De laatste tijd klinkt vanuit Europa en Kiev steeds vaker de roep om onderhandelingen met Rusland. De inhoud van hun voorstellen en zelfs hun toon laten echter zien dat noch Kiev, noch Europa werkelijk geïnteresseerd zijn in een vreedzame oplossing, maar slechts doen alsof ze vrede willen.
Ik heb al verslag gedaan van de open brief van Zelensky aan president Poetin en de werkelijke motieven die daarachter schuilgaan. Na de brief vond er maandag in Londen een ontmoeting plaats tussen Zelensky en bondskanselier Merz, president Macron en premier Starmer, waarbij eveneens werd opgeroepen tot onderhandelingen met Rusland. Wie de brief van Zelensky heeft gelezen, begrijpt dat deze brief de voorbereiding was op de bijeenkomst in Londen, want hij riep vooral op tot betrokkenheid van de EU bij onderhandelingen met Rusland, wat ook de letterlijke tekst was van de verklaring na de bijeenkomst, schrijft Thomas Röper.
Het gaat hier dus niet om vredesonderhandelingen, maar alleen om de EU eindelijk als bondgenoot van Kiev aan de onderhandelingstafel te krijgen, waar tot nu toe alleen de VS, Rusland en Kiev zitten. De EU laat echter voortdurend openlijk zien dat zij niet geïnteresseerd is in serieuze onderhandelingen. Haar doel is een plaats aan de onderhandelingstafel om de onderhandelingen zelf te saboteren.
De brief van Zelensky was dus, zoals ik al schreef, slechts een PR-actie, een propagandistische truc die zo was geformuleerd dat de Europese media erover konden berichten dat hij bereid was tot onderhandelen, terwijl hij het Oekraïense publiek kracht en doorzettingsvermogen moest signaliseren om de oorlog voort te zetten. Eén ding was het in ieder geval niet: het was geen serieus bedoeld aanbod tot gesprek.
Een analist van TASS heeft daarover een interessant artikel geschreven, dat ik heb vertaald.
Begin van de vertaling:
Een valstrik voor Moskou: waarom Kiev en Europa over onderhandelingen spreken
Andrej Nisamutdinow over de betekenis van de brief van Zelensky aan Poetin en de verdere ontwikkeling.
De tegenstanders van Rusland hebben opnieuw het idee van een onderhandelde oplossing voor het conflict in Oekraïne ter sprake gebracht. Dit idee werd eerst geuit door Volodymyr Zelensky en vervolgens opgepikt door de “Europese trojka”, bestaande uit de staatshoofden van Groot-Brittannië, Duitsland en Frankrijk.
De inhoud van hun voorstellen en zelfs hun toon laten echter zien dat noch Kiev, noch Europa echt geïnteresseerd is in een vreedzame oplossing.
Onverhulde beledigingen
Blijkbaar was het verschijnen van het onderhandelingsinitiatief het resultaat van een plan dat in Europese hoofdsteden was uitgebroed en werd het doelbewust afgestemd op het Internationaal Economisch Forum in Sint-Petersburg (SPIEF). Daarbij zorgden de initiatiefnemers voor de nodige sfeer.
Eerst voerden Oekraïense drones een massale luchtaanval uit op Sint-Petersburg en de regio Leningrad, die – volgens de planners – de wereld de vermeende kracht van de Oekraïense strijdkrachten moest demonstreren. Vervolgens richtte Volodymyr Zelensky de open brief aan de Russische president Vladimir Poetin, waarin hij vanuit een positie van kracht een ontmoeting voorstelde om het conflict bij te leggen.
Analisten constateerden onmiddellijk dat zowel de door de Kievse president gekozen communicatiestijl als de op beledigingen grenzende toon van zijn boodschap er duidelijk op gericht waren een negatieve Russische reactie uit te lokken. En dat is precies wat er ook gebeurde.
Tijdens de plenaire zitting van het Economisch Forum van Sint-Petersburg (SPIEF) sprak de Russische president, aan wie de boodschap van Zelensky formeel was gericht, zich in zijn gebruikelijke directe stijl uit: “Deze brief bevat werkelijk brutale elementen. Wat is dit? Is dit een manier om de basis te leggen voor persoonlijke ontmoetingen en onderhandelingen? Of moet er een klimaat worden gecreëerd waarin persoonlijke ontmoetingen onmogelijk zijn?”
Volgens Poetin is het doel van het door het hoofd van Kiev voorgestelde staakt-het-vuren duidelijk: “De opmars van onze strijdkrachten stoppen, dat is alles.” Rusland heeft echter “geen akkoorden nodig voor zes maanden of voor drie maanden, maar met een langetermijnperspectief.” Daarom zouden de gevechten “pas eindigen als we onze doelen hebben bereikt”, en enkele andere doelen “zullen we via onderhandelingen bereiken, namelijk de denazificatie” van Oekraïne.
Onaanvaardbare voorwaarden
Terwijl de verklaring van de Russische president geen ruimte liet voor dubbelzinnige interpretaties, nodigden de staatshoofden en regeringsleiders van de EU3 Zelensky uit voor een bijeenkomst in Londen, waar ze opnieuw probeerden op te treden als “vredeskwartet”.
In de verklaring na de bijeenkomst “steunden zij het voorstel om, met actieve deelname van de VS en Europese landen, een directe dialoog tussen Oekraïne en Rusland aan te gaan om een staakt-het-vuren te bereiken en verdere onderhandelingen mogelijk te maken”. Volgens hen moet Europa “bij elke overeenkomst een belangrijke rol spelen”. In feite koppelden Londen, Parijs en Berlijn, met medewerking van Kiev, hun initiatief aan een reeks voorwaarden en eisen die voor Rusland duidelijk onaanvaardbaar zijn en die zij al eerder herhaaldelijk hadden gesteld.
Ze spraken zich met name uit tegen gewelddadige grenswijzigingen en eisten “juridisch bindende garanties” voor Kiev, die onder meer de stationering van een buitenlands militair contingent in Oekraïne zouden omvatten, met deelname van landen van de “coalitie van bereidwilligen”. Bovendien verklaarden zij dat de in het Westen bevroren staatsactiva van Rusland bevroren zouden blijven totdat Rusland “alle schade” die Oekraïne tijdens de gevechten had geleden, had “gecompenseerd”.
Natuurlijk zou men kunnen zeggen dat dit een typische diplomatieke tactiek is: voor de onderhandelingen meer eisen om uiteindelijk te krijgen wat men wil. Maar het punt is dat de eisen van de EU3 allesbehalve diplomatiek zijn, want het zijn brutale eisen.
Dat de Europese hoofdsteden daadwerkelijk niet bereid zijn tot onderhandelen, blijkt ook uit de clausule in de verklaring die de noodzaak benadrukt om “de productie van onderscheppingsraketten dringend op te voeren en gezamenlijk raketafweersystemen en langeafstandswapensystemen te ontwikkelen om de verdere stabiliteit” van de Oekraïense strijdkrachten “te ondersteunen”. Niet bepaald een vredesbevorderende aanpak.
Een propagandistische provocatie
De bedoeling van Kiev en de Europese hoofdsteden die erachter staan, is duidelijk: onderhandelingen voorstellen, maar op zo’n toon en onder zulke voorwaarden dat Moskou het aanbod afwijst, waarna men Moskou een gebrek aan inzet voor een vreedzame oplossing van het conflict kan verwijten. Dat blijkt ook uit de toon van de meeste Europese media, die onmiddellijk in de juiste richting reageerden: ze steunden het “vredesinitiatief” en bekritiseerden Moskou unaniem voor de afwijzing ervan.
Er waren echter ook stemmen die niet bang waren om het ware doel van de initiatiefnemers van deze propaganda-actie bloot te leggen. “Kiev hoopt niet zozeer op een echte ontmoeting als wel op de mogelijkheid om het Kremlin de schuld te geven van het uitblijven van vredesbesprekingen”, merkte de Berliner Zeitung op (een krant die pleit voor politiek realisme, maar in Duitsland regelmatig wordt bekritiseerd vanwege haar vermeende toegeeflijkheid jegens het Kremlin).
Het Italiaanse tijdschrift L’AntiDiplomatico sloot zich bij dit standpunt aan en omschreef de open brief van Zelensky als een “propagandistische provocatie”, waarvan de kern “door Londen en Parijs was gedicteerd en aangevuld met kwaadaardige en brutale bewoordingen uit het arsenaal van het regime in Kiev”.
Zoals de gepensioneerde generaal Olivier Kempf, tegenwoordig analist bij de Stichting voor Strategische Studies (FRS), in een interview met de Franse krant Le Figaro opmerkte, was Zelensky’s “provocatie” in de eerste plaats gericht op het Oekraïense publiek, in de hoop op hun steun, vandaar de agressieve toon van de boodschap. Natuurlijk kon de generaal – noblesse oblige (de status verplicht) – het niet laten om Oekraïne te erkennen, dat “al meer dan vier jaar heldhaftig en dapper weerstand biedt”, maar hij merkte meteen op dat “dit om voor de hand liggende militaire, humanitaire, sociale en economische redenen niet eeuwig zo kan doorgaan”. Hij gaf zelfs toe dat het “goed gaat met de Russische economie” en dat “de westerse sancties weliswaar merkbare negatieve gevolgen hebben gehad, maar tegelijkertijd de groei in vervangende sectoren hebben gestimuleerd”. “Als je naar de cijfers kijkt, zie je dus reële groei.”
De Britse analist Anatol Lieven was een soortgelijke mening toegedaan. In een artikel voor UnHerd merkte hij op dat Europese politici in plaats van vredesbesprekingen probeerden “meer druk op Rusland uit te oefenen en, nog voordat er substantiële onderhandelingen van start gingen, een onvoorwaardelijk staakt-het-vuren te bereiken.” Dit standpunt is gebaseerd op de toenemende speculatie dat Oekraïne het tij in het conflict heeft gekeerd. Het probleem is echter “dat deze analyse fundamenteel onjuist is”.
Volgens Lieven is een staakt-het-vuren zonder langetermijnoplossing, ook al lijkt het voor de Oekraïense en Europese regeringen een gemakkelijke optie, niet in hun belang, aangezien een half bevroren conflict niet in hun belang is. “Voor Oekraïne wordt dit een onoverkomelijke hindernis voor het economisch herstel. Europa zet ondertussen in op een versterkte militarisering, die nog meer middelen en aandacht zal richten op militaire behoeften, die dringend nodig zijn voor het oplossen van prangende binnenlandse problemen”, merkte de analist op. Daarom, zo luidt zijn conclusie, “moeten de Europese staatshoofden en regeringsleiders werken aan een vreedzame oplossing en mogen ze deze niet langer uitstellen.”
Blijf doorwerken, broeders!
De voormalige NAVO-secretaris-generaal Anders Fogh Rasmussen uitte in “The Economist” het tegenovergestelde standpunt. Hij is ervan overtuigd dat Europa een strategie van “vrede door kracht” nodig heeft. Deze moet op drie kernprincipes berusten: “Ten eerste moeten we Poetins oorlogseconomie verder inperken”, “Ten tweede moet Europa de wederopbouw van de Oekraïense sleutelinfrastructuur versnellen”, “Ten derde moet Europa duidelijk maken dat de toekomst van Oekraïne in de EU ligt.” Dit derde punt “zou op zich al een nederlaag voor Rusland en een winst op lange termijn voor Oekraïne zijn.”
Dat is allemaal goed en wel, maar de Europeanen hebben zelf geen haast om het (niet door Rusland, maar door hun eigen machthebbers) verwoeste, corrupte en neonazistische Oekraïne op te nemen. Ook de financiering van de wederopbouw van de sleutelinfrastructuur is een groot probleem.
Toch kiezen Europa en Kiev tussen de twee strategieën – echte vredesbesprekingen of toenemende druk op Rusland om het conflict te verlengen – duidelijk voor het laatste. Voor de Europese en Oekraïense elites gaat het om overleven, dus is er in hun ogen geen alternatief.
Voor de Oekraïners betekent dit aanhoudend leed, nood en ontbering, maar wie geeft er om hun mening?
De Russische president heeft zijn standpunt duidelijk uiteengezet en benadrukt dat het “niet gericht is aan de schrijver, maar aan de Russische soldaten aan het front”. En tot hen riep hij: “Blif doorwerken, broeders!”
En als de gevechten voorbij zijn, zullen de onderhandelingen beginnen. Maar uitsluitend op de voorwaarden van Rusland.
Einde van de vertaling
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Mins akkoord nr. III……!!!!
Of m.a.w. Leugen akkoord nr. III…..!!!!!!
Poetin is duidelijk NIET op z’n achterhoofd gevallen……!!!!!
🤔Is t waar ?! Het enige wat ik CEO Hoersula hoorde zeggen, een paar dagen geleden nog : MORE SANCTIONS against russia are needed !
Rusland kan die vuile, vieze en smerige politiek van het zgn democratische Westen toch nooit meer vertrouwen. Het oorloggedonder van de westerse poppetjes dient alleen maar om het volk af te leiden van de aankomende crash. Europa is financieel failliet (met onaflosbare staatsschulden), economisch ten gronde door de 21 krankzinnige sancties tegen Rusland vanuit natuurlijk Brussel, die de deindustralisatie in gang gezet heeft, maatschappelijk en cultureel ontwricht door de ongeremde massale immigratie vanuit de gehele wereld. De zxx hoerige poppetjes voeren simpelweg hun verkregen orders uit. Europa moet voor de derde keer platgebombardeerd worden. Dan kunnen de zxx poppetjes opnieuw een Marshall plan 2.0 “schenken” en dan verdienen de zxx poppetjes lekker aan het ter ziele zijnde Europa. Plus uiteraard aan het dividend uit de militaire rotzooi industrie. En nog een “voordeel”; wat sneller op weg naar de door hun gewenste 500.000.000 goyim slaven om hun schoenen te poetsen tegen een maaltijd kakkerlakken vreten en / of een kleine bijdrage in de vorm van de cbdc. Wat een wereld, wat een toekomst voor kinderen en kleinkinderen???