Oekraïne zat de nacht van 4 op 5 augustus zonder enige luchtverdediging.
Geen enkele van de ballistische raketten die Rusland die nacht op Kiev en de omliggende logistieke knooppunten afvuurde, werd onderschept. Er zouden minstens 17 doden zijn gevallen. Magazijnen stonden in brand. De luchtverdediging is niet langer onder druk, maar volledig leeg. De Patriots zijn op, met name de PAC-3 (de enige versie die een kans heeft om ballistische raketten te onderscheppen). En de mensen die vier jaar lang beloofden “zo lang als nodig is”, hebben stilletjes besloten dat er helemaal niets meer nodig is, schrijft Islander.
Dat is op dit moment het echte verhaal. De lucht boven Oekraïne is opengebroken en Rusland stort staal door de opening. Na maanden van Oekraïense langeafstandsaanvallen op Russische civiele infrastructuur en logistieke knooppunten – de Wildberries-magazijnen, de brandstofdepots, de olie-infrastructuur aan de Zwarte Zee – hebben de Verenigde Staten Kiev eindelijk opgedragen zich terug te trekken van de tankers, in de hoop de toegang van Kiev tot de Zwarte Zee vrij te maken (veel succes). Bloomberg meldde de stille instructie: vermijd aanvallen op de tankers en de olie-installaties aan de Zwarte Zee. De boodschap is duidelijk. De bondgenoot mag gerust bloeden, maar de energiemarkten die de westerse hoofdsteden warm houden (nog verergerd door de zelfmoordachtige oorlog met Iran) mogen niet worden aangetast. Zelensky’s poging om Rusland in een binnenlandse politieke crisis te storten door opslagplaatsen voor consumentenproducten aan te vallen, heeft het tegenovergestelde resultaat opgeleverd. Het leidde tot een methodische Russische reactie die nu de eigen industriële en stedelijke overlevingssystemen van Oekraïne ontmantelt.
De havens rond Odessa hebben het zwaar te verduren gehad. Oekraïense toeleveringsketenbeheerders geven openlijk toe dat opslagplaatsen verdwenen zijn en winkels leeglopen. GMK – een Oekraïens analysecentrum – voorspelt nu een daling van de ijzerertsproductie met maar liefst 35 procent voor 2026. Ze zijn voorzichtig in hun bewoordingen, maar de conclusie is meedogenloos: dit jaar is voor de Oekraïense metallurgie nu al zwaarder dan het eerste oorlogsjaar. De zeecorridor is niet simpelweg afgesloten; de ondersteunende logistieke en energiesystemen eromheen worden systematisch ontwricht. De vergelijking met 2022 gaat niet op.
Verder naar het noorden lijkt de druk te verschuiven naar levensondersteunende systemen voor zowel militair als civiel gebruik. Oekraïense Pravda heeft melding gemaakt van herhaalde ballistische aanvallen op het waterzuiveringsstation van Bortnychi – de enige afvalwaterzuiveringsinstallatie die Kiev en de omliggende oblast bedient. De ontwerpcapaciteit bedraagt 1,8 miljoen kubieke meter per dag, zonder back-up. Het patroon is: eerst elektriciteitscentrales, daarna water en sanitaire voorzieningen. Het doel is geen willekeurige terreur (dat is de favoriete tactiek van Kiev). Het is bedoeld om grote stedelijke centra gedurende de winter steeds onbewoonbaarder te maken. Russische media hebben het gerucht de wereld in gestuurd dat Surovikin is teruggekeerd om toezicht te houden op een afsluitende campagne. Oekraïense media verspreiden beweringen dat bruggen in Kiev zelf het volgende doelwit zouden kunnen zijn om de civiele en militaire capaciteit om vol te houden te isoleren en te demoraliseren. Of elk gerucht klopt, is van ondergeschikt belang. De toon is veranderd. Rusland spreekt van een beslissende fase in plaats van weer een slijpend seizoen.
Zelfs westerse media die jarenlang volhielden dat het tij aan het keren was, zien zich nu genoodzaakt de cijfers te beschrijven. The Spectator merkte in een artikel direct na de laatste aanval (4-5 augustus) op dat er een grimmig keerpunt is bereikt — niet het keerpunt dat Zelensky heeft voorgesteld. Geen enkele onderschepping van een groot ballistisch salvo. Grote winkel- en logistieke locaties met de grond gelijk gemaakt. Hetzelfde artikel zet de cijfers uiteen waarover de Oekraïense regering liever niet spreekt: vier winters van aanvallen hebben al ongeveer 61 procent van de elektriciteitsopwekkingscapaciteit van Oekraïne weggevaagd. DTEK, het grootste particuliere energiebedrijf, heeft 90 procent van zijn opwekkingscapaciteit verloren.
Thermische centrales die ooit een aanzienlijk deel van de energiemix uitmaakten, zijn beschadigd of vernietigd en dragen nu nog maar ongeveer vijf procent bij. De maandelijkse Russische productie van ballistische raketten blijft stijgen. Oekraïense analisten zoals Serhiy Flash spreken openlijk over een aanhoudend tempo van ongeveer honderd ballistische raketten per maand (het werkelijke aantal zou wel eens het dubbele kunnen zijn). Tegenover dat volume zijn de resterende westerse voorraden van onderscheppingsraketten slechts een afrondingsfout.
Juli leverde nog een record op: volgens Oekraïense militaire rapporten, overgenomen door de Kyiv Independent, werden meer dan 8.300 glijbommen op Oekraïense stellingen en infrastructuur afgeworpen. Dat is geen piek. Het is de nieuwe norm nu de Oekraïense luchtverdediging is uitgehold.
Julian Roepcke, lange tijd een van de optimistischere Duitse stemmen die de oorlog tegen Rusland aanmoedigden, keerde terug van een recente reis en publiceerde een analyse die leest als een stille overgave. De hoop van begin deze zomer dat diepe Oekraïense aanvallen de Russische logistiek zouden ontwrichten en de opmars zouden stoppen, is voorspelbaar niet uitgekomen. De Russische slachtofferaantallen, die begin 2026 naar Russische maatstaven hoger lagen, hebben niet het strategische effect opgeleverd dat Kiev nodig had. In plaats daarvan zetten Russische troepen op systematische wijze grotere hoeveelheden kamikaze-drones, slimme glijbommen en langeafstandsvuur in — bosgordel na bosgordel, dorp na dorp, brug na brug. Logistieke centra achter het front worden met dezelfde intensiteit getroffen als Oekraïne ooit voor Russisch grondgebied reserveerde, maar met een veel (een veelvoud) groter vernietigend effect. Julian Roepcke vermeldt twee Oekraïense inschattingen. De ene houdt nog steeds vast aan de waan dat de westerse industriële capaciteit Rusland uiteindelijk kan overleven. De andere is nog zelfmoordachtiger en waanvoorstellender: Rusland moet sneller in een binnenlandse politieke crisis worden gedreven dan het zijn operationele doelen ter plaatse kan bereiken.
Met andere woorden: de diepe aanvallen op Russische commerciële magazijnen en civiele infrastructuur zijn niet militair van aard. Ze zijn een poging om binnen Rusland een politiek wonder te bewerkstelligen ten behoeve van de machthebbers in Kiev. Dat is de wanhopige strategie van een partij die niet langer doet alsof ze gelooft dat ze met wapengeweld kan winnen.
Het wonder blijft uit. De Russische samenleving heeft de aanvallen op magazijnen en de terroristische aanslagen opgevangen en is hierdoor aangespoord om hardere maatregelen tegen Kiev te eisen. De benzineprijzen liggen lager dan een jaar geleden. Het politieke systeem is niet gebroken. Ondertussen worden de Oekraïense industriële basis, het energienetwerk en de stedelijke rioleringssystemen in het volle zicht van het publiek ontmanteld. Statistieken over verliezen blijven aantonen dat de vervangingsratio van voertuigen en materieel sterk in het voordeel van Rusland uitvalt. Het front is niet statisch. Het rukt op in de richtingen die het belangrijkst zijn voor het Russische operatieplan.
Dit is geen tijdelijk tekort dat met nog een noodpakket kan worden verholpen. De productiecapaciteit voor de interceptorraketten die Oekraïne daadwerkelijk nodig heeft, zoals de PAC-3, bestaat niet eens voor de oorlog in Iran, laat staan voor Oekraïne. De westerse voorraden zelf staan onder druk en zijn bijna uitgeput dankzij zowel het Oekraïense als het Iraanse strijdtoneel. De politieke wil om de resterende voorraden leeg te halen voor een bondgenoot die zijn eigen hoofdstad niet langer kan beschermen, verdampt. De luchtverdedigingscrisis van Oekraïne is alleen in die zin een mondiale crisis geworden dat deze blootlegt hoe weinig het collectieve Westen nog kan leveren wanneer de rekening gepresenteerd wordt.
Het luchtruim boven Kiev ligt open. De logistieke aders worden doorgesneden. De industriële capaciteit die ooit de oorlogsinspanning ondersteunde, wordt tot nul teruggebracht, hoewel die capaciteit altijd al een lachertje was in vergelijking met de industriële capaciteit van Rusland. En de mensen die jarenlang volhielden in sprookjes dat Oekraïne tot een zegevierende overwinning zou kunnen vechten, zijn er nu toe gedwongen hun bondgenoot te vertellen dat hij moet stoppen met het aanvallen van de olietankers, terwijl de ballistische raketten blijven neerkomen.
Dit is de realiteit ter plaatse. Al het andere zijn de gebruikelijke waanzinnige sprookjes die bedoeld zijn om de klus te klaren tot de laatste Oekraïner.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Agenda 2030 kan ook nog. Dat is misschien nog wel het meest logisch. Waarom worden de gasvoorraden niet ( voldoende ) bijgevuld, ook niet in Duitsland.
Het zou wel eens snel duidelijk kunnen worden. Het interesseert ze niks meer. Ze weten wat er aan komt. Maar misschien valt het mee