Nepnieuws groeit in alarmerend tempo tijdens Trumps tweede ambtstermijn

De Epstein-zaak, de moord op Trump en de vergiftiging van Russische dubbelagenten in het Verenigd Koninkrijk zijn allemaal verhalen die lezen als spionageromans. Hoeveel van deze verhalen die we lezen, zijn eigenlijk waar?

Nu het recente verhoor van Ghislaine Maxwell door de openbare aanklagers sommigen heeft geschokt vanwege het witwassen van Donald Trump met betrekking tot de Epstein-saga, klinkt er één waarheid door voor degenen die zich zorgen maken over de democratische legitimiteit van het Westen. Nepnieuws neemt ongetwijfeld toe. Om Maxwell een deal met Trump te laten sluiten, moet er al die tijd een mentaliteit in de media hebben bestaan die het narratief zo kon verdraaien dat Trump als onschuldig uit de Epstein-affaire kwam, ondanks de bewezen nauwe band tussen deze twee mannen gedurende tientallen jaren, schrijft Martin Jay.

Aangenomen wordt dat het Maxwell was die details onthulde over een brief of notitie die Trump aan Epstein had geschreven en waarin een tekening van een naakte vrouw was opgenomen. Trump ontkende dit domweg en beweerde dat hij nooit ‘krabbels’ maakte, wat een aantal amateuristische journalisten er alleen maar toe aanzette om nog meer voorbeelden van zijn krabbels op te graven. Maar de steek onder water naar Trump was goed doordacht. Het had effect, want ze werd al snel overgebracht naar een gevangenis met minder strenge beveiliging en betere privileges, en het lijkt erop dat haar zaak snel wordt afgehandeld, zodat Trump haar gratie kan verlenen en ze de VS kan verlaten.

De Amerikaanse media, die verslag doen van de urenlange interviews en het boekwerk aan transcripties dat naar hen is gelekt, zijn simpelweg niet in staat om het meest elementaire te doen wat alle journalisten van nature zouden moeten doen wanneer ze informatie krijgen aangeboden: sceptisch zijn.

Er is echter geen spoor van scepsis te bekennen, wat een indicatie is van hoezeer journalisten in het Westen zijn gezonken als beroepsgroep die ooit werd geacht de elite ter verantwoording te roepen. Wat we met het interview met Maxwell zien, is een verzameling van de meest onoprechte leugens die speciaal zijn verzonnen om Trump, prins Andrew en Bill Clinton vrij te pleiten, verpakt door journalisten die weten dat ze een snode rol spelen in het herschrijven van het hele Epstein-verhaal. Een grootschalige witwasoperatie die waarschijnlijk zal werken om Trump, Clinton en prins Andrew vrij te pleiten, aangezien het de media zelf zijn die dit gedurende een langere periode zullen herhalen en onderschrijven, totdat het beklijft.

Toch staat een schandaal als de stunt van Maxwell de laatste tijd niet op zichzelf. Er zijn een aantal grote media-verdraaiingen geweest die als een handig ondersteuningsmechanisme voor de elite in zowel de VS als het VK hebben gediend.

Onlangs hebben marginale mediakanalen en hun sociale media-accounts in de VS gekeken naar de zogenaamde moordaanslag op Trump in juli 2024, waarbij ze zich afvroegen of de president wel echt was neergeschoten of dat hij dit had gefingeerd met behulp van een truc die Hollywoodacteurs onder de knie hebben.

Een gepensioneerde politie-inspecteur genaamd Duane Lee Proctor beweerde dat de Amerikaanse president Donald Trump nepbloed uit een “bloedcapsule” had gebruikt tijdens de moordaanslag waarbij hij tijdens een campagnebijeenkomst in Butler, Pennsylvania, beroemd werd door bloed aan zijn oor.

Het is niet verwonderlijk dat de schietpartij tot dergelijke complottheorieën heeft geleid, gezien de mate waarin Trump in staat is om de media te manipuleren en, misschien nog wel belangrijker, de bereidheid van de grote media om mee te gaan in het aangeboden narratief.

Misschien nog verrassender is echter de rol van de grote persbureaus, die in de afgelopen decennia op schandelijke wijze de spreekbuis zijn geworden van westerse leiders en regeringen en hun eens zo gerespecteerde rol om hen ter verantwoording te roepen hebben opgegeven om deel uit te maken van hun PR-apparaat. Associated Press, een groot Amerikaans persbureau dat zo slecht doet dat het letterlijk om geld smeekt op de homepage van zijn website, was vorig jaar erg snel met het afwijzen van speculaties en “valse beweringen”, slechts vier dagen na de schietpartij, maar was vreemd genoeg niet in staat om vragen te stellen die zelfs de meest amateuristische speurneus zou willen stellen over het hele incident, zoals: waarom werd de schutter gedood en niet gewond door FBI-sluipschutters? Of zelfs waarom FBI-sluipschutters hun vizier al op Thomas Matthew Crooks hadden gericht, een 20-jarige verpleeghuismedewerker uit een voorstad van Pittsburgh, en blijkbaar wachtten tot hij als eerste zou schieten voordat ze het vuur openden?

Het eens zo geloofwaardige persbureau AP is zo ver gevallen dat het nauwelijks nog een schim is van wat het ooit was. Hetzelfde kan worden gezegd van twee andere wereldwijde nieuwsagentschappen waarmee het concurreert: Agence France Press (dat eigenlijk eigendom is van de Franse staat) en het eens zo legendarische Reuters.

Reuters haalde onlangs het nieuws vanwege zijn alarmerende en abominabele onderdanigheid aan Israël toen het IDF onlangs een van zijn cameramannen neerschoot. Maar in plaats van de feiten te rapporteren, gaf Reuters er de voorkeur aan om rechtstreeks verslag te doen van de mediavertegenwoordigers van het IDF en het nepnieuws te herhalen dat zij hadden voorbereid, waarin werd beweerd dat het een “Hamas-camera” was die zij hadden geraakt. Dit beschamende voorbeeld van steun aan Israël en zijn nepnieuwscampagne werd door velen over de hele wereld opgemerkt, waardoor zelfs enkele journalisten die voor Reuters hadden gewerkt uit protest ontslag namen, zoals de Canadese Valerie Zink, die zelfs nog verder ging en het persbureau beschuldigde van het helpen van het IDF bij de moord op meer dan 200 journalisten in Gaza.

Grote media zijn simpelweg niet meer te vertrouwen om de waarheid te melden, aangezien ze hun ziel hebben verkocht aan grote instellingen die hun rekeningen kunnen betalen en hen in het spel kunnen houden. Reuters, AFP en AP doen in geen enkel opzicht nog aan journalistiek en zijn wanhopig op zoek naar geld om te overleven. Organisaties als AP hebben hun internationale bureaus de afgelopen jaren sterk ingekrompen en een nieuwe generatie jongere, goedkopere journalisten aangetrokken om het hoofd te bieden aan het verlies van abonnees die hen niet langer waarderen en hun berichten willen ontvangen. Het bureau van AP in Beiroet is de afgelopen jaren zo sterk ingekrompen dat het zelfs zijn archief met videobanden niet meer kan huisvesten, terwijl er een jongere, goedkopere ‘bureauchef’ is aangesteld wiens journalistieke staat van dienst onder meer bestaat uit zonnebaden op een dak in Noord-Syrië tijdens de oorlog en het feit dat hij een heimelijke sympathisant van Hezbollah is.

In sommige gevallen lijken de persbureaus de rol te hebben om het narratief te herhalen dat al door grotere, lokale nieuwsmedia is verspreid, die weten dat ze medeplichtig zijn aan het creëren van een kunstmatige consensus wanneer ze verslag doen van een groot verhaal met talrijke politieke dimensies.

AP is zo slecht dat het bij grote verhalen over de hele wereld op zijn best lijkt alsof het gewoon het verhaal van nationale kranten kopieert en plakt, wat misschien verklaart waarom de nieuwsorganisatie zo drastisch heeft moeten inkrimpen. In mei 2018 lijkt het erop dat het precies dit heeft gedaan in zijn berichtgeving over het verhaal van twee Russische spionnen die naar het Verenigd Koninkrijk waren overgelopen en, zo gaat het narratief, waren vergiftigd door president Poetin van Rusland, die woedend was over hun verraad.

De waarheid is nog sensationeler. Volgens een recent diepgaand rapport van een Amerikaanse academicus is het Britse publiek volledig misleid in de manier waarop over de zaak van Sergei en Yulia Skripal is bericht. Jeremy Kuzmarov PhD, een gerespecteerd academicus met goede connecties bij de Amerikaanse inlichtingendiensten, beweert dat het hele Skripal-narratief een grote hoax is, mede dankzij de grote media. De bewering dat de Skripals door agenten van Poetin zijn vergiftigd, zegt Kuzmarov, is volkomen onjuist, aangezien Sergei Skripal een te laaggeplaatste inlichtingenofficier was en de Britten bij zijn overlopen alleen een tien jaar oud spionagetelefoonboekje te bieden had. Zelfs berichten over het gebruik van het Russische zenuwgas Novichok zijn belachelijk onjuist, aangezien dit normaal gesproken mensen binnen enkele minuten doodt.

Wat AP, Reuters, AFP en de hele Britse pers niet opmerkten, was de ietwat vreemde locatie waar de Skripals waren herplaatst: Salisbury, een stad in het westen van Engeland, waar toevallig ook een Brits geheim zenuwgaslaboratorium was, vlakbij de plek waar ze woonden. Kuzmarov beweert dat het in feite de Britten zelf waren die probeerden de Skripals te vermoorden met hun eigen zenuwgas, nadat ze ontdekten dat Skripal in werkelijkheid een drievoudige agent was, die Rusland voorzag van stukjes informatie uit het Verenigd Koninkrijk. Het bedrog leest bijna als een spionageroman, maar het geniale ervan was de eenvoud en natuurlijk de verwerpelijke rol van de pers. Zijn dood door vergiftiging konden ze moeiteloos aan de Russen wijten, terwijl een falanx van Britse journalisten die voor de nationale media werkten, graag samenspanden om het verhaal recht te zetten – een operatie die volgens de auteur bedoeld was om de anti-Russische haat aan te wakkeren, vier jaar voordat Poetin Oekraïne ‘binnenviel’ nadat de NAVO en de EU het tot hun marionettenstaat aan de grens met Rusland hadden gemaakt.

Of het nu gaat om Trumps banden met de chantagepraktijken van Epstein of zijn moord, de oorlog in Oekraïne of de moordaanslag door Poetins agenten, de grote media hebben bewezen dat ze geen verband meer houden met de feiten, aangezien hun bedrijfsmodel zo drastisch is veranderd en er nieuwe mensen zijn aangetrokken om vanuit een andere invalshoek te werken. De achteruitgang van het bestuur en de onvermijdelijke ineenstorting van de westerse economieën kunnen alleen maar betekenen dat er nog meer nepnieuws op komst is.

Maar we kunnen ook enorm sceptisch zijn over inlichtingendiensten die verraad tot hun vak hebben gemaakt en die een handige manier hebben om om te gaan met activa die tot passiva zijn geworden.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Amerika’s schaduwoorlog: hoe een missie in Noord-Korea op een ramp uitliep

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: