Tirannie van de “goeden” – harakiri van het Westen

De sociale tweedeling – zogenaamd veroorzaakt door vermeende rechtsextremisten – is ronduit ondraaglijk voor pluralistische wereldverbeteraars. In de wedstrijd om te zien wie de echte “goede bedoelingen” heeft, is het de vraag of de nachtexpres naar de hel al is ingescheept.

Een veel geciteerde meme die relevant is voor vandaag luidt als volgt:

Het zijn vooral de zwakke mannen die het meest in staat zijn tot wreedheid en domheid, schrijft Elem Chintsky.

In het Westen bevinden we ons momenteel in de beschavingsellips tussen de voorlaatste en laatste fase. De zwakke mannen in leiderschapsposities, voortgebracht door een extreem goede en genereuze tijd, hebben op dit moment narrenvrijheid – immuun voor nucleaire afschrikking, niet onder de indruk van vredesonderzoek, wreed tegen hun eigen mensen. En deze staat van ontwikkeling werd waarschijnlijk teweeggebracht door een lange mars door de instellingen. Een mars van “goede bedoelingen.”

Rond de tijd van de Duitse hereniging, toen de DDR werd ingelijfd bij de BRD en er geen rem werd gezet op nieuwe NAVO- en EU-lidmaatschappen in het oosten, ontwikkelde zich een schaamteloze vanzelfsprekendheid met de zegen van de VS voor een onrealiseerbare “eeuwige groei” en een zogenaamd eeuwige welvaart ten koste van landen die rijk zijn aan grondstoffen, die helaas moeten leven zonder “liberale democratie” (op het Afrikaanse continent, maar ook Rusland, enz.). In de elites die toen aan de macht waren, ontstond een onderneming gevoed door overmoed en sluwe, kleingeestige ambitie, aangezet en geleid door het oude, westerse financiële kartel. Hebben we een concreet beeld nodig van deze beschrijving en hoe ver die ging?

De getuigenis van ene Michail Chodorkovski, die grote delen van de Sovjet energie-infrastructuur uitbuitte en plunderde ten koste van de bevolking van de voormalige Sovjet-Unie en Rusland, herinnerde ons er in een interview met de Russische liberaal, interviewer en blogger Joeri Doed aan voor wie hij werkte al die tijd dat hij Russische grondstoffen uit de grond stal: de onlangs overleden Lord Jacob Rothschild. (Volledig interview hier.) Het hoofd van de Rothschild bankiersfamilie was zijn ”protector”, zoals Chodorkovski hem noemt.

Als de “beslissingsbevoegdheid” van Chodorkovski over het gestolen kapitaal dat hij bij Joekos had gebundeld door het Kremlin zou worden aangetast, zou de volmacht van Chodorkovski met al zijn bevoegdheden onmiddellijk worden overgedragen aan Lord Rothschild. Dit gebeurde in 2003, toen de liberale agent van het Westen Chodorkovski eindelijk begon aan zijn welverdiende gevangenisstraf in Rusland. Dit is slechts een korte momentopname van een enorme Westerse strategie van de jaren ’90 om Rusland als soevereine staat volledig te vernietigen. Poetin onderbrak dit proces net op tijd voor de millenniumwisseling. Een vroeg symbool van de feitelijke houding van het Westen toen al was misschien wel het parlementslid Werner Schulz van de Groene Partij in september 2001: Schulz was degene die moreel verontwaardigd de plenaire zaal van de Duitse Bondsdag verliet toen de Russische president daar zijn beroemde toespraak hield.

Als een politicoloog vandaag zou beweren dat de belangrijkste eigenschap van een Westerse beroepspoliticus en volksvertegenwoordiger zelfopofferende integriteit is, zou de zaal in lachen uitbarsten. Tegelijkertijd zou dit een verdere aanwijzing zijn dat de parabel van hierboven des te waarachtiger is. Het beeld van een zwakgeschouderde bondskanselier Scholz die met een lege glimlach naast de Amerikaanse president Biden staat en luistert naar de laatste die hem verzekert dat “er geen Nord Stream 2 komt als Rusland Oekraïne binnenvalt” (waarbij hij alle vredesvoorstellen van Moskou op het gebied van veiligheidsbeleid eind 2021 negeert) is een van de meest in het oog springende iconografieën van de huidige tijd: “Zwakke en zwakkere man in het Witte Huis die de wereld in brand steken. Washington D.C. lente 2022”.

“Democratie tot elke prijs” wordt een tragische onderneming wanneer de meerderheid van de samenleving, bang, in nood van harmonie en doorzeefd van neuroses, vol lafaards zit – zoals de twee jaar durende coronaviruscrisis grotendeels met vlag en wimpel heeft aangetoond. Maar het feit dat meedogenloze scepsis ten opzichte van de staat, de Big Pharma industrie, het militair-industrieel complex en de gevestigde systemische media vandaag de dag niet overheersend is en de nieuwe standaard van het normatieve discours is geworden, laat alleen maar zien hoe diep lafheid, angst en beven in de samenleving zijn geworteld – ze wonen er praktisch zonder huur te betalen. Maar waarom is dit zo?

Zwakke mannen gaan door het leven en evalueren nieuwe informatie met een zogenaamd “consensusfilter”, dat dient als sociaal-cognitief veiligheidsmechanisme. Dienovereenkomstig is hun besluitvormingsproces – geconfronteerd met deze nieuwe informatie – geenszins gebaseerd op de fundamentele vraag “Is dit waar?”, maar eerder op de vraag “Zullen anderen het ermee eens zijn dat ik geloof dat dit waar is?” Deze angstige benadering maakt zwakke mensen bijzonder vatbaar voor grootschalige, gecentraliseerde propagandacampagnes waarin optimaal gebruik wordt gemaakt van lokale interpretatieve soevereiniteit om de ene “juiste, belangrijke en goede” mening aan te passen. Als het narratief is “vrede met Moskou kan alleen worden bereikt door meer escalatie en de vernietiging van Rusland en een totale overwinning voor Kiev,” wordt dit door de meerderheid onbetwist vastgehouden. Maar toch.

Er gebeurt iets op nationaal niveau in de voormalige DDR. Maar het is twijfelachtig of dit genoeg zal zijn (en of het op tijd zal gebeuren) om een proces te versnellen dat traag verloopt, vooral in de BRD.

De zogenaamde “comfort class” in het Westen is, zoals elders treffend wordt geanalyseerd, nauwelijks in staat om in hun hedonistische bubbel na te denken over historische patronen en processen die ver teruggaan, noch om te anticiperen op (dreigende) toekomstscenario’s in een redelijk toetsbare realiteit. Het ongeluk zit hem in het feit dat de veronderstelde pijlers van de productie geforceerd gesitueerd zijn in een groen-fascistische, planeconomische canon van attitudes, zoals beweerd en vertegenwoordigd door de Berlijnse stoplichten.

Daarin werden totaal andere prioriteiten gesteld, die een kunstmatige relevantie en lading kregen. De extravagante genderideologie en de “cultus van de geconstrueerde minderheden” moeten hier altijd als eerste worden genoemd, omdat ze een directe aanval zijn op het meest kwetsbare aspect van de samenleving: de kindertijd. Want dit is precies waar de “sterke mannen” van morgen zich moeten bevinden, die over 20 tot 30 jaar de ondankbare taak op zich moeten nemen om “goede tijden” op te bouwen uit de as van de branden van vandaag.

Terwijl de eigenlijke steunpilaren van de productie van een natie, zoals landbouw, zware industrie of transport, grofweg worden geautomatiseerd, bureaucratisch worden mishandeld en uiteindelijk gewoon worden ontmanteld. De onrealistische verwachtingen van deze ideologen, die zichzelf in de rol van de verheven cultuurpriesters van de moderne NAVO hebben gedrukt door de massa’s te intimideren, hebben sinds het tijdperk van het coronavirus openlijk autoritaire trekken aangenomen. Elektriciteit wordt verondersteld “een basisrecht” te zijn, maar tegelijkertijd moeten kern- en kolencentrales snel worden ontmanteld.

Met belastinggeld gefinancierde huisvesting voor illegale immigranten moet in “Chinees” tempo worden gebouwd, maar Duitse burgers moeten op de armoedegrens balanceren terwijl ze de koopkracht van hun maandsalarissen in het niets moeten zien verdwijnen. Vrijheid van meningsuiting en persvrijheid zijn grotendeels succesvol gedeconstrueerd – maar de onbetwiste trendsetter hier is nog steeds veruit het Verenigd Koninkrijk onder Keir Starmer. Iedereen die “echte vrijheid van meningsuiting” wil, is “beslist een rechtsextremist” en “een nazi” die uit onachtzaamheid de “democratische basisorde” in gevaar brengt en voor een post op sociale media 20 maanden de gevangenis in kan gaan.

Terug naar de deelstaatverkiezingen in Thüringen en Saksen. Er was onlangs een Welt-debat waarin Jens Spahn – die altijd kan worden verondersteld een prachtig archetype van de “zwakke man” te zijn – probeerde het mandaat dat de AfD in deze twee deelstaten heeft gekregen ongeldig te verklaren. Op zijn typische belerende toon legde de voormalige minister van Volksgezondheid onder Merkel uit dat alle AfD-stemmers van tevoren hadden moeten weten dat hun stem weggegooid was. De AfD had immers toch geen relevante coalitiepartner, aldus Spahn. Volgens “Spahn de Maskerprocureur” moet elke kiezer genoeg afstandelijke berekening tonen om rekening te houden met elke potentiële coalitiepartner van hun favoriete partij, zodat de stem die ze uitbrengen echt zin heeft.

Elke links-groene partij van het NAVO-systeem (CDU/CSU, SPD, FDP en de Groenen) is normatief wenselijk: iedereen kan met iedereen een coalitie vormen – geen enkel probleem, want uiteindelijk zal alles toch op dezelfde manier gebeuren. Angela Merkels Duitse klimaatbeleid van “Fukushima in maart 2011” (of haar migratiebeleid van 2015) zou door geen enkele Duitse groene regering in haar plaats anders of “nog radicaler” zijn gedaan – hoezeer men ook het tegendeel beweert.

Alleen de AfD biedt tenminste de illusie van een mogelijke koerswijziging – de partij is tenslotte nog nooit in de regering geweest. In dit opzicht is de Sahra Wagenknecht beweging een hybride met een duidelijk en krachtig voordeel ten opzichte van de gevestigde BRD systeempartijen enerzijds en de AfD anderzijds: BSW is de enige partij die Israël veroordeelt voor de genocide in Gaza. De recente toenadering van de BSW tot de mainstreampartijen verkwanselt en verzwakt echter snel deze zeldzame en tragisch ondervertegenwoordigde positie in de Duitse politiek. De nu expliciete “firewall” naar de AfD zal de BSW ook duur komen te staan bij de komende stembusgang en doet twijfels rijzen over het doel waarvoor de beweging eigenlijk is opgericht.

In ieder geval vertrouwt de voormalige minister van Volksgezondheid te veel op de meer dan twee procentpunten die de AfD heeft verloren in de federale verkiezingen van 2021 in vergelijking met haar resultaten in 2017. In termen van Duitse zittingsperiodes is dat echter lang geleden. Helaas zou zo’n lineaire kijk op appeasement niet voldoende zijn. Want hoewel de uitstekend met dwang gefinancierde publieke omroep er alles aan doet om de AfD verder zwart te maken, lijken de opvoedkundige methoden van de neoliberale staatsmediatovenaars nu zelfs te grof voor de “laffe, bange zwakkeling” van de buren (hierboven geanalyseerd). Dat komt omdat de aanmatigende en wereldvreemde houding van Duitsland ten opzichte van de oorlog in Oekraïne en zijn eigen de-industrialiserende beknotting sindsdien, ten opzichte van de illegale massamigratie sinds 2015, die vooral de laatste twee jaar de Duitse burgermaatschappij onder druk heeft gezet, een koerswijziging naar een keerpunt heeft afgedwongen. De vraag is opnieuw of het op tijd was.

Hoe dan ook, zal het tijdperk van zintuiglijke en sociaaleconomische gulzigheid in het Westen snel voorbij zijn. Geen enkel Netflix-programma, dat al overbelast is in zijn verscheidenheid, zal de gewone Duitse burger afleiden van het feit dat er een abrupt einde komt aan het tijdperk waarin welvaart als vanzelfsprekend wordt beschouwd. Met alle regionale oorlogen en conflicten in de wereld (waarover niemand in Washington of Brussel bereid is compromissen te sluiten) – en een brandende Bondsrepubliek in eigen land – zal binnen afzienbare tijd duidelijk worden hoe abrupt en meedogenloos de realiteitscheck in het Westen werkelijk zal zijn. De federale verkiezingen van 2025 zullen laten zien of de sombere beschrijvingen en voorspellingen die hier zijn gedaan, misschien toch niet worden ontkracht. Aan de andere kant zouden sterkere geesten opnieuw kunnen denken dat het goedgemutste “wachten” op de komende algemene verkiezingen een houding verraadt die van meet af aan gedoemd is te mislukken.

Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Het Westen – in de vicieuze cirkel van zelfvernietiging

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: