Pepe Escobar: Iran zet de stap naar totale oorlog tegen de doodscultus

Een aanval op het South Pars-gasveld in Iran – het grootste ter wereld – is de ultieme escalatie.

Neo-Caligula, in zijn kenmerkende laffe schreeuwmodus op Truth Social, heeft wanhopig geprobeerd de doodscultus in West-Azië hiervoor de schuld te geven en zichzelf van elke verantwoordelijkheid te ontslaan: hij beweert dat Israël South Pars “uit woede” heeft aangevallen en dat de VS “niets wist van deze specifieke aanval”. Qatar was “op geen enkele manier hierbij betrokken”. En Iran heeft uit wraak de LNG-installaties van Qatar aangevallen “op basis van verkeerde inlichtingen”, schrijft Pepe Escobar.

Is dat alles? Laten we dan maar doorgaan met dansen?

Nauwelijks. Het lijkt er meer op dat de doodscultus openlijk zionistische media in de VS heeft gebruikt om het allemaal als een gezamenlijke operatie te framen – waardoor het Rijk van Chaos en Plundering dieper in een hoogmoedig moeras wordt getrokken; het in een totale energieoorlog met verwoestende gevolgen wordt gesleurd; en de petro-monarchieën in de Golf 100% tegen Iran worden gekeerd (ze voerden al campagne tegen Iran, met name Saoedi-Arabië, de VAE en Qatar).

Neo-Caligula kan opscheppen wat hij wil. Toch is het duidelijk dat een operatie van een dergelijke gevoeligheid en omvang – als middel om “druk uit te oefenen” op Teheran – een diepe betrokkenheid van CENTCOM en goedkeuring van de president vereist.

Het meest waarschijnlijke scenario wijst dus opnieuw op het feit dat Washington de controle over zijn eigen buitenlands beleid verliest – ervan uitgaande dat er überhaupt sprake was van een buitenlands beleid.

Alle betrokken spelers – wier onvermogen om het schaakbord te lezen keer op keer is bewezen – konden niet anders dan geloven dat Teheran uiteindelijk zou toegeven na een aanval op zijn kostbare energiezekerheid.

De Iraanse reactie was, zoals te verwachten, precies het tegenovergestelde: een harde escalatie. De lijst met doelen voor de tegenaanval werd in een mum van tijd gepubliceerd – en zal tot op de letter worden gevolgd. Te beginnen met de Ras Laffan-raffinaderij in Qatar.

Let op die LNG-treinen

Het is verleidelijk te geloven dat neo-Caligula probeert afstand te nemen van de uit de hand gelopen, door totale wanhoop gedreven doodscultus; dat hij Teheran in feite een uitweg biedt; en tegelijkertijd toegeeft dat de vernietiging van South Pars catastrofaal zou zijn, maar zich ertoe verbindt om “South Pars massaal op te blazen” (verwacht niet dat een warrige, megalomane, narcistische gangster coherent is).

Wat er in de South Pars-tragedie op het spel staat, zijn de LNG-treinen.

Een “trein” bestaat uit componenten die zijn ontworpen om aardgas te verwerken, te zuiveren en om te zetten in LNG. Ze worden “treinen” genoemd vanwege de opeenvolgende opstelling van de apparatuur – compressortreinen – die in het industriële proces wordt gebruikt om aardgas te verwerken en vloeibaar te maken.

Het Qatar 2-project in de enorme Ras Laffan-raffinaderij werd gecoördineerd door Chiyoda en Technip, een Japans-Britse joint venture. Hetzelfde geldt voor de treinen 4 en 5, die samen de grootste LNG-treinen ter wereld vormen.

Deze treinen worden geëxploiteerd door Qatar Gas, ExxonMobil, Shell en ConocoPhillips. In praktische zin zijn dit Amerikaanse en aan het Westen gelieerde installaties, en dus legitieme doelwitten voor Iran.

Er zijn slechts 14 treinen in de wereld – en het is niet overdreven om te stellen dat de westerse “beschaving” van al deze treinen afhankelijk is. Het duurt 10 tot 15 jaar om één trein te vervangen. Al deze 14 treinen liggen binnen het bereik van de ballistische en hypersonische raketten van Iran. Ten minste één ervan werd in brand gestoken door de Iraanse tegenaanval. Zo buitengewoon ernstig is dit allemaal.

De eerste hightech totale oorlog in West-Azië

De escalatie rond South Pars was onvermijdelijk nadat de nieuwe regels die Iran had ingesteld voor de Straat van Hormuz het Epstein-syndicaat volkomen krankzinnig hadden gemaakt.

Het was de westerse verzekeringsparanoia die de Straat veel meer sloot dan het defensieve potentieel van de Iraanse combinatie van drones en ballistische raketten. Vervolgens kondigde de IRGC aan dat de Straat openstond voor China; voor andere landen die onderhandelden – zoals Bangladesh; en voor Golfstaten die Amerikaanse ambassadeurs zouden uitzetten.

En toen werd er uiteindelijk een nieuwe reeks regels opgelegd. Het werkt als volgt.

1. Als je lading in petroyuan werd verhandeld, krijg je mogelijk vrije doorgang.
2. Je moet de tol betalen.
3. Pas dan mag je doorvaren, in Iraanse territoriale wateren, dicht bij het eiland Qeshm, en niet dwars door het midden van de Straat.

De Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Araghchi kon niet duidelijker zijn: “Nadat de oorlog is afgelopen, zullen we nieuwe mechanismen voor de Straat van Hormuz ontwerpen. We zullen onze vijanden niet toestaan deze waterweg te gebruiken.” Wat er ook gebeurt, de Straat van Hormuz krijgt een permanent tolhuisje, beheerd door Iran.

Prof. Fouad Azadi, die ik jaren geleden in Iran heb mogen ontmoeten, heeft al aangekondigd dat schepen die door de Straat varen voortaan 10 % tol moeten betalen. Dat kan wel 73 miljard dollar per jaar opleveren – meer dan genoeg om de oorlogsschade en de Amerikaanse sancties te compenseren.

Iran zit al diep in wat voor alle praktische doeleinden is geconfigureerd als De Eerste West-Aziatische High-Tech Totale Oorlog.

Strategisch gezien, zoals gedefinieerd door Iraanse analisten, impliceert dat een fascinerende overvloed aan nieuwe terminologie.

Laten we beginnen met De Grote Inkrimping, toegepast in de hypergerichte Chirurgische Uitputting-strategie. Het doel van de inkrimping is verschoven van de Israëlische Defensietroepen (IDF) naar het ondermijnen van het weefsel van de Israëlische burgermaatschappij.

Dan is er de 16-Mach Shield Breaker – waarvan de technologische supersterren de Khorramshahr-4- en Fattah-2-raketten zijn, die een eindsnelheid van Mach 16 bereiken en met 5,5 km per seconde vliegen.

Vertaling: terwijl een vijandelijke computer een onderscheppingsvector berekent, is de raketkop – een bom van een ton – al ingeslagen, waardoor een Zero-Sum Defense Paradox ontstaat: Israël geeft miljoenen dollars uit aan een onderscheppingspoging met 100% kans op mislukking, terwijl Iran een fractie daarvan uitgeeft om een gegarandeerde treffer te krijgen.

Vervolgens is er de Doctrine of Four Vital Organs.

De 9 miljoen inwoners van Israël overleven dankzij slechts twee primaire diepwaterhavens. Dat heeft Teheran ertoe gebracht over te gaan op de modus van structurele verlamming, waarbij het zich systematisch richt op vier “doodspunten”: de hypergeconcentreerde knooppunten van de Israëlische infrastructuur die, indien doorgesneden, de doodscultus zullen veranderen in een donkere, dorstige en uitgehongerde kooi.

De vier vitale organen zijn: Hydrologische Verstikking (het treffen van 85% van Israëls drinkwater in vijf ontziltingsinstallaties); Het Black-outprotocol (het treffen van de Orot Rabin-elektriciteitscentrale in het hart van het nationale elektriciteitsnet); Een voedselbelegering, gericht op de havens van Haifa en Ashdod, essentieel voor Israëls import van de 85% tarwe die het nodig heeft; en Energie-onthoofding: gericht op de raffinaderijen van Haifa, de enige Israëlische bron van geraffineerde aardolie, en een nog belangrijker doelwit na de aanval op South Pars.

Structurele verlamming. Zorgvuldig geprogrammeerd. Onverbiddelijk. Reeds van kracht.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De situatie loopt volledig uit de hand nu de escalatie door Israël het conflict met Iran in een gevaarlijke nieuwe fase brengt (VIDEO’S)

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: