Politieke psychopaten

In de westerse academische literatuur wordt neoconservatisme, samen met agressieve politieke oriëntaties, in verband gebracht met de psychopathische kenmerken die onder de noemer “Dark Triad” worden geschaard.

Merk op dat ik “westerse” academische literatuur zei, waarmee ik gedragsconcepten bedoel die cultureel gebonden zijn en ontwikkeld zijn aan universiteiten in Europa en de Angelsaksische wereld — en die geenszins wetenschappelijk zijn, ondanks de pretentie van het tegendeel — vaak dubbelzinnig en gemakkelijk verkeerd toegepast, wat een overvloed aan interpretaties oplevert waarbij de consensus voortdurend verandert, schrijft Julian Macfarlane.

Iedereen heeft natuurlijk een mening over Trump, die vaak wordt aangehaald als voorbeeld van een “Dark Triad”-persoonlijkheid, behalve in het geval van Oekraïense psychiaters die Poetin graag karakteriseren als iemand die alle slechtste aspecten van de “Dark Triad” vertoont, erger dan Trump en duidelijk bezeten door de duivel.

Ondanks dat alles kun je toch pareltjes van wijsheid vinden in het drijfzand van academische onzin. In feite draait de “Dark Triad” volledig om psychopathie.

De neoconservatieven vertonen als groep bepaalde kenmerken die moeilijk te ontkennen zijn – hun ‘havikachtigheid’ gaat vaak gepaard met overduidelijke hardvochtigheid, een gebrek aan empathie en supremacisme, naast nog een heleboel andere zaken die je in de afbeelding hierboven kunt zien. Enkele van de beste voorbeelden zijn vrouwen – Madeleine Albright, Victoria Nuland en Hillary Clinton. Het kan hun niets schelen als kinderen aan stukken worden geblazen. Of als er wordt gemarteld. Of als er welke gruweldaad dan ook wordt gepleegd, zolang ze die maar kunnen gebruiken voor propaganda die hun eigen belangen dient. En ze hebben vrienden.

De academische rapporten zijn droog, maar sommige wijzen in interessante richtingen.

In 2013 schreef M. Arvan een artikel in Neuroethics getiteld “A Lot More Bad News for Conservatives, and a Little Bit of Good News for Liberals“, waarin moreel oordeel werd onderzocht en een sterke correlatie werd gevonden tussen de zogenaamde “Dark Triad“ en agressieve, neoconservatieve standpunten over de rechtsstaat, punitieve rechtspraak en militair interventionisme — als subklinische psychopathie. Er lijkt brede overeenstemming te bestaan onder academici op dit gebied, die zich over het algemeen als “liberaal” identificeren, dat psychopathie en wat wij ‘neoconservatisme’ noemen hand in hand gaan.

Dat is niets nieuws, zoals ik heb geschreven in speciale artikelen over “ponerologie”, de studie van politieke pathologieën.

Wat is neoconservatieve psychopathie?

Koude harteloosheid

Morele ambiguïteit

Politieke ongevoeligheid

Over het algemeen ontbreekt het mensen met deze eigenschappen aan emotionele gevoeligheid en hebben ze geen inlevingsvermogen voor het lijden van anderen; ze geven voorrang aan loyaliteit aan de eigen groep en aan autoriteit/respect – een soort “wij tegen zij”-houding, of zoals George Bush het uitdrukte: “je bent óf voor ons, óf tegen ons”. Macht is belangrijker dan liefde.

Als we het nogal controversiële concept accepteren dat neoconservatisme wordt gedreven door een vorm van psychopathie, moeten we onderscheid maken tussen primaire psychopathie, die genetisch bepaald is, koel en onverschrokken, en secundaire psychopathie, die door de omgeving wordt bepaald, emotioneel wisselvallig en reactief is. Ja, die twee gaan vaak samen.

We moeten, zoals ik al zei, in gedachten houden dat psychopathie niet één ding is – het is een spectrum. Er zijn honderden, zo niet duizenden genen bij betrokken, met een paar honderd NCmiRNA-regulatoren.

Genetica (de biologische blauwdruk)

Nee, het is niet allemaal jouw schuld, mama, dat kleine Donnie een seriemoordenaar is.

Of misschien is het dat wel!

Onderzoeken bij tweelingen en drieling tonen consequent aan dat psychopathische en ‘gevoelloze-emotieloze’ (CU) eigenschappen een erfelijkheidsgraad van 40% tot 60% hebben.

Slechts ongeveer 1,2% van de bevolking bestaat uit echte psychopaten, zeggen de “experts”; maar ze nuanceren dat door te zeggen dat maar liefst 30% van de bevolking “lage”, “gemiddelde” en “hoge” niveaus van psychopathie vertoont. Wat is een “echte” psychopaat? Hollywood weet het!

Structurele verschillen in de amygdala leiden tot een genetische aanleg om geen angst, bezorgdheid of stress te ervaren – wat betekent dat de hersenen ongevoelig zijn voor signalen die op straf duiden. Normale kritiek, berispingen of dreigementen met consequenties dringen dan niet door. Een slecht functionerend monoamineoxidase A (MAO-A)-gen kan leiden tot agressief en antisociaal gedrag – dat wordt getriggerd en verergerd door een harde omgeving.

Genetica vormt een soort basis; dat is aangeboren.

Maar er is ook opvoeding.

De meeste mensen zouden onmiddellijk denken aan ernstig fysiek misbruik en geweld als de belangrijkste “oorzaken“ van “dark triad-gedrag“. Maar wanneer verzorgers nalaten om emotionele zorg te bieden, wordt het aangaan van gezonde menselijke hechtingsbanden geblokkeerd en kan een kind zich na verloop van tijd volledig losmaken van emotionele wederkerigheid als overlevingsmechanisme.

Bovendien kan een chaotische, gevaarlijke of onvoorspelbare gezinsomgeving het gevoel van een kind versterken dat de wereld een vijandige plek is waar middelen schaars zijn, mensen egoïstisch zijn en een “snelle levensstrategie” het beste is – anderen uitbuiten, focussen op eigenbelang op korte termijn en empathie opgeven om te overleven.

Bij kinderen met psychopathische neigingen hebben traditionele disciplinaire opvoedingsmethoden een dramatisch averechts effect:

Wanneer ouders harde, autoritaire of wrede straffen toepassen op een kind dat biologisch ongevoelig is voor angst, ontstaat er een giftige vicieuze cirkel.

Het kind leert niet wat goed en fout is; in plaats daarvan leert het dat pure macht, dominantie en agressie de middelen zijn om te krijgen wat je wilt. Kracht is recht. Psychopaten hebben geen geweten.

MAAR

Warmte, positieve bekrachtiging en het gezamenlijk stellen van grenzen bevorderen daarentegen de ontwikkeling van een geweten, wat de uiting van psychopathische trekken op latere volwassen leeftijd tot op zekere hoogte sterk onderdrukt.

Het ergste scenario doet zich voor wanneer een kind met een onverschrokken, op beloning gerichte genetische aanleg wordt opgevoed met het idee dat de wereld een onveilige, meedogenloze omgeving is. Als volwassenen worden ze dan overgenomen door Social Dominance Orientation (SDO). Het is een schattige academische term, maar je snapt het wel: de behoefte aan persoonlijke hegemonie en “fuck you, heel erg”.

Als het politici zijn, bekijken SDO’ers internationale betrekkingen, bestuur en buitenlands en binnenlands beleid door een lens van absolute hiërarchie, nul empathie en de noodzaak van preventieve, agressieve dominantie over alle niet-meewerkende ‘anderen’. Voor hen ziet pijn er echt geweldig uit bij andere mensen.

Zulke mensen zijn bij uitstek toegerust om te gedijen in de competitieve, individualistische wereld van de politiek – vooral in electorale democratieën. Het deel dat naar absolute macht streeft, is klein, maar een minderheid van gelijkgestemde pathocraten kan grotere groepen empathische individuen gemakkelijk te slim af zijn om de controle over staatsinstellingen over te nemen en organisatorische of systemische hegemonie te vestigen. Psychologen merken op dat succesvolle, goed functionerende mensen in deze categorie niet “gek” zijn – maar juist hyperrationeel in instrumentele zin, uiterst berekenend, volkomen vrij van emotionele aarzeling of gewetenswroeging, en uitzonderlijk bedreven in het vertellen van wat anderen willen horen, dat wil zeggen: in het liegen.

Ze blinken uit in het opbouwen van machtige institutionele netwerken, het inzetten van denktanks en overtuigende, zij het sofistische argumenten, het vervalsen van bewijsmateriaal om militaire of economische dominantie te verwerven, en het toepassen van talrijke vuile trucs.

Ze zijn volkomen egoïstisch en totaal niet in staat om verantwoordelijkheid te nemen voor mislukkingen. In dit opzicht zijn ze berekenend — ze ontwijken mislukkingen niet, maar besteden de gevolgen ervan uit. Wanneer een beleid mislukt, zal een “instrumentaal” rationele leider onmiddellijk de schuld geven aan “slechte uitvoering” door ondergeschikten, een gebrek aan vastberadenheid bij de kiezers of verraad door bondgenoten. Er zijn talloze excuses en zondebokken.

Neem de architecten van de Irak-oorlog van 2003 — een schoolvoorbeeld van een mislukt neoconservatief beleid. De presidentiële halve gare kreeg het grootste deel van de schuld. De rest? Die stapten in de stront, gooiden hun schoenen weg en kochten nieuwe. Ze raakten hun huizen, hun rijkdom of hun leven niet kwijt; ze ontliepen persoonlijk de gevolgen van hun zonden, zelfs terwijl hun beleid biljoenen dollars en honderdduizenden levens kostte.

Maar dit soort mensen heeft een enorme blinde vlek

De blinde vlek

Een gebrek aan empathie als misrekening

Ze gaan ervan uit dat iedereen puur wordt gedreven door transactioneel eigenbelang, macht of angst. Ze slagen er totaal niet in in te schatten hoezeer andere culturen waarde hechten aan abstracte menselijke concepten zoals nationale trots, religieuze overtuiging of wrok tegen buitenlandse bezetting.

Overmoed

Onverschrokkenheid – genetisch bepaald of aangeleerd – vertaalt zich direct in een onrealistische overschatting van persoonlijke capaciteiten (zoals dat een oorlog “snel en gemakkelijk” zal verlopen). Ze negeren historische gegevens en waarschuwingen van experts vanwege hun langdurige neiging om waarschuwingen te negeren en hun onwil om te accepteren dat iemand meer weet dan zijzelf.

Paul Babiak en Robert Hare omschrijven deze individuen als “organisatievernietigers“. Ze klimmen met succes op de zakelijke of politieke ladder door briljant, zelfverzekerd en rationeel over te komen. Maar omdat hun onderliggende motieven volledig op eigenbelang zijn gericht, zullen ze met plezier de instelling, het land of het bedrijf in de as leggen om ervoor te zorgen dat zijzelf bovenop de as staan

In wezen zijn deze mensen parasieten. Ze vernietigen hun gastheren.

Als de ene gastheer sterft, zoeken ze een andere.

Ze zijn uiterst bedreven in het beschermen van zichzelf, maar hun beslissingen zijn fundamenteel irrationeel voor het collectieve welzijn.

Instrumentele rationaliteit

Zoals vastgesteld zijn deze actoren uiterst berekenend, niet emotioneel uit balans. Ze behandelen geopolitiek als een koele transactie. Voor hen is alles een transactie. Gewoon zakelijk.

