Controversieel is nog zacht uitgedrukt. Heel even leek het erop dat Qatar, na een persoonlijk onderhoud in Washington tussen Trump en premier Mohammad al-Thani, een haalbare weg vooruit had gevonden voor Iran en de VS. De emir van Qatar lobbyde ervoor en de regering in Teheran sprak er korte tijd haar steun voor uit (zie hier en hier).
Maar vervolgens viel alles, zoals te verwachten was, uiteen (zie hier), gezien hoe onrealistisch deze manoeuvre was, schrijft Pepe Escobar.
Het was aan Mohsen Rezaee, secretaris van de Opperste Nationale Veiligheidsraad (SNSC) en persoonlijk vertegenwoordiger van leider Mojtaba Khamenei, om uiteindelijk de zeven voorwaarden van de Islamitische Republiek voor het hervatten van de onderhandelingen duidelijk uiteen te zetten.
Rezaee benadrukte dat “we de Amerikanen hebben gevraagd om een duidelijk en ondubbelzinnig antwoord op onze voorwaarden te geven, maar (…) hun antwoord is misleidend.”
Het wordt nog erger: “Alle beweringen van de VS over de voortzetting van de onderhandelingen met Iran en het houden van een bijeenkomst in Qatar zijn leugens. Ze zijn bedoeld om de economische druk te verminderen en de olieprijzen te verlagen. Dit geldt ook voor de bewering dat ik een ontmoeting zou hebben met de Amerikaanse vicepresident, wat volkomen onjuist en ongegrond is.”
En dan de doorslaggevende uitspraak: “De Straat van Hormuz zal niet worden heropend totdat aan de zeven voorwaarden van Iran is voldaan.”
Ter herinnering: dit zijn de zeven voorwaarden van Iran:
-
Een einde aan de oorlog op alle fronten, waarmee de As van het Verzet wordt bedoeld. Dat omvat noodzakelijkerwijs ook Libanon.
-
Volledige opheffing van de Amerikaanse zeeblokkade.
-
Vrijgave van de bevroren Iraanse tegoeden. Dat gaat veel verder dan de genoemde bedragen: 6 miljard dollar, 8 miljard dollar, 12 miljard dollar en zelfs 24 miljard dollar.
-
Opheffing van de sancties tegen Iran die werden opgelegd nadat dat inmiddels herhaaldelijk doodverklaarde Memorandum van Overeenstemming (MoU) van Islamabad door Trump en Pezeshkian was ondertekend.
-
Terugtrekking van alle Amerikaanse troepen uit de delen van West-Azië die Iran omsingelen.
-
Vrijstelling van alle Iraanse olieverkopen van sancties.
-
Erkenning van de maritieme corridor waarover Iran en Oman al overeenstemming hebben bereikt.
Direct na de onlogische Qatarese manoeuvre werd duidelijker waarop de regering-Trump zich leek te richten, althans op de korte termijn. Achter gesloten deuren gaf minister van Buitenlandse Zaken Rubio tijdens de bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken van de G7 in Frankrijk het spel weg.
Kort samengevat: geen nieuwe oorlog tegen Iran. Althans voorlopig niet. En ook geen akkoord: Rubio en de getatoeëerde minister van Eeuwige Oorlogen, Hegseth, zijn fel gekant tegen een akkoord.
En dat brengt ons bij de tactiek die de Opperste Sociopaat heeft gekozen (tot nader order): Iran economisch wurgen. Zonder dat er een einde in zicht is. Dit betekent voortzetting van de zeeblokkade, plus een reeks sancties, plus de blokkade van Iron Gate, die zich uitstrekt van de spoorwegen tot de Kaspische Zee.
Er is alleen een klein probleempje: Teheran zal dit niet lijdzaam ondergaan. Denk aan de recente aansporing van leider Mojtaba Khamenei: geen “noch oorlog, noch vrede” meer.
Wat “noch oorlog, noch vrede” inhoudt
Een van de belangrijkste redenen waarom de gebrekkige Qatarese schijnvertoning mislukte, is dat zowel Peking als Moskou Teheran adviseerden zich terug te trekken uit dergelijke kabuki-“onderhandelingen”, inclusief een mogelijke ontmoeting tussen Rezaee en JD Vance volgende week in Doha.
Natuurlijk bestond altijd de mogelijkheid dat Trump een uitweg zou worden geboden. Maar er was ook het risico van een nieuwe poging om de leiding uit te schakelen, waarbij de gebruikelijke verdachten Rezaee en zijn team zouden doden, vergelijkbaar met wat er in juni 2025 gebeurde.
Het strategische partnerschap tussen Rusland en China heeft mogelijk ook besloten om de tot overeenstemming onbekwame Trump uit te nodigen voor een laatste kans tijdens een mogelijke driezijdige bijeenkomst volgende week in Shenzhen, in de marge van de jaarlijkse APEC-top.
Als de bijeenkomst doorgaat, kunnen Poetin en Xi Trump persoonlijk vertellen: als je terugkeert naar de diplomatie – in de vorm van de uitvoering van het MoU – heb je onze steun. En we kunnen je helpen uit de benarde situatie te komen die je zelf hebt gecreëerd.
Het is verhelderend om te bekijken hoe leider Mojtaba Khamenei een beleid heeft ontketend dat de facto volledig op China is gericht.
De leider heeft persoonlijk de leiding, zoals parlementsvoorzitter Ghalibaf bevestigde.
Tot de prioriteiten behoren: China inschakelen om een einde te maken aan het dilemma van “noch oorlog, noch vrede”; een grotere Chinese rol in de veiligheid van West-Azië bevorderen; de samenwerking binnen BRICS, de SCO en in het hele Mondiale Zuiden verdiepen; en tastbare resultaten behalen uit het 25-jarige strategische partnerschap tussen China en Iran op het gebied van investeringen, technologische samenwerking en ontwikkelingsprojecten.
En dat alles werd gelanceerd slechts een week vóór de mogelijke trilaterale bijeenkomst tussen Xi, Poetin en Trump in Shenzhen.
Tegelijkertijd is de speciale Chinese gezant voor West-Azië, Zhai Jun, al in beweging gekomen.
Zijn eerste stop: Teheran, waar hij persoonlijk een ontmoeting had met de buitengewoon bekwame Ali Bagheri-Kani, de op een na hoogste functionaris van de SNSC.
Daarna volgt Oman en vervolgens de moeilijkste noot om te kraken: Saoedi-Arabië. Er zijn tot nu toe geen aanwijzingen dat MbS eindelijk bereid is de boodschap te begrijpen.
Dit weekend zullen drie Amerikaanse vliegdekschipgevechtsgroepen in West-Azië worden gestationeerd. Dat vooruitzicht brengt niemand in Teheran op andere gedachten. Op het hoogste niveau bestaat consensus dat er niets meer te onderhandelen valt, noch over de Straat van Hormuz, noch over iets anders. Alles is immers al onderhandeld via het MoU, dat Trump vervolgens verscheurde.
Bagheri-Kani vatte het na zijn ontmoeting met de Chinese gezant bondig samen: geen woorden meer, gesproken of geschreven. Voer het MoU gewoon uit.
Moskou en Peking zijn zich er ook terdege van bewust dat de regering-Trump probeert de beschavingsstaten Rusland, Iran en China tegen elkaar uit te spelen. Als komische noot hebben de petro-sjeikvazallen van de GCC besloten – of zijn ze daartoe aangespoord – om een gezamenlijk militair hoofdkwartier in Koeweit op te richten.
Om wat te doen? Iran aanvallen met een dönerkebableger?
Trump is wanhopig op zoek naar een uitweg. Maar uiteraard niet op basis van de zeven keiharde voorwaarden van Teheran. Hij heeft iets nodig, wat dan ook, dat hij onophoudelijk als een “overwinning” kan presenteren. De IRGC zal hem echter hoe dan ook niet zomaar laten ontsnappen. Als hij eruit wil, zal hij een hoge prijs moeten betalen.
De Iraanse economie verkeert misschien in zwaar weer, maar niemand in Trumps omgeving begrijpt hoe bedreven landen in het Mondiale Zuiden zijn in het omgaan met schaarste. Wat voor de nationale veiligheid van Iran van belang is, is hoe de IRGC haar financiële middelen, technologische kennis en sociale contacten inzet om het verzet te blijven voortstuwen.
Alleen militair optreden kan de impasse doorbreken
Objectief gezien bevinden we ons in een volledige impasse. Noch Trump, noch Teheran kan de voorwaarden van de andere partij accepteren zonder in de ogen van de rest van de wereld als de verliezende partij over te komen.
En om het nog moeilijker verteerbaar te maken, denken beide partijen dat ze aan het winnen zijn. Toch is het in werkelijkheid Iran dat de tijd in zijn voordeel laat verstrijken.
Mohammad Mokhber, een van de belangrijkste adviseurs van leider Mojtaba, verklaarde dat Iran elke vorm van samenwerking met de Amerikaanse blokkade als een oorlogsdaad zou beschouwen. Zijn oordeel weegt zwaar. Hij was waarnemend president tussen het helikopter-“ongeluk” – of de moord – van Raisi en de verkiezing van Pezeshkian.
Bovendien klinkt er in de hele Iraanse samenleving een koor van stemmen dat pleit voor een militaire reactie op Trumps poging om Iran economisch te wurgen.
Teheran heeft Washington in de praktijk een ultimatum gesteld: ofwel de definitieve voorwaarden via diplomatie vastleggen, ofwel een verdere oorlog tegemoetzien.
Dat is de uiteindelijke betekenis van de aansporing van de leider – “noch oorlog, noch vrede” – in combinatie met de volledige afwijzing van de economische belegering. Rezaee’s waarschuwing op X – voldoe aan de zeven voorwaarden of aanvaard de gevolgen – legt de juridische basis voor een mogelijke preventieve Iraanse aanval.
Zo heeft het politieke schaakbord zich de afgelopen dagen ontwikkeld. De leider, Rezaee, Bagheri-Kani en de IRGC staan op de voorgrond, terwijl Ghalibaf en Araghchi enigszins buiten beeld blijven en in cirkels rondrennen van Doha naar Islamabad.
Een plausibel scenario: de oorlogszuchtige krachten wachten tot de Hemelse Keizer volgende week in Shenzhen de Opperste Sociopaat recht in de ogen kijkt, waarna de hel losbarst.
Met rampzalige gevolgen. Rezaee heeft die duidelijk uiteengezet. De reactie zal niet beperkt blijven tot “nabijgelegen” Amerikaanse bases: “We zullen ook alle verafgelegen Amerikaanse bases als doelwit nemen.” En “we kunnen bepaalde eilanden als doelwit nemen waarvan de Amerikanen denken dat ze buiten het bereik van onze raketten liggen.”
Rezaee adviseerde “alle landen die Amerikaanse militaire bases op hun grondgebied huisvesten om niet mee te werken aan enige Amerikaanse militaire agressie (…) We zullen elke locatie van waaruit Amerikaanse vliegtuigen opstijgen als een bedreiging voor ons beschouwen. We maken dit standpunt nu bekend, zodat ze in de toekomst geen enkel voorwendsel kunnen gebruiken.”
Het is absoluut cruciaal om de algemene stemming in de Iraanse samenleving op dit moment goed te begrijpen. De consensus is dat de aanhoudende blokkade, die nu wordt versterkt door Iron Gate, onverdraaglijk is. Hetzelfde geldt voor de schimmige inlichtingenoperaties en de cognitieve oorlogsvoering. Daarom moet Iran een haalbare militaire strategie ontwikkelen om de maximale economische en cognitieve druk tegen te gaan.
Daarom bestaat er in heel Iran brede consensus dat het beëindigen van de blokkade op zichzelf al voldoende reden is voor Iran om een grootschalige preventieve oorlog te beginnen.
Het commando van de IRGC verwacht immers hoe dan ook een aanval van het Epstein-syndicaat, eerder vroeger dan later. Dat verklaart de expliciete waarschuwing dat de Iraanse reactie geen geografische grenzen zal kennen – en dus ook Europa zou kunnen omvatten.
November, en niet april, zou wel eens de wreedste maand kunnen worden. De kans is groot dat er zwaar weer op komst is.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Als DE bankiers maar kunnen verdienen. Zowel nu aan de levering van het militaire oorlogstuig, als later bij de opbouw van een verscheurd land of door roof van de grondstoffen. Dan is gewoon alles geoorloofd. En de poppetjes, bungelend aan de touwtjes, voeren de orders gewoon uit ten koste van de gewone burger.
De bankiers hebben alles al. Dit soort gebeurtenissen zijn er enkel op gericht de populatie te verarmen. Dat is een heel andere insteek. Maakt niet uit waaraan het geld wordt besteed, als het maar ten koste gaat van het ‘goyim’.
En dus op naar de hun gewenste Max. 500.000.000 slaven om hun te dienen.