Trump is toast

Nu de tussentijdse verkiezingen in de VS nog maar enkele maanden verwijderd zijn, vragen velen zich af: zijn we getuige van de ondergang van Donald Trump? Het belangrijkste criterium voor veel Amerikanen is altijd wat ze betalen in de supermarkt, aan de benzinepompen en voor nutsvoorzieningen. Voeg daar nog aan toe hoe veilig ze zich voelen in hun (arbeiders)banen, en het ziet er niet zo goed uit voor Trump. Zijn eigen MAGA-achterban heeft het gevoel dat die er bijna niet meer is, en dus is de zeer reële mogelijkheid dat hij beide kamers verliest, wat ertoe zou leiden dat de Democraten hem onmiddellijk in de tweede helft van zijn tweede termijn afzetten, zeker. Het is een somber vooruitzicht waar zelfs hij nu aan moet denken, want de afgelopen dagen hebben we een nieuwe blik bij Trump gezien tijdens persconferenties: wanhoop.

Trump wil wanhopig weg uit Iran, want elke dag die voorbijgaat maakt zijn besluit om oorlog te voeren met Teheran dwaas, roekeloos en volledig in strijd met de belangen van Amerika. Elke dag die voorbijgaat slaat de ene na de andere spijker in zijn doodskist, terwijl Amerikanen zich realiseren dat er een enorme kloof bestaat tussen het verhaal dat hij aan journalisten voorschotelt en de realiteit van wat er zojuist in Iran is gebeurd, schrijft Martin Jay.

Met elke dag die voorbijgaat, wordt het steeds duidelijker dat Iran de oorlog aan het winnen is. In veel opzichten zeggen sommige analisten dat Iran al gewonnen heeft, simpelweg op basis van het feit dat ze nu de Straat van Hormuz controleren, wat het land neerzet als een regionale macht die de wereldwijde energieprijzen kan beïnvloeden, zelfs tot het punt waarop de dagen dat olie in de regio wordt verhandeld in zogenaamde ‘petrodollars’ geteld zijn.

Zijn er realistische omstandigheden waarin Amerika en zijn bondgenoten de controle terug zouden kunnen krijgen? Nee. En toch heeft dit Trump er niet van weerhouden om EU-landen te smeken om te helpen met een marine-armada om precies dat te doen, maar geen van hen gaat op zijn idee in. Zijn eerste idee om een oorlog met Iran te beginnen was idioot en heeft veel EU-leiders geschokt door Trumps domheid, maar uit de pan in het vuur springen en het tweede idee steunen zou hetzelfde zijn als proberen een brand te blussen met benzine. EU-leiders, die zich misschien illusies maken over hun capaciteiten in Oekraïne, zijn niet klaar voor de zelfmoordpil van Trumps oorlog in Iran, en dus is de Straat van Hormuz nu verloren aan Iran, mogelijk voor altijd.

Tik tak. Elke dag die voorbijgaat, hoort Trump de spijker in de doodskist geslagen worden. Elke dag is als een marteling wanneer hij wakker wordt en beseft dat hij de grootste inschattingsfout heeft gemaakt die een Amerikaanse president ooit in de geschiedenis heeft gemaakt, en dat Amerika het Midden-Oosten heeft verloren. Wat betreft de Amerikaanse hegemonie die begint te vervagen: deze brokkelt nu af met een alarmerende snelheid. Dat GCC-landen nu wereldwijd op zoek gaan naar militaire aankopen, nu de speciale relatie die ze met de VS hadden een oplichterij blijkt te zijn, is een wake-up call dat de torenhoge pijlers van de Amerikaanse macht over de hele wereld op elkaar beginnen in te storten. Het domino-effect is wat we zien nu een Amerikaanse president op weg is naar de tussentijdse verkiezingen en vrijwel alles wat hij zijn kiezers beloofde om in de eerste plaats verkozen te worden, niet alleen niet is gebeurd, maar in feite veel erger is dan op de dag dat Trump aantrad. Trump verneukt letterlijk de arbeiders in de VS die hem in het Witte Huis hebben geholpen.

Traditioneel is het vaak zo dat Amerikaanse presidenten hun toevlucht nemen tot buitenlands beleid om hun vleugels uit te slaan en zichzelf als leiders te profileren, wanneer binnenlands beleid zo veel moeilijker is om aan te werken gezien de beperkingen van het Amerikaanse politieke systeem. In het geval van Trump is dit een ramp geweest en zal het hem vrijwel zeker uit zijn ambt verdrijven als hij niet snel met een oplossing komt in het Midden-Oosten.

Het echte probleem voor Trump is dat hij juist de mensen op het wereldtoneel die hem te hulp zouden kunnen schieten – de Europeanen en de NAVO – vanaf zijn eerste dag in functie heeft misbruikt. Het opleggen van invoerheffingen aan EU-landen en aan Japan, en met name het aangrijpen van elke gelegenheid om die leiders (Frankrijk en het VK) voor de camera’s te bespotten, was een zet die averechts heeft gewerkt. Wanneer je jezelf onomstotelijk bewijst dat je hopeloos slecht bent in internationale politiek, en het enorme gewicht van de Amerikaanse hegemonie je er niet doorheen kan slepen (zoals dat wel kon bij eerdere leiders die blunders begingen, zoals Nixon of Reagan), dan zou het slimste zijn om je tot het oude Europa te wenden. De EU speelde een grote rol bij het tot stand brengen van een nucleair akkoord met Iran in 2015, aangezien de leiders van Teheran Brussel meer lof toekenden dan het verdiende, dus Trump zou nu echt met die leiders moeten samenwerken.

Het echte knelpunt is dat zelfs als Macron, Starmer of Merz de koppen bij elkaar zouden steken en een oplossing zouden uitwerken om de druk van de Brent-olieprijzen weg te nemen, die richting 150 dollar per vat gaan, er bijna geen politieke wil is om dat te doen, simpelweg omdat ze Trump niet kunnen vertrouwen. Hij heeft carrière gemaakt door partners te bedriegen en zijn woord niet te houden, en het nieuws dat de hoofdrolspelers in de ontvoering in Venezuela – naaste medewerkers van Maduro – enorme sommen geld waren beloofd voor hun hulp bij de ontvoering van de Venezolaanse leider, maar niet zijn betaald, mag geen verrassing zijn. Trump is iemand die voorbestemd is om deals te sluiten maar zijn woord niet te houden, en EU-leiders weten dit maar al te goed. Hij leert nu hoe geïsoleerd hij is als president van de VS en neemt zijn toevlucht tot het praktisch smeken van EU-landen en Japan om hulp. Hij is zo wanhopig dat hij zelfs China om hulp heeft gevraagd bij het bieden van bescherming aan schepen die de zeestraat binnenvaren.

Wie zal Trump nu helpen uit deze berenval waarin hij is terechtgekomen? Geïsoleerd is Trump gevaarlijker dan ooit, en het zou dus verstandig zijn als de EU op zijn minst contact met hem zou zoeken en zou proberen met hem samen te werken, maar ze hebben geen dynamische leiders die een uitweg uit deze jungle kunnen vinden. Helemaal op zichzelf is Trump gevaarlijker dan ooit, en het is waarschijnlijk dat zijn krankzinnige idee van een oorlog met Iran zal worden overschaduwd door een tweede idee dat nog waanzinniger is dan het eerste: een nucleaire optie. De Israëli’s zullen hem hierin zeker al voor zijn, maar juist hier zouden de EU-leiders met hem moeten praten en hem ervan verzekeren dat dit geen optie is. Realistischer gezien zal Trump bedenken dat een opstand thuis door boze kiezers kan worden omgezet in een noodtoestand die hij een ‘oorlog’ kan noemen, en dat de tussentijdse verkiezingen kunnen worden afgelast. Als de crisis met Iran nog steeds voortduurt, kan hij die dreiging ook tegen de bondgenoten van de VS gebruiken als een oorlogstoestand voor Amerika, en zal hij het model van Zelensky volgen door een marionetdictator te zijn die zich vastklampt aan de macht en een schijnoorlog gebruikt als basis om in functie te blijven.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Gefrustreerd door mislukkingen begint een door het dolle heen geraakte Trump door te draaien terwijl de impasse in de Straat van Hormuz escaleert (VIDEO’S)

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: