Hoewel de lange en kronkelige weg naar een mogelijke hernieuwde diplomatieke toenadering verstrikt is in een zee van scepsis, wijst een klein sprankje hoop erop dat de Amerikaanse oorlog tegen Iran wellicht weer naar de onderhandelingstafel zou kunnen leiden. Maar dan wel volgens de tijdsplanning van Iran, niet die van Washington.
Volgens Pakistaanse bemiddelaars en ingewijden heeft afgelopen maandag een Amerikaanse delegatie een ontmoeting gehad met veldmaarschalk Asim Munir in het hoofdkwartier van het leger in Rawalpindi, schrijft Pepe Escobar.
Een hooggeplaatste bron binnen de kring heeft aangegeven dat het initiatief afkomstig is van het kantoor van de Amerikaanse vicepresident J.D. Vance, met de kern van het aanbod van Washington: het opschorten van de door Trump bevolen bombardementen die zouden leiden tot een mogelijke “Gates of Hell“ (retoriek van de president), en het hervatten van de onderhandelingen, waarbij het nucleaire dossier bovenaan de agenda komt te staan.
Onmiddellijk na het bezoek heeft een onderhandelingstrio – Asim Munir, minister van Buitenlandse Zaken Ishaq Dar en minister van Binnenlandse Zaken Mohsin Naqvi – de cirkel met Teheran gesloten.
Dit gebeurde direct na een derde bezoek op rij van Naqvi aan Teheran binnen een paar weken tijd. Hij bracht een persoonlijke boodschap van Asim Munir over aan ayatollah Mojtaba Khamenei, samen met een afzonderlijke boodschap van premier Shehbaz Sharif.
Naqvi had ook een ontmoeting met minister van Buitenlandse Zaken Abbas Araghchi en minister van Binnenlandse Zaken Eskandar Momeni. In omgekeerde richting bracht Momeni een vertrouwelijke boodschap van de Iraanse leiders rechtstreeks over aan Munir.
Vertaling: Iran en Pakistan voeren voortdurend gesprekken op het hoogste regeringsniveau.
Wat hierna volgt is cruciaal, aangezien er geen officiële bevestiging uit Teheran komt, ook al bevestigt Araghchi altijd publiekelijk dat de diplomatieke deuren openstaan, zolang er sprake is van wederzijds respect. Het belangrijkste punt is dat Pakistaanse bemiddelaars volhouden dat Iran zou overwegen terug te keren naar het kader van het memorandum van overeenstemming van Islamabad. Maar natuurlijk nooit onder de kenmerkende dreigementen van de regering-Trump.
De volgorde van Teheran is duidelijk: eerst besprekingen over de Straat van Hormuz; vervolgens moet de Amerikaanse blokkade worden opgeheven; ten slotte moeten bevroren gelden en sanctieverlichting daadwerkelijk worden gerealiseerd. Pas dan zouden er besprekingen over het nucleaire dossier plaatsvinden.
De regering-Trump wil precies het tegenovergestelde. Eerst nucleaire concessies. Daarna de Amerikaanse versie van een “vrije” Straat van Hormuz.
En ten slotte financiële verlichting pas na Iraanse “naleving”. Volgens Amerikaanse voorwaarden.
Dat is nu de kern van de zaak. Het conflict gaat niet langer over de vraag of de onderhandelingen zullen worden hervat: het gaat over wie de agenda bepaalt, de volgorde van de stappen en de duizelingwekkend complexe politieke gevolgen van de onderhandelingen.
Eén ding is echter zeker: Trumps luidruchtige uitspraken en dreigementen, gericht op het opleggen van een “nucleair eerst”-kader, zijn nu al bij voorbaat gedoemd te mislukken.
Een strijd om invloed
Washington heeft de bombardementen op Iran – inclusief civiele infrastructuur – na 13 opeenvolgende nachten opgeschort, met ingang van afgelopen vrijdag 24 juli.
De huidige pauze kan geenszins worden omschreven als een daad van eenzijdige terughoudendheid. Ze volgde op 24/7 diplomatieke inspanningen van de bemiddelaars, Pakistan en Qatar. Islamabad en Doha hebben Washington herhaaldelijk gewaarschuwd dat de bombardementen het enige overgebleven diplomatieke kanaal volledig zouden vernietigen en een steeds verwoestender Iraanse reactie zouden uitlokken.
Dus nu bevinden we ons in wezen in een onderhandelde pauze, ver, ver verwijderd van welke mogelijke regeling dan ook.
En het draait allemaal om een strijd om invloed. De regering-Trump wil dat Iran zijn belangrijkste strategische troef inlevert voordat het iets tastbaars ontvangt – “follow the money“.
Teheran wil meetbare stappen van de VS – verlichting van sancties, vrijgave van bevroren gelden – voordat het zijn nucleaire programma op tafel legt.
Wie de volgorde bepaalt, bepaalt het verloop van de onderhandelingen. En, cruciaal, het hele verwarde web van geopolitieke verhalen die verband houden met de oorlog.
De Straat van Hormuz blijft voor alle praktische doeleinden gesloten voor regulier commercieel verkeer. Honderden schepen en duizenden zeelieden zitten vast.
Het standpunt van Teheran is vanaf het begin glashelder geweest: een via onderhandelingen tot stand gekomen mechanisme; afdwingbare garanties; en bijbehorende stappen met betrekking tot de blokkade en de financiële kwesties.
Tegelijkertijd handhaaft CENTCOM een maritieme blokkade tegen Iran, waarbij tankers die zich niet aan de regels houden, worden omgeleid en/of uit de vaart worden genomen.
Teheran wil het door beide partijen ondertekende memorandum van overeenstemming (MoU) in wezen naleven. Het aandringen op opheffing van de maritieme blokkade door Washington is dus geen nieuwe concessie; het komt neer op de Amerikaanse uitvoering van een bestaande toezegging.
De financiële kwestie zou wel eens nog hardnekkiger kunnen blijken dan die rond de Straat van Hormuz.
Op de voorgrond staan de ongeveer 6 miljard dollar aan Iraanse middelen die in Qatar zijn bevroren.
De regering-Trump heeft eerder aangegeven dat deze middelen als onderdeel van een akkoord zouden kunnen worden vrijgegeven. Het huidige standpunt van de VS neigt naar streng gecontroleerde escrow-regelingen; die zullen de manier waarop Teheran zijn eigen geld kan gebruiken sterk beperken. Geen wonder dat Teheran dit nooit zal accepteren.
In het meest gunstige scenario zou het dossier van de Straat van Hormuz mogelijk kunnen worden aangepakt via grondig onderhandelde, wederzijdse maritieme afspraken. Maar het geschil over de gelden is wellicht nog hardnekkiger: het houdt rechtstreeks verband met kwesties als soevereiniteit, sancties en politieke vernedering.
Dit is dus waar we op dit moment staan. De volgorde van Teheran is: de Straat van Hormuz; beëindiging van de maritieme blokkade, vrijgave van gelden en sanctieverlichting; daarna het nucleaire dossier. Oman leidt een groot deel van het technische werk rond de heropening van de Straat.
Over de locatie voor een mogelijke bijeenkomst ter terugkeer naar het MoU wordt gestreden tussen Islamabad, Doha en Zwitserland. Teheran geeft de voorkeur aan Islamabad. De Amerikanen geven de voorkeur aan Zwitserland. Doha positioneert zich als het compromis.
Niets van het bovenstaande impliceert dat Teheran dit Amerikaanse aanbod heeft aanvaard – aangezien het de voorwaarden van Washington resoluut heeft afgewezen.
Wat Teheran wel heeft aanvaard, is het principe van terugkeer naar de onderhandelingen in het kader van het MoU van Islamabad, en volgens de door Iran zelf voorgestelde volgorde.
Dit zou wel eens de stilte voor de storm kunnen zijn. De militaire confrontaties zijn in een onderhandelde pauze terechtgekomen – aangezien de hevige onderliggende strijd zich wellicht verplaatst van het slagveld naar de onderhandelingstafel.
Wie heeft de troeven in handen? Zoals de zaken er nu voorstaan, lijkt Iran de sterkere onderhandelingspositie te hebben. Maar alles is nog mogelijk.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Deze heb ik van een Amerikaan: als Rubio het heeft over dat éIran een deal moet sluitené, is dat codetaal voor “Iran moet capituleren”.
… dat “Iran een deal moet sluiten” …