Iran’s “Art of the Deal”

Trump wil een deal sluiten met Iran. Daarom heeft hij de vader van de huidige Opperste Leider vermoord, samen met 168 schoolmeisjes in Minab en honderden andere burgers.

Tot Trumps pogingen om een deal met Iran te sluiten behoren: dreigementen met totale vernietiging, beweringen dat hij al gewonnen heeft, obscene uitbarstingen met Pasen (“Maak die verdomde zeestraat open, stelletje gekke klootzakken, of jullie zullen in de hel leven – LET MAAR GOED OP! Geprezen zij Allah!“), het eenzijdig claimen van de “Straat van Trump”, en het heen en weer slingeren tussen verontwaardigde tirades over hoe Iran nooit een kernwapen zal hebben en het bagatelliseren van het “nucleaire stof” dat zo diep onder de grond zit dat het toch niet echt belangrijk is, schrijft Kevin Barrett.

Denkt Trump dat zijn arrogante minachting voor de mannen en vrouwen die hij op een dodelijke, zinloze missie heeft gestuurd, zijn onderhandelingspositie op de een of andere manier zal versterken? Denkt hij dat hij concessies van de Iraanse Opperste Leider kan afdwingen door de bemanningsleden van de USS Abraham Lincoln te vertellen dat ze, na acht maanden op zee met uiterst gebrekkige logistieke ondersteuning, “nog lang niet lang genoeg daarbuiten zijn geweest”?

Zit er een methode achter Trumps schijnbare waanzin – een onderhandelingsstrategie in de stijl van multidimensionaal schaken? Om daarachter te komen, wenden we ons tot Trumps magnum opus, The Art of the Deal. Volgens de echte auteur, Tony Schwartz, heeft Trump geen enkel woord van dat boek geschreven en heeft hij er waarschijnlijk zelfs niet veel van gelezen. Schwartz zegt dat Trump een paar uur met zijn (Schwartz’s) boek heeft doorgebracht, een paar kleine aantekeningen heeft gemaakt en ten onrechte het auteurschap heeft opgeëist.

Schwartz zegt dat Trumps aandachtsspanne zo microscopisch klein is dat het onmogelijk was om zinvolle interviews af te nemen. Dus volgde hij Trump 18 maanden lang op de voet, verfraaide en mythologiseerde hij Trumps activiteiten en vermeende methoden, en eindigde hij met “lipstick op een varken smeren”.

AI is meestal een vloek, maar het is handig om de hoofdpunten te achterhalen van een boek dat je nooit zou kopen of lezen. Volgens AI-samenvattingen pleit The Art of the Deal voor diverse strategieën voor het sluiten van deals die al dan niet verband houden met Trumps pogingen om tot een akkoord te komen met Iran, waaronder:

*“Denk groots.” Trump zegt dat hij van plan is alle Iraanse olie te stelen en de Straat van Hormuz eenzijdig bij de Verenigde Staten in te lijven, waarbij hij deze hernoemt tot ‘De Straat van Trump’. Ik denk dat dat telt als groots denken – op dezelfde manier waarop de asielzoeker die volhoudt dat hij Napoleon is, groots denkt.

*“Volg je intuïtie, luister niet naar de experts.” Toen Netanyahu en zijn Mossad-chef Trump bezochten en pleitten voor een aanval op Iran, en alle adviseurs van Trump behalve Hegseth daar tegen waren, volgde Trump zijn intuïtie… die, zo vermoeden we, inhield dat als hij niet zou doen wat Netanyahu beval, videobewijs van Trump die minderjarige meisjes verkrachtte openbaar zou kunnen worden gemaakt.

*“Onderhandel altijd vanuit een positie van kracht.” Trump is zo hilarisch ongeloofwaardig geweest in zijn pretenties dat hij vanuit een positie van kracht onderhandelt – “we hebben hun hele leger uitgeschakeld”, “we hebben totale controle over de Straat”, “onze regimewisseling is geslaagd”, “we hebben hun nucleaire installaties volledig vernietigd”, “hun economie is volledig ingestort” – dat hij inderdaad een zeer sterke positie heeft opgebouwd… als komiek die gespecialiseerd is in zelfparodie.

*“Maximaliseer je opties.” Trumps vermeende strategie om je nooit vast te pinnen op één enkele deal of koers, maar in plaats daarvan allerlei uitwijkopties te ontwikkelen, werkt duidelijk niet zoals bedoeld: Trump heeft precies NUL opties, behalve zich overgeven. Dus parodieert hij de “maximaliseer je opties”-strategie door wild inconsequent en onsamenhangend te zijn, waarbij hij het ene moment het ene zegt en vijf minuten later het tegenovergestelde. Vandaag gaan we ze binnenvallen en bezetten en hun olie stelen; morgen gaan we ze met kernwapens terug naar het stenen tijdperk bombarderen; en overmorgen lopen we gewoon weg omdat we, in tegenstelling tot wat het lijkt, al gewonnen hebben. Met andere woorden: “maximaliseer je opties” is “maximaliseer je onzin” geworden.

*”Verspreid het nieuws.” AI-samenvattingen zeggen dat The Art of the Deal pleit voor “het strategisch inzetten van publiciteit en sensationele verhalen om de aandacht te trekken en de publieke perceptie te beïnvloeden.” Trump slaagt er zeker in de publieke aandacht te trekken door middel van publiciteit en sensationele verhalen over zijn mislukte oorlog tegen Iran. Helaas voor hem trekt hij negatieve publieke aandacht door zichzelf volkomen voor schut te zetten. “Strategisch” is geen omschrijving voor zijn aandacht trekkende onsamenhangendheid, woede en obsceniteit – noch voor het feit dat hij de verbeelding van de wereld prikkelt en deze vervolgens doet instorten in ongelovig gelach, door stiekem uit Air Force One te glippen in een voedselkarretje, terwijl hij personeel en journalisten de lucht in stuurt als lokaas voor vermeende Iraanse raketten. Een verbluffend briljante publiciteitsstunt… voor Iran.

*“Lever resultaat: onderbouw gewaagde beweringen met echte resultaten.” Dit is natuurlijk waar Trump het meest overduidelijk tekortschiet. De gapende kloof tussen wat er uit Trumps onbeheerste mond komt en de waarneembare werkelijkheid is zo enorm dat men alleen maar kan verbazen over het pure lef dat hem in staat stelt zulke belachelijk inhoudsloze geluiden uit te stoten.

In werkelijkheid is het juist de Iraanse leiding die een masterclass geeft in de kunst van de Art of the Deal.

*Iran denkt groots. Iran probeert niet alleen te winnen door te overleven, zoals de Noord-Koreanen, de Noord-Vietnamezen en de Taliban deden. In plaats daarvan streeft het naar een radicaal andere toekomst waarin de VS zich volledig terugtrekken uit West-Azië, de Iraanse controle over de Straat van Hormuz erkennen, het gestolen geld van Iran teruggeven dat ze al 47 jaar in bezit hebben, alle sancties opheffen, de volledige, in het NPV vastgelegde rechten van Iran op civiele nucleaire activiteiten erkennen, en “Israël“ onder druk zetten om zijn genocidale oorlog tegen zijn buren, waaronder Libanon en Palestina, definitief te beëindigen.

*Iran luistert niet naar de “experts” van het westerse establishment. In plaats daarvan vertrouwt Iran op zijn eigen expertise en knowhow. Daarom kregen de westerse experts, die dachten dat de 100-tegen-1-voorsprong van de VS op het gebied van militaire uitgaven onoverkomelijk was, een harde ontnuchtering. De Iraanse leiders hebben al lang begrepen dat een onneembare raket- en dronemacht een veel groter traditioneel leger en marine zou kunnen verslaan, en ze bereiden zich al decennia lang voor op die noodsituatie. Bovendien luistert Iran, in plaats van naar de “onderbuikgevoelens” waar Trump voor pleit, naar de innerlijke stem van het geloof, waarbij het goddelijke leiding en inspiratie cultiveert en zoekt.

*Iran handelt vanuit een positie van kracht. Zoals John Mearsheimer en andere deskundigen opmerkten, heeft Iran de oorlog in feite al binnen de eerste 72 uur gewonnen. Die overwinning is met elke dag die verstrijkt nog verpletterender geworden. De VS hebben hun munitievoorraad uitgeput, terwijl Iran gewoon meer nieuwe raketten en drones blijft produceren dan het afvuurt. De Iraanse middelen zijn beschermd, diep onder de grond begraven, vaak onder bergen, terwijl de Amerikaanse middelen kwetsbaar zijn. Met zijn langeafstandsraketten en drones zou Iran de Straat van Hormuz gesloten kunnen houden, zelfs als de VS er op de een of andere manier in zouden slagen de gehele Iraanse kustlijn aan de Perzische Golf te bezetten – een prestatie waarvoor wel een miljoen troepen nodig zouden zijn en die tienduizenden, zo niet honderdduizenden slachtoffers zou eisen. Iran kan elke aanval op zijn civiele infrastructuur beantwoorden met gelijke of zwaardere aanvallen op de infrastructuur van de bondgenoten van de VS. En de Iraanse bevolking staat eensgezind achter haar leiders en eist een nog militantere houding dan de leiders nastreven, terwijl het Amerikaanse volk “Trump’s Excellent Iran Adventure” nooit heeft gesteund, zelfs niet voordat de rampzalige mislukking ervan duidelijk was.

*Iran heeft allerlei opties. Iran kan de druk op de wereldeconomie naar eigen inzicht opvoeren door de hoeveelheid scheepvaart door de Straat van Hormuz (en, via zijn AnsarUllah-bondgenoten, de Straat van Bab al-Mandab) te doseren en te bepalen wie er wel en wie er niet door mag. Het kan regionale en mondiale mogendheden met wortels en stokken benaderen. Het kan hulp van Rusland en China inroepen in de mate die nodig is. Het kan landroutes, routes langs de Pakistaanse kust en routes via de Kaspische Zee gebruiken om Trumps uiterst doorlaatbare “stalen muur” van blokkades te omzeilen. Het heeft geen kernwapens nodig omdat het Hormuz in handen heeft, en kan daarom zijn nucleaire capaciteit als pressiemiddel inzetten, waarbij het afziet van elk toekomstig kernwapenprogramma in ruil voor concessies. Maar als zo’n akkoord uitblijft, zou het dankzij zijn hoogverrijkt uranium, mocht het met een kernwapen worden aangevallen, snel zijn eigen kernwapens kunnen bouwen en terugslaan (of er enkele kopen van Noord-Korea of Pakistan, zoals Pépé Escobar zegt dat ze dat al hebben gedaan).

*Iran verspreidt zijn boodschap met sensationele verhalen. Iran kan niet met de eer gaan strijken voor Trumps escapade met de cateringwagen, maar het profiteert er wel van met zijn kenmerkende LEGO-video’s die tot de verbeelding van de wereld spreken. Iran heeft zichzelf met succes (en terecht) neergezet als de “sympathieke underdog” die een irritante bullebak (Trump) zijn verdiende loon geeft.

*“Iran maakt zijn beloften waar en onderbouwt zijn gewaagde beweringen met concrete resultaten. In tegenstelling tot Trump maakt Iran reclame voor zijn daadwerkelijke prestaties: Trump beweert dat de Straat onder zijn controle staat en open is voor handel; Iran laat een drone neerstorten op een van de weinige schepen die dom genoeg waren om Trumps woord te geloven. Trump beweert dat het Iraanse leger “volledig vernietigd” is; Iran wijst op satellietfoto’s waaruit blijkt dat juist de Amerikaanse bases in de regio volledig vernietigd zijn. Trump beweert dat een neergestorte piloot heldhaftig is gered; Iran publiceert foto’s en ooggetuigenverslagen waaruit blijkt dat wat er werkelijk gebeurde een mislukte Amerikaanse poging was om Iraans uranium te stelen, waarbij doorzeefde wrakken van Amerikaanse vliegtuigen verspreid over het woestijnlandschap achterbleven.

Heeft Mojtaba Khamenei The Art of the Deal gelezen? Ik betwijfel het. De ideeën van Tony Schwartz, die hij tijdelijk aan Trump toeschreef, zijn al te voor de hand liggende samenvattingen van conventionele wijsheid… eigenlijk afgezaagde clichés die iedereen met wat tijd over gemakkelijk zou kunnen bedenken, zelfs zonder Donald Trump op de voet te volgen. We weten allemaal dat je het beste vanuit een sterke positie kunt onderhandelen. We weten allemaal dat “groots denken” (binnen redelijke grenzen) soms kan werken. We weten allemaal dat het een goed idee is om naar ons onderbuikgevoel (of beter nog, flitsen van goddelijke leiding) te luisteren, en dat de experts het soms bij het verkeerde eind hebben. We weten allemaal dat het beter is om opties te hebben dan geen opties. We weten allemaal, als we ooit goede literatuurlessen hebben gevolgd, dat verhalen de wereld beheersen. En we weten allemaal dat mensen die hun gewaagde beweringen met echte resultaten onderbouwen, doorgaans succesvoller zijn dan degenen die eindeloos onzin uitkramen… mensen zoals Donald Trump, Amerika’s “Bullshitter-in-Chief’.

Iran wordt geleid door mensen die de meest rigoureuze academische opleiding – in filosofie en theologie – ter wereld hebben genoten. Ze lezen en schrijven serieuze boeken. En wanneer ze gedwongen worden een verdedigingsoorlog te voeren, zetten ze die intellectuele kracht in.

De VS worden geleid door een leeghoofdige narcist die ooit deed alsof hij een boek had geschreven, maar waarschijnlijk nog nooit in zijn leven een serieus boek heeft gelezen. Als Trump echt een boek met toespraken van Hitler naast zijn bed had liggen, zoals zijn ex-vrouw Ivanka beweert, diende dat waarschijnlijk eerder als talisman dan als materiaal voor serieuze lectuur.

Mojtaba Khamenei voert harde onderhandelingen. Hij weet dat hij Trump, de moordenaar van zijn vader, in zijn greep heeft.

Het lijkt erop dat Iran de vermeende auteur van The Art of the Deal een paar harde lessen leert.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Trump in het cateringbusje: wanneer een wereldmacht verandert in slapstick

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: