Rellen op straat, repressie op de financiële markten: de ineenstorting van Europa gaat een nieuwe fase in

Elk imperium sterft op dezelfde manier: langzaam, dan plotseling, en altijd terwijl zijn instellingen volhouden dat alles goed gaat.

De senatoren van Rome bleven debatteren over procedures terwijl de graanschuren leegraakten. De Britse aristocratie bleef zich omkleden voor het diner terwijl de Raj hun door de vingers glipte. En vandaag blijven Europese ministers van Financiën communiqués uitvaardigen over “veerkracht” en “strategische autonomie”, terwijl de economieën die deze parasieten onderhouden in real time instorten, schrijft Chris MacIntosh.

De rekensom is eenvoudig.

De kosten van de schuldendienst concurreren inmiddels met defensie en gezondheidszorg om elke extra euro en elk extra pond. De energiekosten hebben hele industrieën niet-concurrerend gemaakt ten opzichte van Azië en Noord-Amerika… en dat was nog vóór de chaos die nu in de hele energiesector wordt ontketend, van Rusland tot het Midden-Oosten.

De demografische ontwikkelingen garanderen dat de belastinggrondslag blijft krimpen, terwijl de verplichtingen blijven groeien. En de puntige schoenen hebben op alle drie gereageerd door meer te lenen, meer te reguleren en te doen alsof het een communicatieprobleem is.

We hebben uitgebreid geschreven over de kapitaalverschuiving van West naar Oost en de spiraal van staatsschulden in de VS, Japan, Duitsland en Frankrijk. Europa is op die weg verder gevorderd dan de meeste andere regio’s, en Groot-Brittannië voert het experiment van allemaal het verst en het snelst door.

Het grootste deel van West-Europa kampt met structurele tekorten waarvoor geen politiek mechanisme bestaat om ze weg te werken, wat overigens de reden is waarom ze oorlog gaan voeren.

Frankrijk heeft al een halve eeuw geen begroting in evenwicht gehad en vecht nu over een pensioenhervorming die door zijn eigen straatprotesten kan worden tegengehouden. Italië torst een staatsschuld van meer dan 130% van het bbp mee, terwijl zijn demografische profiel garandeert dat die verhouding alleen maar verslechtert. Duitsland, de zogenaamde voorvechter van begrotingsdiscipline, heeft zijn schuldenrem vrijwel volledig afgeschaft, behalve in naam, om herbewapening en industriële subsidies te financieren die het op geen enkele andere manier kan betalen… dus oorlog is het antwoord.

Natuurlijk hebben we jullie dit allemaal jaren geleden al verteld, maar nu gebeurt het daadwerkelijk, en het manifesteert zich precies waar je het zou verwachten: in de termijnpremie op langlopende Duitse staatsobligaties en Britse staatsleningen, het groeiende renteverschil tussen obligaties van de kernlanden en de periferie, en buitenlandse centrale banken die steeds minder bereid zijn deze effecten überhaupt nog aan te houden.

Wanneer de koper die de extra vraag moet opvangen je eigen centrale bank wordt, heb je het probleem simpelweg verplaatst naar een balans waarop geld moet worden bijgedrukt om het gat te dichten.

Vanaf hier volgt financiële repressie, net zoals bij iedere staat met een buitensporige schuldenlast sinds de uitvinding van papiergeld. Druk de reële rendementen onder nul, dwing binnenlandse instellingen (pensioenfondsen, verzekeraars en banken via kapitaalregels) om de schuld aan te houden, ongeacht het rendement, en laat de verplichtingen door inflatie in waarde verminderen terwijl je het publiek vertelt dat de geldillusie welvaart is.

Duitsland is de grote speler.

Zeventig jaar lang zorgde de Duitse exportmachine ervoor dat de rest van het Europese project min of meer financieel levensvatbaar bleef. Goedkoop Russisch gas, goedkope Chinese vraag en een ondergewaardeerde munt (dankzij het delen van een munt met Griekenland) stelden Duitse fabrikanten in staat overschotten te boeken waarmee de tekorten van alle anderen werden gefinancierd. Alle drie de poten van die kruk zijn verdwenen. Energie kost een veelvoud van wat concurrenten in de VS of de Golfstaten betalen. De Chinezen zijn hogerop gekomen in de waardeketen en concurreren nu rechtstreeks op het gebied van auto’s, werktuigmachines en chemicaliën, in plaats van Duitse apparatuur te kopen.

Je ziet het aan de sluitingen: chemische fabrieken die worden stilgelegd of verplaatst, autofabrikanten die ploegendiensten schrappen en productiecapaciteit naar de VS en China verplaatsen, en energie-intensieve industrieën die definitief vertrekken in plaats van te wachten op een goedkoper elektriciteitsnet dat er niet gaat komen. Europa heeft zichzelf uit de markt geprijsd op het moment dat het besloot betrouwbare basislastenergie sneller af te bouwen dan het vervangende capaciteit kon opbouwen. En zodra het kapitaal, de toeleveringsketens en de geschoolde werknemers vertrekken, komen ze niet binnen een politieke cyclus van vier jaar terug.

Een Duitsland zonder zijn industriële overschot is simpelweg een veel grotere versie van het begrotingsprobleem waarmee de rest van de eurozone al kampt.

Dan is er nog de kant van de verplichtingen die niet met een stemming kunnen worden weggewerkt, omdat iedere Europese verzorgingsstaat is gebouwd op een bevolkingspiramide die niet meer bestaat. Het vruchtbaarheidscijfer in de EU ligt al een generatie lang ruim onder het vervangingsniveau van 2,1 (in het grootste deel van de kernlanden eerder rond de 1,4 tot 1,5, en in delen van Zuid- en Oost-Europa nog lager). En dat effect versterkt zichzelf alleen maar. Minder werkenden die bijdragen, meer gepensioneerden die uitkeringen ontvangen, en een staat die de pensioenleeftijd verhoogt in stapjes die te klein zijn om verschil te maken en de belastingen in stappen die te groot zijn om te negeren.

Immigratie was het beleidsmatige antwoord. Het heeft de absolute aantallen gedeeltelijk gecompenseerd en een tweede, moeilijker probleem gecreëerd: grootschalige migratie met een geringe mate van integratie is nu een van de belangrijkste politieke breuklijnen op het continent — in Nederland, Duitsland en Frankrijk.

Een verzorgingsstaat die is ontworpen rond een homogene beroepsbevolking met een hoge arbeidsparticipatie kan niet zonder veel hogere groei of veel lagere uitkeringen per hoofd van de bevolking worden overgezet op een andere demografische samenstelling. Europa heeft geen van beide gerealiseerd, dus wordt het gat met meer schulden toegedekt. Voeg daar pensioenen aan toe die grotendeels bestaan uit niet-gedekte omslagstelselverplichtingen, en je hebt een continent dat al geld heeft uitgegeven dat het niet bezit en steeds minder goed kan verdienen.

En nu we het daar toch over hebben… Groot-Brittannië.

Als Europa een langzaam leeglopende band is, heeft het Verenigd Koninkrijk besloten te testen hoe snel die band volledig kan leeglopen. Alle bovengenoemde problemen — een vergrijzende bevolking, een krimpende industriële basis, enkele van de hoogste elektriciteitsprijzen in de ontwikkelde wereld — plus een hele reeks zelf toegebrachte wonden.

De rendementen op Britse staatsobligaties vertellen de politieke klasse al jaren iets wat zij weigert te horen: de markt geeft Groot-Brittannië niet langer het voordeel van de twijfel.

De staatsschuld als percentage van het bbp ligt voor het eerst sinds het begin van de jaren zestig boven de 100%, en deze keer komt er geen naoorlogse groeispurt om die verhouding weer omlaag te brengen. De Bank of England probeert de inflatie te bestrijden terwijl zij tegelijkertijd te maken heeft met een rekening voor de schuldendienst die stijgt telkens wanneer zij haar werk doet.

De Noordzee, ooit de financiële buffer van Groot-Brittannië, is een olie- en gasgebied met dalende productie en zware belastingen. De de-industrialisatie verloopt op dezelfde manier als in Duitsland, maar met een kleinere, minder gediversifieerde economie om de klap op te vangen. De NHS slokt een steeds groter deel van een krimpende begroting op en levert per extra uitgegeven pond minder op dan tien jaar geleden. De nettomigratie ligt op niveaus die twintig jaar geleden een politieke aardbeving zouden hebben veroorzaakt en nu nauwelijks nog langer dan één nieuwscyclus aandacht krijgen. En omdat een groeiende bevolking bij een stagnerende productie per hoofd van de bevolking in de totaalcijfers toch als groei verschijnt, komt de stagnatie die iedereen daadwerkelijk ervaart nooit in de statistieken tot uitdrukking.

De bijna-reservemuntstatus van het Britse pond is het laatste bezit dat Groot-Brittannië nog kan aanspreken, en daarvan is al zwaar gebruikgemaakt. Een valutacrisis in een G7-land zou ondenkbaar moeten zijn. De crisis rond Britse staatsobligaties in 2022 had definitief een einde aan dat idee moeten maken. Het was een voorproefje.

Lees nu deze twee berichten samen, want ze verschenen in dezelfde nieuwscyclus en geen van beide is zonder het andere te begrijpen.

Ten eerste, de Britse chef-defensiestaf Richard Knighton, officieel en openlijk: Rusland vormt een bedreiging voor Groot-Brittannië en “onze zonen en dochters moeten klaar zijn om te vechten”. Gevaarlijker, zei hij, dan op enig moment in zijn loopbaan.

Ten tweede, binnen enkele uren: de Express, de Daily Star, de Mirror en Yorkshire Live, die elk een vrijwel identiek verhaal publiceerden over wat er gebeurt met een Brit die weigert gehoor te geven aan de dienstplicht, waarbij ze allemaal verwezen naar “zware” straffen en allemaal hun verhaal ophingen aan de waarschuwing van een voormalige NAVO-commandant dat het conflict in het Midden-Oosten zou kunnen escaleren tot een wereldoorlog.

Meerdere nieuwsredacties brachten op dezelfde dag hetzelfde verhaal, vanuit dezelfde invalshoek en met hetzelfde woord — “zwaar”. Toeval? Ja, natuurlijk.

Zo ziet gecoördineerde berichtgeving eruit wanneer een staat de bevolking vooraf zover moet krijgen dat zij een uitkomst accepteert waarover haar nooit is gevraagd te stemmen, maar waartoe al is besloten.

Een gezaghebbende functionaris verhoogt het dreigingsniveau. Een volgzame pers brengt het verhaal over straffen voor weigering nog voordat het beleid überhaupt bestaat. Het publiek raakt eraan gewend om dienstplicht eerst als denkbaar, vervolgens als aannemelijk en uiteindelijk als vanzelfsprekend te beschouwen, zonder dat er ook maar één stem is uitgebracht.

Het programmeren van de plebs.

Dienstplicht is het logische volgende instrument voor een staat die zijn eenvoudigere middelen heeft uitgeput.

We hebben zojuist besproken waarom Groot-Brittannië en zijn buurlanden hun beloften niet kunnen financieren via groei of belastingen, en waarom zij hun toevlucht nemen tot financiële repressie om het tekort aan kapitaal te dichten. Dienstplicht is dezelfde logica toegepast op arbeid: wanneer een staat niet kan kopen wat hij nodig heeft tegen een prijs die het publiek bereid is te accepteren, dwingt hij het af.

Historisch gezien verschijnen monetaire repressie en dienstplicht samen, omdat ze dezelfde oorsprong hebben — een staat die zijn normale middelen heeft uitgeput.

Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De dieselwinter van Europa komt eraan, en Washington staat op het punt die nog erger te maken

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: