Kunnen we het Internationaal Strafhof in Den Haag echt vertrouwen?

Bent u in de war over het Internationaal Strafhof in Den Haag? Dat zou u moeten zijn. Niets lijkt er logisch aan, waardoor sommige analisten de brutale maar relevante vraag stellen: wat is het nut van dit internationale hof? Het ICC werd in 2002 opgericht toen men dacht dat vooral Europese landen een mechanisme in het internationaal recht wilden om dictators over de hele wereld die zich tegen hen hadden gekeerd, te arresteren en te vervolgen. Bij de oprichting was het hof enorm populair, vreemd genoeg vooral bij Afrikaanse staatshoofden, die het zagen als een nuttige extra laag van internationale wetgeving die dictators kon beschermen tegen pogingen tot staatsgrepen door buurlanden. Meer dan de helft van de landen op het Afrikaanse continent is lid. Nog vreemder is misschien dat de VS, hoewel geen lid, ook enorm profiteert van het hof als een snelle oplossing voor het omgaan met dictators die vergeten zijn wie hen aan de macht heeft geholpen. De waarheid is dat het een internationaal gerechtshof is dat door veel mogendheden voor allerlei snode doeleinden wordt gebruikt, maar dat zowel bij de oprichting als in de praktijk een aantal ernstige tekortkomingen vertoont, waardoor steeds meer analisten oproepen tot uittreding.

Het grootste manco is het gelijkheidsbeginsel. Hoe kun je een rechtbank hebben die het internationaal recht als basis voor haar bestaan gebruikt, terwijl veel van de machtigste landen ter wereld – namelijk Rusland en China – geen lid zijn? De werking ervan is afhankelijk van de medewerking van de leden, net als een privéclub. Maar als de privéclub een geschil heeft met een buurman wiens land grenst aan de tennisbanen, hoe kun je dan de clubregels opleggen aan iemand die niet eens lid is van de club? schrijft Martin Jay.

Een goed voorbeeld hiervan is Poetin. In 2023 heeft het hof de Russische leider aangeklaagd wegens ontvoering van kinderen tijdens het begin van de oorlog in Oekraïne. Ondanks dat de aanklachten absurd zijn en duidelijk ingegeven door de obsessie van het Westen om Poetin uit zijn positie te verdrijven, is de zaak slechts een politieke en inhoudsloze stunt, aangezien Rusland geen lid is van het hof en dergelijke regels dus simpelweg niet van toepassing zijn.

Voor een leek zou het gemakkelijk zijn om simpelweg aan te nemen dat het hof een westers imperialistisch instrument is, vooral wanneer het zo duidelijk op die manier wordt gebruikt. Er zijn nog andere voorbeelden hiervan, zoals de aanklacht tegen de Filipijnse leider Rodrigo Duterte, die wordt beschuldigd van misdaden op basis van drugshandel. Om dit tegen te gaan, probeert het hof af en toe de liberale elites in het Westen tegemoet te komen en het patroon te doorbreken – opnieuw met theatrale stunts en gebaren om de krantenkoppen te halen en het verhaal in een ander daglicht te stellen.

Het beste voorbeeld hiervan is Benyamin Netanyahu. Het hof wordt duidelijk in een bepaalde richting geduwd door enkele EU-regeringen die willen dat er gerechtigheid wordt gedaan, terwijl het de VS is die de Europeanen vertelt wie er echt de baas is en hoe de zaken zullen verlopen. En het zijn de Europeanen die de regels respecteren wanneer ze dat kunnen en willen, en ze vervolgens flagrant negeren wanneer het hen uitkomt. In april reisde Netanyahu via Hongarije, waar hij een tussenstop van vier uur maakte om president Orban te ontmoeten, naar de VS. Onlangs werd gemeld dat hij tijdens een andere reis naar het Witte Huis om Trump te ontmoeten, over het luchtruim van de EU vloog. Dergelijke stunts bewijzen dat het hof een soort parodie op het internationaal recht is, aangezien de aan-uitknop herhaaldelijk wordt ingedrukt, waardoor de meeste mensen verbijsterd en verward achterblijven.

De waarheid is dat het internationaal recht niet van toepassing is op westerse elites, maar alleen op de rest van de wereld, die zich eraan moet onderwerpen. Het is gemakkelijk te begrijpen waarom veel Afrikaanse landen – zoals Marokko bijvoorbeeld – nooit zijn toegetreden, omdat ze het hebben gezien voor wat het is. Het is op zijn best een schijnproces waar je veel voor betaalt en weinig voor terugkrijgt, als je geluk hebt. Veel Afrikaanse elites waren geschokt door de manier waarop het hof in 2003 Charles Taylor oppakte, de opruiende Liberiaanse leider die in 1989 aan de macht kwam door een staatsgreep waarbij de zittende president Samuel Doe werd omvergeworpen. Ze keken met enige belangstelling toe hoe de Amerikanen zelf Taylor in 1985 uit een Amerikaanse gevangenis haalden om hem op te knappen en naar West-Afrika te sturen, waar hij met het geld dat ze hem gaven een rebellengroep oprichtte in buurlanden, mannen trainde en vervolgens Liberia veroverde.

De Amerikanen waren destijds erg te spreken over Taylor en natuurlijk moe van Doe, die sinds zijn machtsovername in 1980 bijna vanaf dag één geld aannam van de Sovjets en natuurlijk ook van Khadaffi. Dus gebruikten de VS Taylor gewoon om hem uit de weg te ruimen en hun eigen klootzak aan de macht te krijgen.

Tien jaar later werden de Amerikanen Taylor steeds meer beu, die ook de hand beet die hem voerde en uit hun controle was gegroeid. Hoewel de Amerikanen wisten dat Taylors mannen waren getraind door soldaten van Khadaffi, hoopten ze dat de relatie niet verder zou evolueren, maar slechts van korte duur zou zijn. De one night stand veranderde echter in een verstandshuwelijk dat de Amerikanen eind jaren tachtig tot het uiterste dreef, toen ze de westerse kranten vulden met nepnieuwsberichten, zoals Lockerbie of de bomaanslag op een discotheek in West-Berlijn – twee groteske terroristische aanslagen die niets te maken hadden met ‘mad dog’ Khadaffi. Taylor moest worden verwijderd, hoewel hij dat zelf vrij gemakkelijk maakte door rebellengroepen in Sierra Leone, die deel uitmaakten van de ‘bloeddiamanten’-afpersingspraktijken, te bewapenen met verhalen over kinderen die door kindersoldaten onder invloed van crack in stukken werden gesneden.

De Afrikaanse leiders waren dan ook geschokt toen hij door het Internationaal Strafhof werd aangeklaagd, aangezien hij een product was van de Amerikanen en hun hegemonie. Deze afschuwelijke daad van verraad klinkt nog steeds na, ruim tien jaar nadat hij in 2013 uiteindelijk werd veroordeeld.

Veel Afrikaanse elites wantrouwen het tribunaal, en terecht. Een aantal Afrikaanse landen heeft zich sinds het Taylor-debacle terughoudend opgesteld en zelfs het post-Khadaffi Libië heeft zich niet aangesloten. Toch is het bijna komisch dat juist Libië de afgelopen dagen in het nieuws is geweest als slachtoffer van de misplaatste ijver van het tribunaal. Ondanks dat het geen lid is, besloot het ICC toch een onderzoek in te stellen naar de wreedheden tijdens en na de moord op Khadaffi in 2011 en heeft het zojuist een uitspraak ontvangen die de woede heeft gewekt van het oostelijke machtsblok onder leiding van Haftar, die de zaak heeft verworpen, en de westerse ‘regering’ van de GNU in Tripoli, die het onderzoek überhaupt heeft toegestaan. Het internationaal recht is een schijnvertoning en het ICC is het fundament van die afwijking en die vuile praktijken die plaatsvinden in rokerige kamers onder de bescherming van westerse elites, die het hof af en toe gebruiken om hen te belonen door hen het hof te laten gebruiken voor hun eigen politieke doeleinden. Maar in werkelijkheid is het een beest dat slechts één meester dient.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Europa zal Zelensky ondersteunen bij zijn mobilisatiecampagne

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: