Er waren slechts een paar Jemenitische raketten op Saoedische raffinaderijen voor nodig om de “leidende” vectoren van de umma wakker te schudden; niet de meer dan 100.000 Palestijnen die in Gaza door de doodscultus werden vermoord.
Het soennitische NAVO-pact van Mekka tussen Saoedi-Arabië, Turkije en Pakistan blijft een raadsel. Of een twijfelachtig schouwspel van ondermaatse kwaliteit – compleet met fotomomenten en een schaarse uitwisseling van informatie. De volledige tekst is niet gepubliceerd. Alles is nogal vaag en benadrukt slechts de “collectieve afschrikking”, schrijft Pepe Escobar.
Tegen wie, dat is een kwestie van interpretatie. Alle opties – Eretz Israël, de VS/Israël, India (in het geval van een aanval op Pakistan) – zouden van toepassing kunnen zijn. Het operationele concept luidt “zouden kunnen” zijn. Daarbij komen nog de talloze NAVO-verplichtingen van Turkije: een waar slangenhol op zich.
Veelzeggend is dat Turkije Iran op de hoogte bracht vóór de ondertekening van het akkoord van Mekka. Extra interpretatieniveaus brengen zelfs een latere toetreding van Iran in het spel, aangezien Riyad in theorie militaire aanvallen op Teheran afwijst en Iran onder de nucleaire beschermingsparaplu van Pakistan zou kunnen worden geplaatst.
Opnieuw zal de geografie de doorslag geven. Turkije zal in de NAVO blijven – omdat de Turkse elites in wezen Atlantisch georiënteerd zijn. Saoedi-Arabië zou wonderen moeten verrichten om zich los te maken van de Amerikaanse veiligheidsparaplu – en van Indiase arbeidskrachten. De prioriteiten van Pakistan liggen bij China en de Nieuwe Zijderoutes, plus de IP-gaspijpleiding vanuit Iran. Mekka is in wezen afschrikkingstheater.
Een ander, fascinerender scenario zou wijzen op de instrumentalisering van Groot-Turan – een centrale doelstelling van Turkije – ten gunste van de Amerikaans-zionistische combinatie. Dat zou neerkomen op een neo-Ottomaanse remix, nu opnieuw geconfigureerd als leiding over de zaken van de Arabische kompradoren. Ankara zou dus de Ottomaanse hiërarchie herstellen met zichzelf in het centrum – onder het voorwendsel dat het zionisten en salafisten voor zichzelf moet “redden”.
Het lijkt erop dat de vonk vanuit Mekka afkomstig was van MbS zelf (niemand weet het echt, aangezien de verhoudingen in Riyad zo ondoorzichtig zijn). Aangezien Riyad door Jemen wordt verhinderd om olie via de Rode Zee te exporteren – en mogelijk zelfs zijn oliebronnen zou kunnen verliezen als het erop aankomt –, waarom zou men dan niet inzetten op een welwillend neo-Ottomanisme?
Waarom de VS de sancties tegen Iran nooit kunnen opheffen
Olie-exportroutes door en rond de Straat van Hormuz. Bron: Internationaal Energieagentschap, februari 2026.
Ondertussen bestaat er in Iran, onder een door de Opperste Leider Mojtaba Khamenei hervormde Hoge Nationale Veiligheidsraad (SNSC), een stevige consensus dat Teheran nooit compromissen zal sluiten, zeker niet in de huidige toestand van “noch oorlog, noch vrede”.
Washington zou aan een reeks zeer strenge voorwaarden moeten voldoen voordat de Straat van Hormuz weer wordt opengesteld, waaronder:
- Einde aan de Amerikaanse dreigementen en “beledigingen”;
- Definitief einde aan de Amerikaanse oorlogen tegen Iran en zijn bondgenoten in Palestina, Libanon, Jemen en Irak;
- Opheffing van de Amerikaanse zeeblokkade en terugtrekking van alle Amerikaanse strijdkrachten;
- Niet minder dan 300 miljard dollar schadevergoeding voor oorlogsschade;
- Opheffing van alle sancties;
- Onvoorwaardelijke vrijgave van alle bevroren tegoeden;
- Het recht van Iran om tot 7 procent heffing te innen op vrachtvervoer;
- Een verbod voor Amerikaanse en Israëlische schepen;
- Een boete van 20 procent voor schepen indien de voorwaarden worden geschonden.
Men kan dit beschouwen als een oproep tot overgave van de VS: een overgave op alle fronten – van het principe “Follow the Money“ via de militaire verdrijving en het einde van de sancties tot de volledige Iraanse controle over de Straat van Hormuz.
