Het is moeilijk om dingen te weten zonder als een depressieve zeikerd over te komen

Die bullshit zou, dat weet ik, koren op mijn molen moeten zijn, maar in plaats van me te motiveren, heeft het me boos, moedeloos en, vreemd genoeg, ongemotiveerd gemaakt, schrijft Nate Bear.

Ik ben me terdege bewust van de gevaren van wat sommigen “doomscrolling” noemen en meestal slaag ik erin een evenwicht te vinden tussen het tot me nemen van al die ellende, het verwerken ervan en vervolgens proberen er in mijn schrijven betekenis aan te geven. Maar de afgelopen twee weken is dat vermogen, om wat voor reden dan ook, weggevallen. Ik werk aan een paar langere onderzoeksstukken en die zullen binnenkort worden gepubliceerd, maar ik dacht dat ik weer in het zadel zou klimmen en die mentale blokkade zou doorbreken door, nou ja, dit te doen. Door op te schrijven wat ik heb gedacht, zonder me al te veel zorgen te maken over vorm of samenhang.

En waar ik vooral over heb nagedacht, is dat de last zowel zit in het weten als in het geven om wat je weet. Doomscrolling is een verkeerde benaming, een term die wordt gebruikt om degenen die de stortvloed aan afschuwelijk nieuws en de talrijke, steeds sneller opeenvolgende en overlappende crises waarmee we worden geconfronteerd bijhouden, retorisch te delegitimeren. En zonder snobistisch te willen klinken, is de realiteit dat de meerderheid van de mensen die hun nieuws uit mainstreambronnen halen, wordt afgeschermd van het ergste. Ze worden afgeschermd van de ellende, omdat te veel kennis het systeem in gevaar brengt. En als je het niet weet, hoe kun je er dan om geven? Maar als je het wél weet? Nou, daarin schuilt het gevaar.

Om een voorbeeld te geven: drie weken geleden bracht BBC News in het Verenigd Koninkrijk een item over Israël dat een onderzoek was gestart naar de moord op Hind Rajab, het vijfjarige meisje uit Gaza dat doorzeefd werd met kogels terwijl ze met het Rode Kruis aan de telefoon was, nadat ze een aanval op de auto had overleefd waarbij haar familie om het leven kwam. Een goede vriendin van mij, een hoogopgeleid, intelligent en empathisch persoon, keek naar het nieuws en had nog nooit eerder van dit verhaal gehoord. Uiteraard was ze woedend en van streek. Als het verhaal van Hind voor haar meer dan tweeënhalf jaar later nog nieuws was, kun je je voorstellen wat ze nog meer niet weet over de genocide, over Israël, Palestina, het zionisme, enzovoort, enzovoort. In wezen alle dingen die jij, als je geabonneerd bent op onze nieuwsbrief, wél weet en waarvan je de last van het weten draagt.

Mijn vriendin kijkt religieus naar het BBC-nieuws, voordat ze naar haar werk gaat en wanneer ze thuiskomt van haar werk. Omdat zij, net als vele anderen, gelooft dat dit een goede manier is om op de hoogte te blijven van wat er in de wereld gebeurt. Maar hoe vertellen we mensen dat wat de BBC en andere mainstream nieuwsmedia berichten zorgvuldig wordt geselecteerd om imperialistische narratieven te ondersteunen, zonder te klinken als een complotgek? Hoe vertellen we mensen dat mainstream nieuws vol zit met opzettelijke weglatingen, het vermijden van context en soms regelrechte leugens die, vooral wanneer het om het imperium gaat, bedoeld zijn om westerse belangen te beschermen? Hoe vertel ik mijn vriendin dat de enige reden waarom de BBC nu over Hind bericht, is omdat ze haar moord kunnen gebruiken om Israël niet als een schurkenstaat te presenteren, maar als een land waar juridische, gerechtelijke en politieke processen functioneren? Hoe vertel ik haar dat een verhaal over Israëlische militairen die een kind vermoorden niet bedoeld is om de reputatie van Israël te schaden, maar juist om die te helpen redden? Hoe vertel ik haar dat Israël gecharmeerd is van eugenetica en werkt aan een technologische surveillance- en veiligheidsstaat waarin misdrijven worden voorspeld voordat ze plaatsvinden?

Maar dit alles zou, vermoed ik, gemakkelijker zijn dan praten over Rusland en Oekraïne.

Een van de langere stukken waaraan ik werk, gaat over de manier waarop Oekraïne en de oorlog in Oekraïne in de mainstream media worden gepresenteerd. Hoe vertellen we mensen dat ze in wezen zijn misleid om de remilitarisering van Europa te steunen door een voortdurend dieet van pro-Oekraïense, anti-Russische propaganda voorgeschoteld te krijgen dat nauwelijks overeenkomt met de objectieve werkelijkheid? Uitleggen dat de oorlog in Oekraïne absoluut niets te maken heeft met het verdedigen van de democratie of het handhaven van het internationaal recht, en alles met de belangen van imperialisten en wapenhandelaren, is een gegarandeerde manier om uit beleefd gezelschap te worden verbannen. Hoe leg je uit dat Oekraïne niet de Tweede Spaanse Republiek is die zichzelf met behulp van internationale brigades tegen het fascisme verdedigt, maar een oefenterrein voor westerse neonazi’s om praktische militaire training te krijgen terwijl ze zich voorbereiden op fascisme en rassenoorlogen?

Dan zijn er nog de hitte, de overstromingen en de geïndustrialiseerde vernietiging van landschappen en ecosystemen.

Hoe vertel je mensen over je angsten voor de ineenstorting van de ecologische en biofysische omstandigheden op aarde die de opkomst van georganiseerde samenlevingen mogelijk hebben gemaakt? Hoe leg je mensen uit wat het Holoceen is (was) en wat het einde van het Holoceen betekent voor de georganiseerde samenleving? Hoe vertel je mensen dat het voortdurend breken van hitterecords wijst op een klimatologische faseverschuiving die de beschaving in gevaar brengt, zonder te klinken als een paniekerige aluhoed? Hoe leg je uit dat we in ijskernen en bodemmonsters geen echo zien van een wereld uit het verleden die een verandering heeft doorgemaakt die zo snel verliep als deze? Hoe leg je uit dat we in wezen leven in de ruïnes van een ooit overvloedige planeet, vernietigd door het kapitalisme, voor kapitalisten, zonder ongelooflijk depressief te klinken? En hoe leg je uit dat het proces nog lang niet voorbij is, dat het met volle kracht doorgaat en dat het, zonder revolutionaire verandering weg van een op extractie en groei gebaseerde economie, zal leiden tot werkelijk dystopische toekomsten waarin zorgen over hypotheken, carrières en kinderen zowel kneuterig als vervelend lijken.

En hoe praat je überhaupt over kinderen in de context van zulke toekomsten? Uit mijn ervaring: met ongelooflijke moeite.

Hoe leg je uit dat er binnen systemen van liberale democratie geen uitweg bestaat? Dat stemmen een verloren zaak is, een verdovend middel dat bedoeld is om je een goed gevoel te geven over jezelf en je deelname aan het proces, niet om materiële verandering teweeg te brengen? Hoe leg je uit dat het democratische proces is gekaapt en dat de enige kans om te redden wat je liefhebt ligt in revolutionaire organisatie en revolutionaire daden?

En dit alles zonder het zelfs maar te hebben over de implosie van de volksgezondheid, de angstaanjagende toename van kanker onder jonge mensen, de toenemende gezondheidsbelasting door omgevingsfactoren en het virus dat onder vrienden niet bij naam genoemd mag worden.

Hoe doe je dit allemaal zonder over te komen als een fucking enorme zeikerd?

Ik weet niet zeker of dat überhaupt mogelijk is. Maar op de een of andere manier moeten we dit allemaal doen. We moeten onze zaak bepleiten, de argumenten presenteren, verfijnen en winnen. We moeten ons organiseren. We moeten die ongemakkelijke, oncomfortabele gesprekken voeren over de omstandigheden die instorten en over de dystopische toekomsten.

En op de een of andere manier moeten we dit doen terwijl we blijven geloven in werkelijk menselijk handelingsvermogen en in een betere toekomst, ongeacht de krachten die zich tegen het goede hebben verzameld en ermee verbonden zijn.

Want pessimisme is niet revolutionair.

En hoewel ik inderdaad uiterst pessimistisch ben over de richting waarin de huidige omstandigheden ons voeren, ben ik geen fatalist.

Ik geloof wel degelijk in prosociale, revolutionaire verandering, niet in de laatste plaats omdat revoluties een constante zijn geweest in de menselijke geschiedenis.

Mijn angst is echter dat we misschien eerst de bodem moeten raken, op reactionaire manieren waarop niemand van ons zich werkelijk ooit kan voorbereiden, voordat de revolutionaire geest werkelijk vat op ons krijgt.

Ik hoop wanhopig dat ik ongelijk heb, en ik weet dat de enige manier om mezelf ongelijk te bewijzen is door de moeilijke, juiste en revolutionaire dingen te doen.

Bedankt voor het luisteren. Ik had dit nodig. Binnenkort ben ik terug.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Neem afscheid van uw dierbaren

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: