Zes weken geleden gaf Aramco-topman Amin Nasser in Londen de geruststelling waarop de markten hadden gehoopt. De olieproductiecapaciteit van Saoedi-Arabië was volledig intact, zei hij, en het koninkrijk kon zijn maximale duurzame productiecapaciteit van 12 miljoen vaten per dag “binnen enkele dagen” operationeel hebben. Hij voegde eraan toe dat Brent-olie zonder de Oost-West-pijpleiding, die Saoedische ruwe olie naar de Rode Zee vervoert, 200 dollar per vat zou hebben bereikt. Vertaling: maak u geen zorgen, we hebben een alternatieve route.
Karl Miller heeft nu gedaan wat niemand in Riyad graag lijkt te willen doen. Hij volgde het vat olie. Zijn nieuwste eigen analyse, gedateerd 13 november, draagt de titel “Saudi Arabia: Oil Evacuation Failure” (Saoedi-Arabië: mislukking van de olieafvoer), en het uitgangspunt is eenvoudig. Olie in de grond is waardeloos als die het land niet kan verlaten. Karl bekeek wat er nog over is van de pijpleidingen, pompen, raffinaderijen en opslagtanks en vroeg zich af hoeveel Saoedische ruwe olie het land de komende 90 dagen daadwerkelijk kan verlaten, schrijft Larry Johnson.
Zijn antwoord is niet 12 miljoen vaten per dag. In zijn basisscenario voor de planning is het 4,4 miljoen.
De alternatieve route die er niet is
Laten we beginnen met de pijpleiding waarop Nasser rekende. Karl gaat er in zijn basisscenario van uit dat de Oost-West-pijpleiding niet beschikbaar is voor betrouwbare exportverplichtingen. Dat is een inschatting voor planningsdoeleinden, en Karl benadrukt dat ook. Hij beweert niet dat elke pomp is vernietigd of dat er geen enkel vat olie meer doorheen stroomt. Hij zegt dat geen enkele verstandige koper moet rekenen op leveringen via die route totdat is aangetoond dat de pijpleiding van begin tot eind, dag na dag, kan functioneren.
De schadegegevens verklaren waarom. Karls overzicht van pompstations leest als een lijst met slachtoffers:
-
Station nr. 3, ten oosten van Riyad: op 13 november werd een succesvolle aanval met twee drones gemeld. Het is een nieuwe naam op de lijst.
-
Station nr. 7: in november getroffen en vervolgens opnieuw aangevallen. De exacte toestand is nog onbekend.
-
Station nr. 8: eerder beschadigd, in november opnieuw als doelwit gekozen, met mogelijk nieuwe schade zichtbaar op satellietbeelden.
-
Station nr. 9: beschadigd tijdens de eerste reeks beoordelingen van met name genoemde stations.
-
Een derde locatie uit september, waarvan het nummer nog niet vaststaat, plus overlappende meldingen van een brand in een pijpleiding en meer aanvallen op stations rond Khurais en Medina.
Karl weigert deze meldingen op te tellen tot een mooi afgerond totaal van “vernietigde stations”, omdat de beweringen elkaar overlappen en sommige mogelijk twee keer dezelfde locatie beschrijven. Juist die terughoudendheid is belangrijk. Je hoeft niet elk station te vernietigen om een pijpleiding stil te leggen. Schakel voldoende pompen, stroomvoorzieningen en besturingssystemen uit en de pijpleiding kan intact blijven liggen zonder nog iets nuttigs te vervoeren. Exploitanten leggen pijpleidingen stil om schade te isoleren en de druk te testen. Tijdelijke omleidingen hebben een lagere capaciteit. En elke nieuwe aanval zet de reparatieklok weer op nul, verbruikt reserveonderdelen en beperkt de mogelijkheden om de volgende storing op te vangen.
Tot zover de alternatieve route die ons van olie van 200 dollar heeft gered.
Raffinaderijen kunnen het overschot ook niet verwerken
Het optimistische alternatief is dat ruwe olie die niet kan worden geëxporteerd, in eigen land kan worden geraffineerd. Saoedi-Arabië heeft negen grote raffinaderijen met een gezamenlijke nominale capaciteit van 3,325 miljoen vaten per dag. Karls punt is dat de nominale capaciteit geen garantie biedt voor de afvoer van olie, en dat verschillende van deze installaties zelf ook schade hebben opgelopen:
| Raffinaderij | Referentiecapaciteit | Schadegegevens volgens Karl |
|---|---|---|
| Ras Tanura | 550.000 vaten/dag | Geschiedenis van stilleggingen en schade, opnieuw blootgesteld aan aanvallen |
| SATORP (Jubail) | 460.000 vaten/dag | Eerdere schade aan installaties, herstel volgens tijdschema |
| YASREF (Yanbu) | 430.000 vaten/dag | Blootgesteld aan problemen met de aanvoer, stroomvoorziening en opslag in Yanbu |
| SAMREF (Yanbu) | 400.000 vaten/dag | Eerdere aanval en gevolgen voor de bedrijfsvoering |
| Jazan | 400.000 vaten/dag | Schade aan stroomvoorziening, nutsvoorzieningen en opslagtanks |
| Petro Rabigh | 400.000 vaten/dag | Schade aan opslagtanks, opnieuw blootgesteld aan aanvallen |
| SASREF (Jubail) | 305.000 vaten/dag | Blootgesteld aan problemen met nutsvoorzieningen en scheepvaart in Jubail |
| Aramco Yanbu | 250.000 vaten/dag | Afhankelijk van de schaarse aanvoer via de pijpleiding |
| Riyad | 130.000 vaten/dag | Schade aan raffinaderij en opslagtanks |
Karl gaat er nadrukkelijk niet van uit dat alle negen raffinaderijen stilliggen. Maar kijk eens naar het westelijke cluster. De drie raffinaderijen in Yanbu hebben dagelijks 1,08 miljoen vaten ruwe olie nodig, en die olie komt via dezelfde beschadigde pijpleiding als de exportladingen. Elk vat dat Riyad naar een raffinaderij in Yanbu stuurt, is een vat dat niet op een tanker kan worden geladen, en omgekeerd. Het tekort verdwijnt niet. Riyad beslist alleen of het tekort terechtkomt bij kopers van ruwe olie of bij kopers van brandstof.
Dan is er nog de opslag. Karls schadegegevens vermelden zes ogenschijnlijk vernietigde en acht beschadigde tanks bij het brandstofdepot in Abha, plus vernietigde tanks bij de raffinaderijen in Riyad en Rabigh. Een raffinaderij die niet kan opslaan of verschepen wat zij produceert, moet haar aanvoer verminderen, zelfs als alle verwerkingseenheden goed functioneren. En bij Abqaiq, de installatie die gas en zwavel uit het grootste deel van de Saoedische ruwe olie verwijdert om die verkoopklaar te maken, kan schade al tot productiebeperkingen bij de olievelden leiden voordat de opslagtanks überhaupt vol raken.
Leidingen, geen politiek
Hier wordt Karls rapport meedogenloos eenvoudig. Elk geproduceerd vat moet ergens naartoe: op een tanker, naar een raffinaderij, voor direct verbruik in eigen land of naar een opslagtank. Als de afvoerkanalen het niet kunnen verwerken, moet de productie dalen. Dat is geen geopolitiek. Dat is gewoon een kwestie van leidingen.
Karl toetste daarom de vooroorlogse productie van 9 tot 10 miljoen vaten per dag aan de afvoerkanalen die nog functioneren. Ga uit van 2 miljoen vaten per dag aan raffinaderijaanvoer en 400.000 vaten die rechtstreeks in eigen land worden verbruikt. Om zonder nieuwe opslag 9 miljoen vaten per dag te produceren, zou Saoedi-Arabië 6,6 miljoen vaten moeten exporteren. Als de export in werkelijkheid dichter bij 2 miljoen ligt, zou het koninkrijk dagelijks 4,6 miljoen vaten in tanks moeten opslaan, oftewel 138 miljoen vaten in een maand. Bij 10 miljoen vaten per dag zou dat 168 miljoen zijn. Dat is een enorme hoeveelheid lege tankruimte die moet worden gevonden in een land waar de opslagtanks onder vuur liggen. Karl laat een productie van 9 tot 10 miljoen daarom volledig buiten zijn planningsscenario.
Wat past er dan wel? Karls scenario’s, gebaseerd op zijn expliciet vermelde aannames en niet op gemeten gegevens:
| Scenario | Export ruwe olie | Aanvoer raffinaderijen | Direct verbruik | Productieplafond |
|---|---|---|---|---|
| Ernstige beperking | 0,25 | 1,00 | 0,35 | 1,60 |
| Ongunstig scenario | 1,00 | 1,50 | 0,40 | 2,90 |
| Basisscenario bij uitval | 2,00 | 2,00 | 0,40 | 4,40 |
| Voorwaardelijk herstel | 4,50 | 2,60 | 0,40 | 7,50 |
Cijfers in miljoenen vaten per dag. Karl benadrukt dat 4,4 miljoen het resultaat van een scenario is, geen meting van wat Saoedi-Arabië vandaag daadwerkelijk oppompt. Zelfs zijn herstelscenario, waarvoor een functionerende westelijke route nodig is, blijft ver onder Nassers 12 miljoen.
En opslag zal hen niet lang redden. Karls illustratie: als het koninkrijk dagelijks 4 miljoen vaten meer produceert dan het kan afvoeren en beschikt over 20 miljoen vaten bruikbare lege tankruimte, zijn de tanks binnen vijf dagen vol. Daarna blijft alleen nog de kraan bij de oliebron over. Met andere woorden: productieputten afsluiten. Karl verwacht dat dit zal gebeuren bij de offshorevelden, Khurais en de rest van het systeem, overal waar de afvoercapaciteit als eerste uitgeput raakt.
Wat de klanten verliezen
Kopers van ruwe olie zijn niet de enigen die in de rij staan. Karl maakt illustratieve berekeningen voor twee raffinaderijen om te laten zien wat er op het spel staat bij brandstoffen. Bij Ras Tanura zou een onderbreking van 30 dagen, bij een bezettingsgraad van 80 procent, ongeveer 5,3 miljoen vaten diesel en 660.000 vaten vliegtuigbrandstof kosten. Bij Jazan bedraagt de productie die bij volledige capaciteit op het spel staat 250.000 vaten ultrazwavelarme diesel en 80.000 vaten benzine per dag, oftewel ongeveer 9,9 miljoen vaten transportbrandstof per maand als de installatie volledig zou uitvallen. Karl bestempelt beide berekeningen als potentiële verliezen op basis van vermelde aannames, niet als gemeten verliezen. Toch zijn dat in een wereld waarin de dieselvoorraden in de Verenigde Staten zojuist hun laagste niveau sinds 2003 hebben bereikt, geen verwaarloosbare hoeveelheden.
De afnemers in de chemische industrie hebben hun eigen probleem. De petrochemische installaties van SATORP produceren paraxyleen, benzeen en zeer zuiver propyleen, de bouwstenen voor polyester, kunststoffen en verpakkingen. Een volledige onderbreking van een maand zou ongeveer 57.500 ton paraxyleen, 12.300 ton benzeen en 17.300 ton propyleen aan de markt onttrekken.
En dan is er nog de rekensom van de tijd. Een aanhoudend tekort van 2 miljoen vaten per dag loopt op tot 60 miljoen vaten in een maand en 180 miljoen over Karls periode van 90 dagen. Karl beweert niet dat dit het huidige verlies is. Hij laat zien wat een langdurige onderbreking kost. Zoals hij het formuleert, herstelt een aankondiging van reparaties op zichzelf geen betrouwbare bevoorrading. Alleen ladingen die daadwerkelijk de haven verlaten, tellen mee.
Capaciteit is geen levering
Hier is het verschil tussen Riyad en Karl in één zin. Nasser spreekt over capaciteit. Karl spreekt over levering. Saoedi-Arabië beschikt mogelijk inderdaad over 12 miljoen vaten olie per dag die het uit de grond zou kunnen halen. Wat het volgens Karls analyse niet heeft, is een betrouwbare manier om veel meer dan een derde daarvan bij geïnteresseerde kopers te krijgen, omdat de pompen, raffinaderijen, tanks en verwerkingsinstallaties tussen de oliebron en de tanker vol gaten zitten.
De markten rekenen ondertussen op vredesbesprekingen. Brent daalde van meer dan 113 dollar eind oktober naar ongeveer 90 dollar deze maand, in de hoop dat de oorlog ten einde loopt. Karls rapport herinnert er beleefd aan dat een staakt-het-vuren geen pompstation herbouwt. In zijn herstelscenario keren de volumes via de westelijke route pas terug nadat de hele keten, van station tot terminal tot lading, heeft bewezen herhaaldelijk te kunnen functioneren. Hij verbindt daar geen datum aan en gaat niet uit van een automatische verhoging van de productie. Het verstrijken van de tijd levert, zo schrijft hij, geen herstel van de volumes op.
Dus wanneer de volgende functionaris in Riyad of Washington u vertelt dat Saoedi-Arabië de markt kan overspoelen wanneer het maar wil, stel dan de vraag van de loodgieter. Waar gaat de olie naartoe? Totdat iemand die vraag kan beantwoorden met tankers die daadwerkelijk de haven verlaten, bestaan die 12 miljoen vaten per dag waar ze altijd al hebben bestaan: in een persbericht.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram














de mindere kwaliteit van aardolie zoals Venezuela…die enkel en alleen China kan omzetten in bruikbare produkten…er zijn meer dan genoeg andere voorbeelden…het gevaar is dat mindere kwaliteit van olieproducten zich voortzet met de gedachte “het zal zo ook wel gaan “…met voor de mogelijke gevolgen die catastrofaal kunnen zijn…hopen van niet..maar vooruitkijkend is de vrees ervoor toch gerechtvaardigd…maar dit is enkel m’n eigen mening hoor….