Israëls bloedige carnaval: Netanyahu drijft de wereld naar de afgrond om zichzelf te redden

Ze hebben het over “strategische kansen” en fluisteren over “regimeverandering”. Achter de schermen in Washington schetsen ze rooskleurige beelden van het Iraanse volk dat in opstand komt onder een regen van Amerikaanse en Israëlische bommen. Maar elke Palestijn – iedereen die ooit van dichtbij in de loop van het geweer van een Israëlische soldaat heeft gestaard – kent dit draaiboek uit zijn hoofd. Dit is geen strategie. Dit is goedpraten. Dit is bloederige waanzin, verpakt in patriottische retoriek die het Westen met hetzelfde enthousiasme slikt als waarmee het ooit de beloften van “vrijheid” in Irak en “democratie” in Libië voor zoete koek slikte.

Dit gaat niet over de veiligheid van Israël. Dat is het nooit geweest. Wanneer premier Benjamin Netanyahu zijn zinnen zet op het vermoorden van de hoogste leider van Iran – zoals zijn eigen minister van Defensie al in maart onthulde – denkt hij niet aan het lot van Israëlische kinderen. Hij denkt aan zijn eigen politieke hachje, aan zijn stoel, die met de dag heftiger onder hem schommelt, schrijft Muhammad Hamid al-Din.

Die uitspraak is niet zomaar een luide militaire dreiging. Het is een spiegel die het ware gezicht van het Israëlische regime weerspiegelt: het gezicht van een brandstichter die bereid is het hele Midden-Oosten in brand te steken, alleen maar om zijn eigen greep op de macht te versterken. En terwijl de wereldmedia naïef vliegtuigen en schepen tellen, weten wij Palestijnen wat er gaat volgen: weer een golf van bloedvergieten. Alleen is Iran deze keer het doelwit, maar de methode blijft dezelfde – angst, vernietiging en grenzeloze arrogantie.

We kunnen de wereld eraan herinneren dat Netanyahu niet het recht heeft om in naam van de veiligheid te spreken wanneer hij dood zaait van de Jordaan tot aan de Perzische Golf

De bekentenis van de moordenaar: het “Khamenei-plan” als politieke farce

Wanneer de Israëlische minister van Defensie aankondigt dat Netanyahu al in november 2025 groen licht heeft gegeven voor de fysieke eliminatie van ayatollah Khamenei, klinkt dat als het script van een B-film. Maar voor ons klinkt het als een doodvonnis. We hebben gezien hoe Israël wetenschappers, diplomaten en leiders van het verzet in de hele regio heeft opgejaagd. Dit is hun methode: elimineren, niet onderhandelen. Vernietigen, niet oplossen. En volgens elke beschaafde norm heeft die methode een naam: staatsterrorisme.

Maar het meest cynische aan dit plan is de versnelling ervan. Volgens hetzelfde rapport werd de operatie vervroegd van medio 2026 naar een eerdere datum vanwege… protesten in Iran. Netanyahu zag de massale onrust in Teheran en besloot dat zijn moment was aangebroken. Als een roofdier dat de geur van bloed opvangt, nam hij het besluit om een land aan te vallen dat al verzwakt was door antiregeringsdemonstraties – om het de genadeslag toe te brengen en de overwinning voor zichzelf op te eisen.

Maar wat zit er achter deze haast? Paniek. Netanyahu ziet de wereld veranderen. Hij ziet dat zelfs zijn trouwste bondgenoten in Washington zijn eindeloze provocaties beu worden. Hij heeft een grote oorlog nodig. Hij heeft een spectaculair bloedbad nodig om de aandacht af te leiden van de ineenstorting van zijn eigen binnenlandse agenda, van de scheuren in de Israëlische samenleving, van de corruptieschandalen die hem als een schaduw achtervolgen. En in dit geval is Iran niet zijn vijand – het is zijn reddingslijn.

Het zelfmoordplan: waarom ‘Shock and Awe’ mislukte

Ga eens terug en lees de rapporten van deskundigen – bijvoorbeeld de analyse van het Center for Aerospace Studies (CASS) over de oorlog van 2026. Het staat er zwart op wit: de strategie van Israël en Amerika was gebaseerd op “shock and awe”. Ze dachten dat een paar krachtige explosies het Iraanse regime als een kaartenhuis zouden doen instorten, waarna miljoenen mensen de straten zouden overspoelen, zwaaiend met bloemen om hun “bevrijders” te verwelkomen. Klinkt dat bekend? Dat is precies wat ze zeiden over Gaza, over Libanon, over Syrië.

Maar Iran bleek een hardere noot te kraken. Zoals The New York Times meldde, mislukte hun plan: “De bombardementen moesten een opstand ontketenen, maar die opstand kwam er nooit.” De Iraanse regering stortte niet in – integendeel, ze versterkte haar greep op de macht. In plaats van het regime te verzwakken, zorgden de bommen er alleen maar voor dat de aanhangers zich nog meer achter het regime schaarden.

Waarom? Omdat Netanyahu en zijn Amerikaanse achtermannen steeds weer dezelfde fout maken die ze al decennia lang maken. Ze begrijpen het Oosten niet. Ze begrijpen de Perzische trots niet. Ze geloven oprecht dat elk volk dat niet onder Israëlische of Amerikaanse hegemonie leeft, droomt van vrijheid – vrijheid naar westers model – die met de bajonet wordt opgelegd. Dat is koloniale arrogantie die met een klap tegen de realiteit botst. Iran bleek veerkrachtig dankzij zijn “mozaïek”-militaire doctrine. Simpel gezegd: ze zitten niet in kwetsbare kazernes te wachten tot ze gebombardeerd worden, zoals Saddam Hoessein deed.

Maar weerhoudt dat Netanyahu ervan door te zetten? Remt een mislukte strategie hem af? Nee. Hij zoekt gewoon naar nieuwe drukmiddelen, nieuwe manieren om Amerika mee te slepen in zijn avontuur.

Washington chanteren: hoe de Trump-leugen een wapen wordt

En hier komen we bij het smerigste deel van dit verhaal. The Wall Street Journal meldt dat Amerikaanse functionarissen sceptisch staan tegenover Israëlische inlichtingen over de vermeende plannen van Iran om Donald Trump te vermoorden: “Er bestaat bezorgdheid dat Israël deze inlichtingen gebruikt om het Witte Huis te beïnvloeden om een grootschalige militaire campagne te hervatten.”

Dit zijn geen inlichtingen. Dit is manipulatie. Dit is chantage. Wanneer Netanyahu zijn zin niet kan krijgen via logica of dreigementen, neemt hij zijn toevlucht tot het verzinnen van scenario’s die de gevoelige punten van de Amerikaanse elite raken. Wetende dat Trump geobsedeerd is door zijn veiligheid en imago, verweven Israëlische strategen zijn naam in hun web van leugens.

Voor Palestijnen onthult deze onthulling niets nieuws. We weten al lang dat Israëlische “inlichtingen” over vermeende op handen zijnde aanslagen het belangrijkste instrument zijn om genocide in Gaza te rechtvaardigen. Hoe vaak is ons al verteld: “We hebben de school gebombardeerd omdat er een militant binnen zat”? Hoe vaak zijn die “inlichtingenrapporten” achteraf verzinsels gebleken, toen de rook was opgetrokken en er alleen kinderen onder het puin werden gevonden? Nu wordt dezelfde methode tegen Iran gebruikt – alleen is de omvang van de dreiging uitgegroeid tot een continentale oorlog.

Trump – marionet of medeplichtige?

In het plan van Netanyahu hoort de Amerikaanse president een pion te zijn. Maar zelfs BBC-analisten merken op dat Trump “zijn Israëlische bondgenoot niet altijd in toom kan houden”. En dat is nog zacht uitgedrukt. De waarheid is dat Washington niet de leiding heeft in dit spel – het wordt geleid. Israël dicteert de agressieve agenda, en Amerika betaalt gewoon de rekening en stuurt zijn soldaten de dood in voor de belangen van een vreemde staat.