• Als een niet-nucleaire staat goed verdedigd is en in staat is tot een verwoestende lokale vergeldingsaanval die schade toebrengt aan Amerikaanse troepen, regionale bases of het eigen grondgebied, schieten de “kosten” van de transactie onmiddellijk omhoog.
• Omdat ze uiterst rationeel zijn in het vermijden van hun eigen persoonlijke mislukking, zullen ze geen eerste nucleaire aanval uitvoeren louter uit wrok of gekrenkte trots, als de voorspelbare terugslag juist het systeem ontmantelt dat hen macht verleent.

Ze hunkeren naar hegemonie, niet naar wederzijdse vernietiging

De kern van de neoconservatieve ideologie is hegemonie – het handhaven van onbetwistbare dominantie.

• Een nucleaire eerste aanval op een niet-nucleaire staat zou wereldwijde allianties voorgoed vernietigen, massale binnenlandse onrust veroorzaken, een economische ineenstorting uitlokken en lokale militaire ondergang in de hand werken.
• Het vernietigen van de mondiale positie van Amerika en het uitlokken van een verwoestende vergeldingsaanval vernietigt hun hegemonie. Ze kunnen geen heerschappij uitoefenen over een ingestort systeem. Daarom fungeert hun obsessie met macht als een natuurlijke rem op zelfvernietigend gedrag.

Neoconservatieve “asymmetrische oorlogsvoering“

Historisch gezien mengen neoconservatieven zich niet in conflicten waarin de vijand met gelijke of verwoestende kracht kan terugslaan. Hun gehele strategie berust op absolute asymmetrie.

Ze pleiten agressief voor interventies tegen staten die verzwakt, geïsoleerd of niet in staat zijn tot directe vergelding tegen de VS (bijv. Grenada, Irak, Libië).

Wanneer ze worden geconfronteerd met goed verdedigde staten die zwaar kunnen terugslaan (zoals Rusland), verandert hun gedrag drastisch.

In plaats van directe militaire opties schakelen ze over op rationele inperking, proxy-conflicten, verlammende economische sancties en geheime operaties. Ze vermijden opzettelijk de directe kinetische valstrik omdat ze weten dat de terugslag politiek, zo niet existentieel fataal voor hen zou zijn.

Wat ze doen

Als zo’n staat hun “trots” zou kwetsen of hun autoriteit zou uitdagen, zou een instrumentaal rationele pathocraat geen roekeloze nucleaire aanval lanceren. In plaats daarvan zouden ze proberen de dreiging op veilige wijze te omzeilen:

• Ze zouden een grootschalige informatiecampagne lanceren om de tegenstander af te schilderen als een onmiddellijke mondiale bedreiging, waardoor de publieke perceptie wordt verschoven om een asymmetrische oorlog in de grijze zone te rechtvaardigen.
• Ze zouden buurlanden of interne opstanden financieren, bewapenen en trainen om de goed verdedigde staat te bestrijden, waarbij anderen de verwoestende lokale vergeldingsacties moeten opvangen terwijl men zelf buiten schot blijft.
• Hij zou gebruikmaken van internationale banksystemen en cyberoorlogvoering om de defensie-infrastructuur van de doelstaat vanaf een veilige afstand lam te leggen, waardoor het risico op directe schade voor zichzelf tot een minimum wordt beperkt.

Klinkt dat bekend?

Hoewel een patocratische leider elk empathisch vermogen mist voor de miljoenen levens die een kernwapen zou vernietigen, beschikt hij over een hyperscherp bewustzijn van zijn eigen veiligheid. Ze zullen in asymmetrische conventionele oorlogen met plezier buitenlandse bevolkingsgroepen of soldaten uit de lagere klassen opofferen, maar ze zullen de nucleaire drempel tegen een goed verdedigde staat niet overschrijden louter uit trots, omdat ze daarmee het risico lopen juist het imperium dat ze willen regeren in de as te leggen.

Wat kun je doen?

Zolang je een electorale democratie hebt, kun je niet veel doen. Daarom maakten de Grieken gebruik van loting.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Onze leiders zijn psychopaten en ze maken alles verschrikkelijk

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: