De consequenties van de oorlog tegen Iran

Voor het eerst voert een volk dat is aangevallen door de machtigste militaire macht uit de geschiedenis vergeldingsacties uit tegen de militaire bases en buitenlandse investeringen van zijn tegenstander. Dit is een manier van oorlog voeren, aangepast aan het tijdperk van de globalisering, die geen van onze strategen had voorzien. Dit conflict is anders dan alle andere. Het is het eerste waarin een middelgroot land de overwinning zou kunnen behalen op een gigantische macht.

EEN “REVISIONISTISCH-ZIONISTISCHE” OORLOG

Benjamin Netanyahu is de zoon van historicus Benzion Netanyahu, privésecretaris van Vladimir Ze’ev Jabotinsky, de grondlegger van het “revisionistisch zionisme”. De Netanyahu-dynastie heeft altijd het “revisionistische zionisme” gesteund tegen de “zionisten”. De laatsten, onder leiding van Theodor Herzl, streefden naar de oprichting van een Joodse staat, terwijl Jabotinsky een “Joods Rijk” wilde stichten, schrijft Thierry Meyssan.

In 1921 sloot Jabotinsky in Oekraïne een bondgenootschap met de “integrale nationalistische” leider Symon Petliura tegen de bolsjewieken. Petliura bleef pogroms organiseren tegen de Joden, die Jabotinsky naar eigen zeggen verdedigde. Deze tegenstrijdigheid bracht Jabotinsky ertoe ontslag te nemen bij de Wereldzionistische Organisatie (WZO), waar hij als bestuurder werkzaam was.

Terwijl Europa afglijdde naar de Tweede Wereldoorlog, omarmde Jabotinsky het label ‘fascist’. Hij richtte in Rome een militie op, Betar, onder beschermheerschap van Mussolini. Aan het begin van de oorlog zocht hij zijn toevlucht in een neutraal land, de Verenigde Staten (die pas na de Japanse aanval op Pearl Harbor aan de oorlog deelnamen). Jabotinsky stierf in de eerste maanden van de oorlog, maar zijn mannen zetten zijn strijd voort aan de zijde van de fascisten en nazi’s. Of het nu schokkend is of niet, revisionistische zionisten organiseerden verschillende onderhandelingen met het Derde Reich. Rezső Kasztner (ook bekend als “Rudolf Ysrael Kastner”), een Hongaarse nationalistische revisionistische leider, voerde tot de laatste weken van de oorlog gesprekken met Adolf Eichmann, die verantwoordelijk was voor de logistiek van de “Endlösung” voor Slaven, Joden en Roma [1].

Gedurende zijn politieke carrière heeft Benjamin Netanyahu beweerd een afstammeling van Jabotinsky te zijn. Hij heeft echter opportunistisch gehandeld en zijn idealen niet in praktijk gebracht [2]. Deze periode eindigde op 29 december 2022 met de vorming, met de hulp en steun van Elliott Abrams, van een joods-supremacistische coalitie [3].

Beetje bij beetje werd Benjamin Netanyahu brutaler en dreigde hij de Angelsaksen in februari 2024 met de heroprichting van de “Stern-bende” [4], die de speciale VN-vertegenwoordiger in het mandaatgebied Palestina (1948) vermoordde; op 23 augustus 2025 in het Hebreeuws zijn toewijding aan de oprichting van een “Groot-Israël” verklaarde; en op 15 september 2025 opriep tot de omvorming van de Israëlische democratie tot een “super-Sparta” [5].

Het is dus een uitgesproken fascist, en niet langer een sluwe politicus, die heeft aangegeven van plan te zijn oorlog te voeren op “zeven fronten” en een einde te maken aan de Iraanse concurrentie.

Precies een jaar geleden voorzag ik de huidige Israëlisch-Amerikaanse oorlog tegen Iran [6]. Het heeft geen zin om te muggenziften over de oorzaken van dit conflict: alle officiële rechtvaardigingen zijn onjuist gebleken (er is sinds 1988 geen Iraans militair nucleair programma meer; Iran heeft geen intercontinentale ballistische raketten; Iran heeft de Verenigde Staten niet bedreigd; en ten slotte heeft Iran sinds 2019 geen proxies meer). Het volstaat vast te stellen dat het simpelweg de “revisionistische zionistische” agenda uitvoert. De miljoenen Israëli’s die ertegen hebben gedemonstreerd, laten zich niet voor de gek houden.

Laten we nu eens kijken naar de eerste gevolgen ervan.

DE EXPLOSIE VAN DE MAGA-BEWEGING

Het eerste gevolg van deze oorlog is de explosie die hij heeft veroorzaakt binnen de Maga-beweging (Make America Great Again!). De belangrijkste aanhangers van president Trump hebben plotseling hun vertrouwen in hem ingetrokken. Zij accepteren niet dat de Verenigde Staten betrokken zijn bij een oorlog uitsluitend op verzoek van Israël.

Of Donald Trump nu gemanipuleerd werd of dat hij handelde om de steun van de grote bankiers van de diaspora voor zijn land te behouden, is de vraag. Hoe dan ook, het feit blijft dat Donald Trump zijn steun onder het volk heeft verloren. Zijn voormalige aanhangers zullen niet zomaar overstappen naar de Democratische Partij, maar zijn van plan zijn strijd voort te zetten, zonder hem.

De 3.300 demonstraties van zaterdag waren niet bedoeld om de oorlog in Iran aan de kaak te stellen, maar veeleer de macht van de president van de Verenigde Staten. Ze brachten niet alleen Democraten bijeen, maar ook Republikeinen en Jacksonianen die hun ontwaking aan Donald Trump te danken hebben, maar hem niet langer vertrouwen.

NIEMAND ZIET HET INTERNATIONAAL RECHT NOG ZOALS VOORHEEN

Het tweede gevolg van deze oorlog is het besef dat het huisvesten van een Amerikaanse militaire basis een land niet verdedigt, maar het juist blootstelt aan het risico om een oorlogsdoelwit te worden. Al op 28 februari 2026 protesteerden alle door Iran aangevallen Golfstaten heftig. Saoedi-Arabië, Bahrein, de Verenigde Arabische Emiraten, Koeweit en Qatar dienden klachten in bij de Veiligheidsraad. Elk land veroordeelde “een flagrante schending van de nationale soevereiniteit en een directe aanval op de veiligheid en territoriale integriteit”. Ze waren zo overtuigd van hun gelijk dat ze de reactie van Iran negeerden. Er waren twee opeenvolgende antwoorden uit Teheran voor nodig om hen de feiten onder ogen te laten zien. Het VN-Handvest en het internationaal recht staan aan de kant van Iran: elke staat die door een andere staat wordt aangevallen, mag legitiem terugslaan tegen die staat en tegen elke derde partij wiens grondgebied voor de agressie wordt gebruikt.

Tot nu toe had geen enkele staat zich op deze manier tegen Amerikaanse agressie verzet. Geen enkele staat was in staat geweest zich tegen zijn belangen in het buitenland te keren, laat staan tegen zijn militaire bases.

Voor de leiders in de Golf is dit een harde ontnuchtering. Alles wat zij in de loop van decennia hadden opgebouwd, stort in. Zij staan met hun mond vol tanden en hebben geen alternatief. Voor staten die streven naar een multipolaire wereld is dit daarentegen een kans: wat de prijs ook moge zijn voor het weigeren van Amerikaanse militaire bases, het is beter om dat te doen dan meegezogen te worden in een verwoestende oorlog.

China heeft zijn plannen onmiddellijk herzien. In het geval van een Amerikaanse aanval met betrekking tot de status van Taiwan, zal het niet het eiland zelf aanvallen, maar de 24 Amerikaanse militaire bases in de Aziatisch-Pacifische regio. Het Nationale Bevrijdingsleger heeft zijn lanceerinrichtingen voor raketten al verplaatst. Alle staten in de regio overwegen daarom om slagveld te worden als ze het Pentagon niet bedanken en beleefd vragen om zich terug te trekken uit hun grondgebied.

HET IS BEWEZEN DAT DE AMERIKAANSE STRIJDKRACHTEN NIETS ANDERS ZIJN DAN “PAPIEREN TIJGERS”

Zoals Mao Zedong zei, zijn de Amerikaanse strijdkrachten niets anders dan “papieren tijgers”. Ze beschikken weliswaar over een buitengewoon arsenaal, maar ze kunnen degenen die zich hebben voorbereid om hen het hoofd te bieden niet verpletteren.

Iran kan Israëlische en Amerikaanse bommenwerpers en raketten zeker niet aanvallen, maar het neemt wraak op alle Amerikaanse grondbases in de hele regio. Het heeft de Golf, Jordanië en Cyprus getroffen. Het zou zelfs Amerikaanse bases in Duitsland kunnen aanvallen. Bovendien heeft Iran zich al lang op deze confrontatie voorbereid. Het heeft een groot aantal goedkope wapens opgeslagen op veilige locaties, in tunnels en diepe bunkers. Voorlopig slaagt het erin het Pentagon te dwingen zich te verdedigen met onbetaalbare technologische wonderen. Voor elke Shahed-raketlancering van 25.000 dollar moet de Verenigde Staten reageren met twee of drie Patriot-raketten van elk 1,3 miljoen dollar. Het is nu een race tegen de klok: wie gaat er als eerste ten onder, de Revolutionaire Garde of het Pentagon? En alsof de economische druk nog niet genoeg is, raken de Amerikaanse voorraden op en kan het militair-industriële complex deze op korte termijn niet aanvullen.

TRUMPS METHODE HEEFT HAAR GRENZEN BEREIKT

De auteur van *The Art of the Deal* was er tot nu toe altijd in geslaagd zijn partners op hun schreden terug te laten keren, zowel in handels- als politieke onderhandelingen. Maar “waarachtige overdrijving” werkt niet bij Iran. Hij mag dan wel beweren Iran te hebben “verslagen”, maar het is Teheran dat de voorwaarden bepaalt.

Alle overdrijvingen, verre van beangstigend, komen over als louter grootspraak. Washington kan niet langer met escalatie dreigen; het is Teheran dat daarmee dreigt. Zo wilde Donald Trump op 22 maart de oorlog beëindigen voordat zijn legers ontwapend waren. Hij dreigde Iraanse elektriciteitscentrales te bombarderen als de Revolutionaire Garde de Straat van Hormuz niet zou heropenen [7]. Maar Teheran reageerde onmiddellijk door zijn escalatieplan bekend te maken: het Israëlische elektriciteitsnet bombarderen – de plannen daarvoor publiceerde het – en bedrijven in de regio met Amerikaanse aandeelhouders aanvallen [8]. Donald Trump verklaarde onmiddellijk dat hij met Teheran onderhandelde en dat alle leiders daar wisten dat hun tijd op was als ze niet zouden onderhandelen. Hij stelde daarom een deadline van vijf dagen om deze gesprekken af te ronden [9].

Teheran ontkende dat er onderhandeld werd en herhaalde zijn dreigementen [10]. Donald Trump heeft toegegeven en een uitstel aangekondigd van de deadline die hij had gesteld.

Iran blijft onverschrokken. Het heeft de twee aluminiumsmelterijen van Bahrain Aluminum (ALBA) en Emirates Global Aluminum (EGA) aangevallen. Zonder te wachten tot de Verenigde Staten zijn elektriciteitscentrales zouden bombarderen, viel Teheran bedrijven aan waarvan de belangrijkste aandeelhouders Amerikaans zijn.

Nadat de Verenigde Staten of Israël de Universiteit voor Wetenschap en Technologie in het noordoosten van de hoofdstad en een andere instelling voor hoger onderwijs hadden gebombardeerd, waarschuwde Teheran dat het wraak zou nemen op Amerikaanse universiteiten met campussen in de Golf. Hiertoe behoren de Texas A&M University in Qatar en de New York University in de Verenigde Arabische Emiraten.

Nadat de Verenigde Staten of Israël een haven aan de Straat van Hormuz hadden gebombardeerd, waarschuwde Teheran dat het het vliegdekschip USS Abraham Lincoln zou aanvallen zodra het binnen schootsbereik kwam.

Bij elke nieuwe aanval slaat de Revolutionaire Garde terug tegen nieuwe Amerikaanse doelen. Ze bedreigen, één voor één, elk Amerikaans belang in het Midden-Oosten. Niemand heeft ooit zo gevochten. Het is een les van een grote beschaving: Iran – dat niet aarzelt om zijn burgers te vermoorden wanneer zij het land vanuit het buitenland bedreigen – heeft nooit terrorisme tegen burgers gepleegd, wat de Israëlische propaganda ook beweert. Maar Teheran heeft de globalisering omarmd en slaat nu toe tegen Amerikaanse belangen, waar die zich ook bevinden.

President Trump kan er niet onderuit. Zijn grappen mogen zijn publiek dan vermaken, maar het Iraanse vuur achtervolgt hem nog steeds. De enige mogelijke uitkomst is de vernietiging van een hele beschaving; een vooruitzicht dat geen enkele gekozen leider kan overwegen.

ISRAËL LOOPT IN EEN VAL

Israël bevindt zich in dezelfde situatie als de Verenigde Staten. Tel Aviv kan niet reageren op de Iraanse escalatie. Vooral omdat zijn legers uitgeput zijn. Ze voerden een wrede oorlog tegen de Gazanen, waarbij ze niet aarzelden om genocide te plegen; ze zetten hun aanvallen voort tegen de Libanezen, de Syriërs, de Irakezen en de Jemenieten.

Voor Israël is de belangrijkste uitdaging menselijk, meer dan materieel. Tel Aviv heeft troepen nodig, maar kan die niet mobiliseren zonder zijn economie permanent te verzwakken. Het kan alles doen, maar niet alles tegelijk.

Daarom beginnen veel commentatoren te discussiëren over hoe het verzet van het Iraanse volk kan worden beëindigd: volgens het model dat president Truman tegen Japan toepaste. Met behulp van één of twee atoombommen. Dat zou de ultieme misdaad zijn. Voorlopig richt de discussie zich op hoe de wereld zou reageren. Zou Israël zich opnieuw aan zijn verantwoordelijkheden kunnen onttrekken?

Omgekeerd, als Israël zijn nederlaag zou toegeven, zou zijn bestaan zelf ter discussie worden gesteld. Daarom zal het voor de Israëlische oppositie des te moeilijker zijn om Benjamin Netanyahu omver te werpen, aangezien zij dan zou deelnemen aan de vernietiging van haar eigen land. Het is daarom van cruciaal belang voor iedereen die deze catastrofe wil voorkomen, om de Israëlische oppositie ervan te verzekeren dat zij haar land kan bevrijden van de huidige fascistische regering en zich kan onderwerpen aan het internationaal recht, dat zij nooit heeft gerespecteerd.

Referenties:

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

“Antisemitische karikatuur” was een echte foto

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: