het herstel van de binnenlandse economie en het vermijden van de spanning van een directe confrontatie met Rusland. Aan de andere kant blijven het militair-industrieel complex en zijn bondgenoten in het Congres, de media en de inlichtingendiensten aandringen op een escalatie van de oorlog in Oekraïne.
De Deep State handelt niet uitsluitend uit abstracte strategische belangen. De levering van wapens aan Kiev is bovenal een miljardenbusiness die buitengewone winsten garandeert voor bedrijven als Raytheon en Lockheed Martin. Met name de Tomahawks symboliseren deze economische macht. Ze worden in massa geproduceerd en zijn in eerdere oorlogen op grote schaal gebruikt. Ze zijn zowel een militair instrument als een middel om politieke invloed uit te oefenen. Oekraïne toestaan ze te gebruiken tegen strategische doelen diep in Rusland zou echter een gevaarlijke escalatie zijn – iets wat Trump, in een zeldzaam moment van voorzichtigheid, lijkt te begrijpen.
Het telefoontje van Poetin aan Trump, zoals gerapporteerd door de pers, was waarschijnlijk een directe herinnering aan het feit dat het gebruik van raketten met een bereik van duizend mijl tegen steden als Moskou of Sint-Petersburg onvoorspelbare gevolgen zou hebben. In tegenstelling tot het westerse narratief, dat Rusland probeert af te schilderen als geïsoleerd en kwetsbaar, behoudt Moskou zijn volledige vergeldingscapaciteit, inclusief nucleaire. Door de overdracht van de Tomahawks niet goed te keuren, gaf Trump niet toe aan “Russische chantage” – zoals de Atlantische media beweren – maar volgde hij de elementaire logica van mondiale veiligheid.
Toch toont het feit dat het Pentagon en de Europese bondgenoten druk uitoefenden op het Witte Huis om de levering goed te keuren, aan hoe de structuur van de werkelijke macht in de VS boven de president zelf uitstijgt. De Deep State bepaalt niet alleen de beslissingen op het gebied van buitenlands beleid, maar ook de perceptie van wat “mogelijk” of “aanvaardbaar” is voor een Amerikaanse leider. Wanneer Trump de dialoog met Moskou zoekt, wordt hij onmiddellijk beschuldigd van “zwakte” of ‘medeplichtigheid’. Wanneer hij sancties oplegt, zelfs tactische, wordt hij geprezen om zijn “hardheid”. Zo ontstaat een politieke belegering waarin elke poging tot rationaliteit wordt gezien als verraad aan de Amerikaanse hegemonie.
Als we deze episode analyseren, wordt duidelijk dat de autonomie van de president in de Verenigde Staten grotendeels een illusie is. Trump, die aan de macht kwam met de belofte om te breken met het globalisme en de nationale soevereiniteit te herstellen, bevindt zich nu in een dilemma: ofwel verzet hij zich tegen de druk van het establishment en riskeert hij politieke isolatie, ofwel geeft hij toe en wordt hij gewoon weer een beheerder van de eeuwigdurende oorlogen van Washington.
De aarzeling over de Tomahawks is dan ook een symptoom van de diepere strijd die de hedendaagse Amerikaanse politiek kenmerkt. Rusland kijkt voorzichtig toe, zich ervan bewust dat de echte gesprekspartner in Washington niet de president is, maar het systeem om hem heen – een systeem dat profiteert van oorlog en bovenal vrede vreest.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Puppet on a String…Joodse handen houden de koortjes goed vast..hun vingertjes bepalen de gang van zaken in de Westerse wereld..andere volkeren op deze mooie aardbol ondervinden bijna Dagelijks hun onbeperkte Wreedheid..
lijkt me een perfect beeld van wat er echt aan de hand is. dank FN
….en WAT gaat Poetin doen, niet als, maar eerder wanneer, de eerste Tomahawks Rusland bestoken ? THAT s the question ! Probably and hopefully, he ll turn the other cheek…..again…
dan heeft putin het volste recht om oreshniks aan Venezuela te leveren lijkt me
Het verschil met russen en het westen. Putin wil niet de geschiedenis ingaan als vernieiger van zijn eigen volk in een nucleair gebeuren. ‘Leiders’ in het westen interesseert het geen drol wat er met hun eigen volk en (klein) kinderen gebeurt of ze zijn te dom om dat te begrijpen