Zelfs de zandkorrels langs de Oude en Nieuwe Zijderoute weten dat de gigantische Amerikaanse schulden gretig vragen om nieuwe mechanismen die worden gevoed door de controle over natuurlijke hulpbronnen – van olie en goud tot zeldzame aardmetalen. En deze natuurlijke hulpbronnen moeten worden geprijsd in Amerikaanse dollars en in petrodollars.
Iran – het cruciale knooppunt van Eurazië – bezit absoluut alles wat de VS nodig hebben. Maar het land is soeverein, onafhankelijk en nauw verbonden met het strategische partnerschap tussen Rusland en China.
Daarmee zijn alle voorwaarden voor een eeuwigdurende oorlog vervuld. Washington zal de sancties tegen Iran nooit opheffen. Dat is politiek – en geo-economisch – onmogelijk. En Washington zal, ongeacht wie er aan de macht is, nooit de Iraanse controle over de Straat van Hormuz, inclusief de heffing van doorvaartrechten, accepteren, want dit zou in de praktijk het einde betekenen van het imperium dat economische sancties als voorkeursinstrument voor “diplomatie” gebruikt.
Het resultaat is dat enkele van de ernstige gevolgen van de op 28 februari ontketende oorlog al vrij duidelijk zichtbaar zijn. Daartoe behoren de mogelijke financiële ondergang van de GCC, inclusief de ineenstorting van de heersende regimes; de vrijwel onvermijdelijke geografische uitbreiding van Jemen; het vrijwel volledige internationale isolement van de doodscultus; een enorme wereldwijde economische crisis, parallel aan een Amerikaanse financiële crisis; en de opkomst van Iran tot een leidende macht in West-Azië, Eurazië en het Mondiale Zuiden.
Dit alles betekent een enorm geo-economisch keerpunt, dat een aanzienlijk snellere opkomst van de BRICS – en BRICS+ – mogelijk maakt, inclusief de versterking van Shanghai als ideale oplossing voor het kapitaal van het Mondiale Zuiden om zijn spaargelden veilig te stellen.
Pas op voor de “Euraziatische as”!
Het imperium van chaos, leugens, plundering en piraterij zal dit alles niet zonder verzet accepteren. Daarom zal het schaakbord verder worden gedestabiliseerd, zelfs op knooppunten die in theorie worden gecontroleerd door de soevereine onafhankelijke staten.
Hier komt de Kaspische Zee in het spel – een centraal knooppunt van de Internationale Noord-Zuid-Transportcorridor (INSTC), een van de belangrijkste verbindingscorridors voor de pan-Euraziatische handel in de 21e eeuw, die de BRICS-leden Rusland, Iran en India met Centraal-Azië verbindt en daarbij westerse sancties en door de NAVO gecontroleerde maritieme knelpunten omzeilt.
Een hybride oorlog in de Kaspische Zee past perfect in het imperiale scenario om negatieve systemische gevolgen uit te lokken die zich buiten Rusland en Iran uitbreiden tot in China en Europa. China beschouwt de Kaspische Zee immers als een belangrijk verbindingskanaal tussen de projecten van het Belt and Road Initiative (BRI) enerzijds en Centraal-Azië en Europa anderzijds.
Daarmee zou de Kaspische Zee het brandpunt kunnen worden van een geopolitieke scheidslijn nabij het centrum van Eurazië, waar Washington/Tel Aviv/Kiev en de soevereine, onafhankelijke beschavingsstaten van de BRICS/SCO tegenover elkaar staan.
Opnieuw komt Turkije in beeld – ditmaal als mogelijke ontbrekende schakel in het streven van de zionistische as om beide oorlogen met elkaar te verbinden (NAVO tegen Oekraïne, VS/Israël tegen Iran): het gaat immers vanaf het begin om één en dezelfde oorlog.
Toch zal het moeilijk zijn om sultan Erdogan ertoe te bewegen op te treden tegen Russische en Iraanse strategische activa in de Kaspische Zee, zelfs indirect via Azerbeidzjan. Een nog ingewikkelder alternatief zou Kazachstan zijn, dat ondanks zijn “multivektor”-beleid volwaardig lid is van de SCO, volwaardig lid van de Euraziatische Economische Unie (EAEU) en BRICS+-partner.
De acties van Turkije moeten uiteindelijk worden afgemeten aan de mate waarin het officieel de Organisatie van Turkse Staten (OTS; Azerbeidzjan en Kazachstan zijn beide lid) stimuleert en wat deze organisatie mogelijk zou kunnen ondernemen om de geopolitieke manoeuvreerruimte van Iran te beperken.
Nogmaals: het gaat erom hoe zij de “Groot-Turan”-kaart zullen uitspelen in de Kaukasus en met name in Centraal-Azië, met zijn enorme reserves aan olie, uranium, lithium en kritieke mineralen.
Moskou volgt dit alles aandachtig en met uiterste discretie. Overigens werd Kazachstan afgelopen november de eerste Centraal-Aziatische “Stan“ die toetrad tot de Abraham-akkoorden – in combinatie met een omvangrijk Amerikaans-Kazachs grondstoffenakkoord.
Dat de geschiedenis zich herhaalt, heeft altijd iets bizar: We zijn terug bij het oorspronkelijke Grote Spel tussen Rusland en Groot-Brittannië aan het einde van de 19e eeuw. De MI6 steunt Groot-Turan immers onvoorwaardelijk – als belangrijkste tegenzet tegen de drie soevereine mogendheden Rusland, Iran en China. Of tegen wat Trump onlangs voor het allereerst (fluisterde Elbridge Colby hem dat in het oor?) de “Euraziatische as” noemde.
In het Nationaal Museum in Astana, Kazachstan, bevindt zich een opvallend bord waarop alle Turkse volkeren zijn afgebeeld, meer dan 40 etnische groepen. Oeigoeren behoren daar net zo goed toe als Kazachen en Azerbeidzjanen. Dit echter vertalen naar een opkomst van Turkije tot een grote speler in heel Eurazië – inclusief de ondersteuning door valse mythologische verhalen – is een geheel nieuw spel.
Het hele streven is niet verfijnder dan het creëren van een markt voor ongegeneerd Turks nationalisme, waarbij de Centraal-Aziatische “Stans“ in het beste geval als juniorpartners worden betrokken.
Mekka als laatste redmiddel
Aangezien de imperiale druk op de drie soevereine staten niet zal afnemen, maken onderling verweven strategische stappen het doorslaggevende verschil. Bijvoorbeeld: China investeert in de Wakhan-corridor in Afghanistan als extra route om Iran te bereiken.
Het is weer het Grote Spel: de Wakhan-corridor ontstond aan het einde van de 19e eeuw praktisch uit het niets om Brits-Indië te “beschermen” tegen de Russische opmars in Turkestan. Hij grenst slechts over een lengte van ongeveer 70 kilometer aan het Chinese Xinjiang, zoals ik tijdens mijn reizen over de Pamir Highway vóór de coronacrisis zelf heb gezien.
Dit is een van de hoogstgelegen strategische grenzen ter wereld. Nog maar vijf maanden geleden richtte Peking in Xinjiang een nieuw district op, genaamd Cenling, dat uitkijkt over de grens. Alles in deze bergachtige wildernis wordt aangestuurd vanuit Kashgar, waar de 60 miljard dollar kostende China-Pakistan Economic Corridor (CPEC) begint.
Vertaald betekent dit: naast de spoorlijn tussen China en Iran – die eerder tijdens de Amerikaanse oorlog tegen Iran werd gebombardeerd – ontstaat hier een nieuwe landroute van China naar Iran, die de zeewegen omzeilt die kwetsbaar zijn voor de blokkades van Trump.
China zal, in zijn typische win-win-modus, volop inzetten op beide opties tegelijk: de CPEC via Pakistan en de Wakhan via Afghanistan.
Ter afsluiting van onze reis langs geselecteerde locaties van het Nieuwe Grote Spel: uiteindelijk wordt alles in West-Azië beslist. En daarmee zijn we weer terug bij het soennitische NAVO-pact van Mekka.
Deze scherpzinnige analyse wijst op Mekka als een laatste wanhoopsdaad, die verband houdt met het huidige pijnlijke tekort aan hergebruik van petrodollars door de petro-monarchieën – dat mechanisme dat de monsterlijke, onbetaalbare Amerikaanse schulden, de derivatenpiramide en de eenzame AI-megabubbel van Wall Street schraagt.
En dat is precies wat in werkelijkheid de imperiale wanhoop aanwakkert om op wat voor manier dan ook een akkoord met de Perzen te bereiken.
Want Iran heeft het cruciale geo-economische strijdtoneel voor de RIC-staten – Rusland, Iran en China, de nieuwe Primakov-driehoek – aanzienlijk efficiënter gedefinieerd dan eindeloze BRICS-discussies: de ineenstorting van het petrodollarsysteem van de GCC.
Zonder dit systeem is een gefinancialiseerd neokoloniaal imperium, dat op afstand wordt bestuurd, volstrekt onmogelijk.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Scott Bessents waanidee over oliepijplijn om Iran te verslaan
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Als Iran wordt aangevallen door Amerika of Israël kan Turkije dan Amerika/Israël aanvallen ?
Kan Turkije beroep doen op alle Turksprekende landen ? Turkemistan-Azerbadjan-Kirgistan-Tatarstan-Kazakhstan, een deel van Tadjikistan, de Oegoeren, enz. ???
Turkije alleen al heeft 1 miljoen soldaten paraat …Alle Turksprekende landen tesamen is dat ca. 3 miljoen soldaten …