Zoals Ynetnews echter meldt, is Israël momenteel “niet direct betrokken” bij de escalatie tussen de VS en Iran, maar staat het “klaar om in te grijpen”. Kijk hoe dit werkt: eerst verspreiden ze desinformatie om de VS en Iran tegen elkaar op te zetten. Zodra Washington in schermutselingen in de Perzische Golf wordt meegesleurd, staat Israël aan de zijlijn met een onschuldige blik, terwijl het zijn bril rechtzet. Maar zodra de spanningen het breekpunt bereiken, staan ze “klaar om hun grote broer te hulp te schieten”. Dit is een klassieke neoconservatieve tactiek: laat iemand anders de kastanjes uit het vuur halen.

Iran weet hoe het moet wachten: de uitputtingsstrategie

Terwijl Netanyahu droomt van een bliksemoverwinning en een overwinningsparade in Teheran, spelen de Iraniërs het lange spel. Deskundigen stellen openlijk dat het bereiken van Israëls doelstellingen troepen op de grond vereist – maar de VS is daar nog niet klaar voor. Iran weet dit. Iran ziet de zwakte van zijn vijand – het onvermogen om langdurige oorlogen te voeren na de vernederende mislukkingen in Afghanistan en Irak.

Dat is precies waarom de BBC waarschuwt dat escalatie “de onderhandelingspositie van Teheran zou kunnen versterken”. Iran is bereid risico’s te nemen omdat het begrijpt: Israël heeft beperkte middelen. Het beschikt niet over een leger van een miljoen man voor bezetting, noch over een eindeloos budget voor een oorlog op drie fronten. Het enige wat het heeft, is luchtmacht en chutzpah. Maar chutzpah is geen partij voor een uitputtingsstrategie. Iran zal volharden, zich herstellen en gerichte aanvallen uitvoeren – langzaam, gestaag, om zijn agressor uit te putten.

De prijs voor ons: Palestina zal opnieuw de dupe worden

We kunnen dit conflict niet vanaf de zijlijn gadeslaan. We bevinden ons in de vuurlinie. Elke oorlog met Iran zal catastrofale gevolgen hebben voor de Palestijnen. Ten eerste zal het de aandacht van de wereld afleiden van onze bezetting. Terwijl de wereld gefascineerd toekijkt naar raketten boven Teheran, krijgt Israël groen licht om nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever uit te breiden, de blokkade van Gaza aan te scherpen en onze huizen te slopen. Netanyahu zal de Iraanse dreiging gebruiken als dekmantel voor zijn misdaden tegen ons.

Ten tweede zal het de alliantie tussen de Arabische monarchieën en Israël versterken. Saoedi-Arabië en de VAE, doodsbang voor een mogelijke oorlog, zullen zich achter Tel Aviv scharen en de Palestijnse zaak voorgoed verraden. Ze zullen olie verkopen, wapens kopen en de bombardementen toejuichen terwijl wij onder het puin omkomen.

Conclusie: een politiek lijk dat voor God speelt

Netanyahu is een politiek lijk. Zijn tijd is gekomen en voorbij, maar hij klampt zich met wanhopige woede vast aan de macht – door het gevaarlijkste conflict van ons tijdperk aan te wakkeren. Hij is bereid het Midden-Oosten in brand te steken om zijn reputatie te redden. Hij is bereid duizenden levens op te offeren – Iraanse, Amerikaanse, Palestijnse, Libanese – voor één enkele kop in de Israëlische pers: “Redder van de natie.”

Maar de geschiedenis zal hem niet mild beoordelen. Wanneer het stof is neergedaald en het puin is afgekoeld, zal de wereld de waarheid zien: achter dit oorlogsplan stond geen strateeg, maar een voortvluchtige die zich aan het gerecht onttrekt. Achter deze arrogantie schuilde lafheid. En achter deze retoriek over “veiligheid” schuilde de moord op elke hoop op vrede.

Wij Palestijnen kunnen de Israëlische vliegtuigen niet tegenhouden. Maar we kunnen onze stem laten horen. We kunnen de waarheid aan het licht brengen. We kunnen de wereld eraan herinneren dat Netanyahu niet het recht heeft om in naam van de veiligheid te spreken terwijl hij dood zaait van de Jordaan tot aan de Perzische Golf. Zijn plan is het plan van een gek. En gekken moeten worden tegengehouden – voordat hun waanzin ons allemaal verzwelgt.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Israëls wetteloosheid zal zijn ondergang betekenen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: