O mijn God, hou verdomme eens op over “antisemitisme”

Grappig hè, iemand die alcohol drinkt is een alcoholist, maar iemand die 5 verschillende medicijnen per dag moet slikken is verantwoord bezig. Maar voor alles geldt, doe het met mate. En alcohol maakt je geest niet vrijer, ook weer een hardnekkig vooroordeel.

Maar om nu op je punt in te gaan, ik snap niet dat Guinness zo’n wereldmerk heeft kunnen worden. Het is niet te zuipen, en ja de Engelsen zijn schoften. Daarom kunnen kaaskoppen het zo goed met hun vinden,

flardinga,
Ik voel me verbonden met alle volkeren die opkomen voor hun vrijheid en zelfbeschikking.

Neenee, ik gewoon zwarte engelse thee.
Mijn vrouw rooibos thee.
Die drinken we regelmatig samen ook.

En nu rustig, wat is je punt?

Ja, ongelofelijk eigenlijk, nog erger er zijn genoeg mensen die het weigeren te zien en zelfs kwaad en agressief worden wanneer je hun er op wijst.

Na de aanval op Luna, die een forensisch onderzoek naar haar leeftijd noodzakelijk maakte waaruit wettelijk bleek dat de dader een minderjarige was die strafrechtelijk verantwoordelijk kon worden gehouden, werd de jongen uiteindelijk aangeklaagd. Op 30 september 2022 diende hoofdofficier van justitie Andreas Nyberg officieel een aanklacht in tegen de jongen wegens poging tot moord en zware kinderverkrachting. De officier van justitie benadrukte het “verzwarende” karakter van de verkrachting en de aanklacht van poging tot moord vanwege de immense wreedheid, het langdurig gebruik van verstikking met de schoenveters en het catastrofale, levensbedreigende trauma dat de 9-jarige Luna was toegebracht. Het proces vond plaats bij de rechtbank van Skellefteå en begon op 12 oktober 2022. De zittingen werden aanvankelijk over meerdere dagen verdeeld. Omdat de rechtbank echter moest wachten op de resultaten van een uitgebreid, een maand durend forensisch-psychiatrisch onderzoek om de geestelijke toestand van de jongen vast te stellen, werd het proces tijdelijk onderbroken en pas begin december 2022 officieel afgesloten. Bovendien vond het proces, omdat de jongen slechts 15 jaar oud werd geacht, achter gesloten deuren plaats en waren het publiek en de media niet welkom in de rechtszaal.

Het was tragisch dat Luna zelf niet kon worden ondervraagd of getuigen tijdens het onderzoek of de rechtszaak. Door de ernst van de aanval en de lange periode waarin haar hersenen zuurstofgebrek hadden, liep ze ernstige, levensveranderende verwondingen op en was ze medisch gezien niet in staat om te communiceren. Aanklager Andreas Nyberg baseerde zich op waterdicht fysiek en forensisch bewijs om een ​​zaak op te bouwen die niet afhankelijk was van Luna’s ontbrekende getuigenis. Hij presenteerde het DNA-bewijs dat op de schoenveters en op Luna’s kleding was gevonden, hij bracht bewijs naar voren van de boomschors waaraan Luna was vastgebonden, hij presenteerde medische traumaverslagen van het ziekenhuis en speelde vervolgens de opgenomen bekentenissen van het politieverhoor af. De advocaat van de jongen bevestigde dat de jongen tijdens de politieverhoren weliswaar delen van de fysieke confrontatie had toegegeven, maar dat hij in de rechtbank nadrukkelijk de intentie tot moord ontkende en de verkrachtingsaanklacht ontkende. De verdediging probeerde aan te voeren dat zijn handelingen niet de expliciete intentie vertoonden die vereist is voor poging tot moord en benadrukte zijn ernstige psychiatrische problemen.

Op 14 december 2022 deed de rechtbank van Skellefteå uitspraak. De rechtbank verwierp de argumenten van de verdediging en achtte de 15-jarige jongen schuldig aan beide aanklachten; hij werd veroordeeld voor poging tot moord en zware kinderverkrachting. Het verplichte forensisch-psychiatrische onderzoek concludeerde dat de jongen leed aan een ernstige psychische stoornis die hem zowel ten tijde van de aanval als ten tijde van het onderzoek beïnvloedde, en dat zijn risico op herhaling van soortgelijke gewelddadige misdrijven uitzonderlijk hoog was. Volgens de Zweedse wetgeving worden personen met ernstige psychiatrische aandoeningen veroordeeld tot medische zorg in plaats van een traditionele gevangenisstraf. Hij werd veroordeeld tot gedwongen forensisch-psychiatrische zorg met een speciale ontslagbeoordeling. De “speciale ontslagbeoordeling” betekende dat hij niet zomaar vrijgelaten kon worden als artsen oordeelden dat hij succesvol behandeld was; een rechter zou elke toekomstige vrijlating handmatig moeten beoordelen en goedkeuren op basis van de openbare veiligheid. De rechtbank beval de jongen ook om Luna 730.000 SEK (ongeveer $ 77.900 USD) aan schadevergoeding te betalen.

Hoewel Luna’s aanvaller nooit een dag in de gevangenis zal doorbrengen vanwege het brute geweld dat hij haar heeft aangedaan, is Luna in feite veroordeeld tot een levenslange straf waaruit ze nooit meer kan ontsnappen. Ondanks dat ze de gruwelijke aanval heeft overleefd, heeft het langdurige zuurstofgebrek in Luna’s hersenen catastrofale, permanente hersenschade veroorzaakt. Als gevolg hiervan heeft Luna haar spraakvermogen verloren en is ze nu aan een rolstoel gebonden. Haar bewuste beweging is grotendeels beperkt en ze kan zich alleen nog maar vanuit haar schouders bewegen; daarom heeft ze 24 uur per dag medische hulp en zorg nodig. Door de zenuwschade aan haar nek en keel is Luna sterk afhankelijk van een voedingssonde die rechtstreeks in haar maag is ingebracht voor haar voeding, hoewel haar moeder heeft opgemerkt dat ze langzaam aan probeert kleine hoeveelheden voedsel via de mond door te slikken. Luna’s therapie omvat intensieve evenwichtsoefeningen, oefenen met zelfstandig zitten en het gebruik van een oogvolgsysteem om met haar familie te communiceren. Ondanks dat ze haar stem en mobiliteit is kwijtgeraakt, zegt haar familie dat ze nog steeds lacht, glimlacht en enorm veel vreugde en herkenning toont wanneer ze haar jongere zusje of mensen van wie ze houdt ziet.

Vanwege de ernst van deze zaak en de enorme publieke verontwaardiging vonden er na de rechtszaak tegen de jongen belangrijke wetswijzigingen plaats. Dit leidde tot een nieuwe wet, bekend als “Lex Luna” (Wet 2025:170), die officieel werd aangenomen en op 1 april 2025 in werking trad. Deze historische wet, die grotendeels tot stand kwam dankzij de inspanningen van Luna’s familie, brak de strenge bureaucratische geheimhoudingsmuren af ​​die de Zweedse autoriteiten voorheen belemmerden. Lex Luna verplicht en staat autoriteiten nu wettelijk toe om naadloos informatie en gegevens met elkaar te delen zodra een minderjarige gevaarlijk, roofzuchtig of onvoorspelbaar gedrag vertoont. Dit zorgt ervoor dat noch een kind, noch de ouders ooit nog privacywetten kunnen gebruiken als een dekmantel om een ​​escalerend geweldsverleden te verbergen. De wet heft alle eerdere vertrouwelijkheidsbarrières volledig op. Er staat expliciet in dat de Zweedse politie, sociale diensten en scholen wettelijk verplicht zijn om proactief te communiceren wanneer een minderjarige escalerend, gevaarlijk of roofzuchtig gedrag vertoont. Bovendien staat de wet toe dat onderzoeken tussen verschillende instanties en het delen van gegevens doorgaan, ongeacht of de ouders van een kind proberen dergelijke acties te blokkeren.

Bij de beoordeling van deze zaak is het duidelijk dat Luna niet alleen het slachtoffer was van haar aanvaller, maar ook van het systeem. Hoewel officiële onderzoeken van de Zweedse Inspectie voor Gezondheidszorg en Sociale Zorg de systeemfouten die aan de aanval op Luna voorafgingen toeschreven aan ernstige institutionele “passiviteit” en rigide privacywetten in plaats van een opzettelijke doofpotaffaire, betoogden het publiek, de media en de politieke oppositie in Zweden fel dat de positieve houding van het systeem ten opzichte van migratie en de weigering om migranten te bevragen over hun opgegeven leeftijd als een beschermend schild fungeerde. Velen stelden dat, omdat de jongen een asielzoeker uit Ethiopië was, de autoriteiten hem en zijn familie een voorkeursbehandeling gaven en hun beweringen over de leeftijd van de jongen simpelweg accepteerden in de overtuiging dat het betwisten ervan zou neerkomen op het bevestigen van racistische stereotypen. Bovendien werd beweerd dat veel mensen binnen de sociale diensten progressieve standpunten hadden en in feite pro-migratie waren, waardoor ze eerder geneigd waren de woorden van immigranten voor waar aan te nemen, omdat die overeenkwamen met hun politieke opvattingen.

Het is een bekend fenomeen dat volwassen of oudere tienermigranten zich als minderjarige registreren om asielbescherming te verkrijgen, deportatie te voorkomen en toegang te krijgen tot specifieke uitkeringen voor kinderen. Tussen 2015 en 2016 accepteerde Zweden tienduizenden migranten die zich als alleenstaande minderjarigen hadden geregistreerd. Omdat de meerderheid zonder paspoortdocumenten arriveerde, introduceerde de Zweedse Immigratiedienst uiteindelijk grootschalige medische leeftijdsbeoordelingen, uitgevoerd door de Nationale Raad voor Forensische Geneeskunde. In een enorme steekproef, waarbij de dienst bijna 8.000 asielzoekers testte van wie de kinderstatus sterk in twijfel werd getrokken, concludeerden de forensisch-medische resultaten dat ongeveer 75% tot 84% in werkelijkheid 18 jaar of ouder was. De reden dat migranten beweren jonger te zijn, is dat alleenstaande minderjarigen zelden worden gedeporteerd en bovendien een voorkeursbehandeling krijgen van de staat. Minderjarigen die asiel aanvragen, worden geplaatst in speciale jeugdopvanghuizen, krijgen een toegewijde maatschappelijk werker toegewezen, worden geïntegreerd in het reguliere onderwijs en ontvangen aanzienlijk hogere financiële steun in vergelijking met volwassen asielzoekers. Bovendien genieten ze ook strafrechtelijke immuniteit.

Maar dit schandaal bleef zo ​​lang voortduren, niet alleen omdat migranten logen, en niet alleen omdat gezagsdragers die leugens zo gemakkelijk accepteerden, maar ook vanwege de acties van pro-migrantengroepen en vluchtelingenorganisaties. Grote aantallen migranten kwamen Europa binnen in 2015 en 2016; deze migranten ontvingen vaak hulp van ngo’s en liefdadigheidsinstellingen die immigranten wilden bijstaan ​​die Europese landen binnenkwamen om asiel aan te vragen. Een van de manieren waarop deze organisaties migranten hielpen, was door hen te instrueren wat ze moesten zeggen en hoe ze zich moesten gedragen tijdens verhoren door de autoriteiten. Veel van deze groepen adviseerden migranten actief om alle identiteitspapieren die ze bij zich hadden te vernietigen en vertelden hen dat ze voorrang zouden krijgen als ze beweerden jonger dan 15 jaar te zijn. De veelgehoorde leugens die door duizenden migranten werden verteld, waren geen toeval, maar maakten deel uit van een bekende methode om voorrang te krijgen die door zogenaamde liefdadigheidsinstellingen en andere ngo’s aan migranten werd aangeboden.

Wat deze zaak nog erger maakt, is dat dit niet het eerste voorbeeld was van een volwassen migrant die loog over zijn leeftijd om een ​​voorkeursbehandeling in Zweden te krijgen, waarna hij een afschuwelijke misdaad beging. In 2016 werd Alexandra Mezher, een vrouwelijke maatschappelijk werkster die onlangs een baan had aangenomen in een gespecialiseerde opvang voor alleenstaande minderjarige vluchtelingen in Mölndal, doodgestoken door een migrant die later een volwassene bleek te zijn. Op 25 januari 2016 brak er een gewelddadige ruzie uit tussen bewoners van de opvang en Alexandra kwam tussenbeide om de vechtpartij te sussen. Tijdens de ruzie keerde een Somalische migrant zich tegen haar en stak haar in de rug; ze overleed tragisch genoeg aan haar verwondingen. Toen Alexandra’s moordenaar in Zweden aankwam, had hij zich geregistreerd als kind en beweerde hij slechts 15 jaar oud te zijn. Zijn bewering werd zonder fysieke verificatie geaccepteerd, waardoor hij samen met echte kinderen kon worden ondergebracht. Na de moord op Alexandra hebben de Zweedse immigratiedienst en forensisch artsen interviews afgenomen en een grondig medisch onderzoek naar zijn leeftijd uitgevoerd. Hieruit bleek dat hij had gelogen en dat hij ten tijde van de aanval minstens 18 jaar oud was.

Wat we in het geval van Luna kunnen waarnemen, is het tragische gevolg van linkse empathie jegens migranten in combinatie met systeemwijde procedures die een beschermend schild boden aan gewelddadige minderjarigen en hun ouders. De jongen die Luna aanviel, die uiteindelijk 15 jaar oud bleek te zijn – maar volgens de Zweedse staat zelf ouder had kunnen zijn – werd door de Zweedse autoriteiten beschermd totdat hij uiteindelijk een zo gruwelijk misdrijf beging dat het niet langer genegeerd kon worden. De jongen – wiens naam nog steeds niet openbaar is gemaakt – bedreigde, intimideerde, pleegde seksueel misbruik en viel talloze andere slachtoffers fysiek aan voordat hij Luna van haar fiets trok en haar en haar familie’s leven verwoestte. Toch achtte het systeem de rechten van alle eerdere slachtoffers van de jongen minder belangrijk dan het handhaven van zijn ‘recht’ en dat van zijn ouders om elk onderzoek te blokkeren. Het leek bijna alsof de Zweedse autoriteiten wanhopig hoopten dat het probleem zichzelf zou oplossen en ervoor kozen zijn slachtoffers in stilte te laten lijden in plaats van de realiteit onder ogen te zien dat een gewelddadige en gevaarlijke migrant over zijn leeftijd had gelogen.

Ondanks dat de Zweedse autoriteiten ontkennen dat er sprake is geweest van een doofpotaffaire rond de eerdere misdrijven van Luna’s aanvaller, is het moeilijk om het overweldigende bewijs te negeren dat wijst op een reeks ernstige systeemfouten, veroorzaakt door een liberale, pro-migrantenvooringenomenheid. Er bestond een duidelijke route voor migranten die Zweden binnenkwamen en een voorkeursbehandeling zochten: migranten staken talloze grenzen over met hulp van liefdadigheidsinstellingen en ngo’s; medewerkers van deze instellingen instrueerden migranten hoe ze tegen de Zweedse autoriteiten moesten liegen, waarna de medewerkers van de sociale dienst die asielaanvragen beoordeelden, deze leugens gewillig accepteerden. Hierdoor konden tienduizenden jonge mannen zonder papieren Zweden binnenkomen en als minderjarigen worden behandeld, vaak terechtkomend in het schoolsysteem en geplaatst worden tussen Zweedse kinderen die vervolgens het slachtoffer werden van zowel fysiek als seksueel geweld. Vreemd genoeg hadden degenen die asielzoekers hielpen bij hun aankomst in Zweden veel minder medeleven en empathie voor de blanke kinderen die slachtoffer werden van agressie door migranten – en geen van degenen die voor pro-migrantenorganisaties en ngo’s werkten, zal ooit strafrechtelijk worden vervolgd voor hun rol in dit schandaal.

De hartverscheurende zaak van Luna vond plaats in 2022, zes jaar nadat Alexandra Mezher werd vermoord door een Somalische man die zich voordeed als jongen. Bovendien vond de aanval op Luna plaats na de grootschalige onderzoeken naar volwassen asielzoekers die zich voordeden als kinderen. Desondanks grepen de sociale diensten, de politie en het onderwijs niet in tegen Luna’s aanvaller – die al een goed gedocumenteerde geschiedenis had van zowel fysiek als seksueel geweld. De samenzwering van stilte rond incidenten waarbij migranten zich voordeden als kinderen bracht anderen in gevaar en had verwoestende gevolgen. Luna en haar familie zullen de rest van hun leven met deze gevolgen moeten leven; ondertussen wordt de jongen die de aanval pleegde mogelijk ooit vrijgelaten en zullen zijn ouders, die zijn gedrag mogelijk maakten, nooit strafrechtelijk worden vervolgd. Luna’s naam mag nooit worden vergeten, niet alleen omdat ze een slachtoffer is van geweld door migranten, maar ook omdat ze een slachtoffer is van een systeem dat de ‘rechten’ van asielzoekers boven de veiligheid van inheemse kinderen stelde.