Pepe Escobar: Hoe Teheran de klok laat tikken

Laten we beginnen met vier belangrijke factoren die een rol spelen op dit steeds gevaarlijker wordende kruispunt.

Ten eerste. De Majlis – het Iraanse parlement – kwam dinsdagavond bijeen, aan het begin van het nieuwe Mojtaba-tijdperk, dat afgelopen vrijdag van start ging na de laatste begrafenisrituelen van de voormalige, vermoorde Opperste Leider Ayatollah Khamenei in Mashhad. De 290 leden keurden unaniem twee resoluties goed, schrijft Pepe Escobar.

De eerste eist van de regering – onder president Pezeshkian – dat zij “de nucleaire capaciteiten versnelt”. Dat kan worden geïnterpreteerd als het opvoeren van de uraniumverrijking, of als iets veel ingrijpender.

De tweede resolutie verwerpt elk compromis met de VS over eerder overeengekomen voorwaarden. Vertaling: zelfs als er een hernieuwd memorandum van overeenstemming (MoU) zou komen – dat de facto door de president van de Verenigde Staten direct na de NAVO-top in Ankara werd opgeblazen – zouden de voorwaarden voor de VS veel strenger zijn.

Twee. Het kanaal Iran-Pakistan-Qatar.

Eerder deze week hebben Islamabad en Doha intensieve – je zou ze zelfs als koortsachtig kunnen bestempelen – besprekingen hervat in een poging om aanstaande zondag de directe gesprekken met Teheran te heropenen.

Dat is een sisyfusarbeid, omdat het zou moeten plaatsvinden tegen de achtergrond van zware Amerikaanse bombardementen op Iraanse doelen – waaronder civiele infrastructuur – en het motto dat vorige week door miljoenen mensen in de straten van Iran werd herhaald: “Wraak”.

De diplomatie is echter reëel. Toch is ze door de bemiddelaars gedegradeerd van “weg naar een akkoord” naar “voorkoming van een catastrofe”.

Drie. Het achterkanaal tussen Trump en Munir.

Bemiddelaars aan de trieste restanten van de onderhandelingstafel bevestigen dat Trump rechtstreekse telefoontjes blijft plegen naar de Pakistaanse veldmaarschalk Asim Munir, waarbij hij erop aandringt een uitweg te vinden die persoonlijke vernedering voorkomt.

Dat ontkracht volledig de kenmerkende luidruchtige uitspraken van de president van de VS – die altijd de nieuwscyclus domineren – dat Iran smeekt om een akkoord te sluiten. De werkelijkheid is precies het tegenovergestelde. Munir is overigens Trumps laatste redmiddel als het gaat om een uitweg.

Vier. De Iraanse militaire reactie op de Amerikaanse bombardementen.

Daarbij gaat het, en dat is cruciaal, om precisie-clustermunitie die Amerikaanse bases in Koeweit, Bahrein en Jordanië verwoest.

Het overgrote deel van de werkelijke schade wordt niet openbaar gemeld. Van de luchtmachtbasis Al Udeid in Qatar tot het commandocentrum in Jordanië; van vernietigde Patriot-raketsystemen in Koeweit tot de luchtmachtbasis Al Dhafra in de VAE; van het wegvagen van MQ-9-dronehangars, HIMARS-lanceerinrichtingen en munitiedepots tot verwoeste tankplatforms in de haven van Duqm in Oman.

Dat was een knaller: Duqm ligt aan de kust van de Arabische Zee, buiten de Straat van Hormuz. Daar meren Amerikaanse schepen aan zonder de Perzische Golf binnen te varen, tanken ze bij en krijgen ze reparatie- en bevoorradingsdiensten: een cruciaal knooppunt van de operationele achterhoede van de Amerikaanse vloot die in het noorden van de Indische Oceaan is ingezet.

Waar is Mojtaba Khamenei?

Nogmaals: zelfs als er een weg zou zijn naar een MoU 2.0, zou Teheran bij de allereerste bijeenkomst glashelder maken: Washington moet paragraaf 1 van het MoU (over het beëindigen van alle oorlogen) uitvoeren. Zonder dat zijn er geen gesprekken. Ondertussen zal Teheran, met of zonder een Trump-blokkade 2.0, de Straat van Hormuz streng beperkt houden: doorvaart is alleen mogelijk via de kanalen van de IRGC-marine voor de kust van het eiland Larak.

Nu over naar het ‘Mojtaba-raadsel’.

De veiligheidsarchitectuur van West-Azië is niet alleen verschoven. Ze is uiteengevallen en opnieuw ingesteld. De voorwaarden voor deze herinrichting worden gedicteerd vanuit Teheran – dat bovendien de escalatiedominantie in de Perzische Golf in handen heeft.

Het 14-punten-memorandum van overeenstemming maakt duidelijk dat Iran de voorwaarden bepaalt – en de bemiddelaars/onderhandelaars weten dat. Ze doen wanhopig hun best om zelfs maar een broos indirect onderhandelingskanaal in stand te houden.

De nieuwe Leider Mojtaba Khamenei geniet een overweldigende nationale consensus. Sinds afgelopen vrijdag regeert hij, als Leider van een nieuw tijdperk, de facto via schriftelijke richtlijnen.

Een invloedrijk lid van de Majlis, Mahmoud Nabavian, heeft op de Iraanse staatstelevisie al enkele interne brieven van Mojtaba voorgelezen – waarin hij zich verzet tegen elke concessie op nucleair gebied, compensatie van de VS eist en aandringt op exclusieve Iraanse controle over de Straat van Hormuz.

Iran zal zich simpelweg niet laten dwingen terug te keren naar de onderhandelingstafel – welke argumenten bemiddelaars en buitenstaanders vanuit hun luie stoel ook aanvoeren. De wijdverspreide kreten van rouwenden gedurende zes dagen, van Teheran en Qom tot Mashhad, dag en nacht, riepen op tot “wraak”. En Mojtaba herhaalde precies dat punt in zijn schriftelijke verklaring.

Het religieuze en strategische verhaal dat het nieuwe tijdperk van de Islamitische Republiek Iran vormgeeft, verankert de dood van ayatollah Khamenei diep in het fundamentele verhaal van de sjiitische politieke identiteit – waardoor een moordaanslag door een buitenlandse macht uitgroeit tot een heilige daad van opoffering.

En “wraak” krijgt hier een transcendentale connotatie. Mojtaba heeft “wraak” niet afgeschilderd als een politieke keuze of een kwestie van staatsbeleid. Hij heeft het gedefinieerd als de wil van de natie. En bovenal als een tijdloze, goddelijke missie.

De geschiedenis zal dus bepalen wanneer de “wraak” is volbracht. Mojtaba stelde het zo voor dat het niet afhangt van hem persoonlijk, noch van enig staatsorgaan of ambtenaar: “vrije mensen over de hele wereld” zullen elk een deel van deze heilige missie uitvoeren.

Als verklaring van politieke theologie in het postmoderne tijdperk is dit een klasse apart.

Narcissus verdrinkt in zijn eigen spindoctoring

Ondertussen zullen de onderhandelingslijn van Ghalibaf en Araghchi en de militaire commandostructuur van de IRGC onder leiding van Vahidi naast elkaar blijven bestaan binnen de regering onder leiding van president Pezeshkian. Dit zijn in feite twee vectoren van hetzelfde proces. Al het gepraat over interne “breuken” is – wat anders – Amerikaanse spindoctoring.

Laten we het nu eens hebben over de spinners. Het is algemeen bekend dat de zionistische as Washington-New York-Tel Aviv zich uit de naad werkt om de VS in de ‘Totaler Krieg’ (‘Totale Oorlog’)-modus te houden.

Zo wordt elke stap van Teheran – altijd defensief – afgeschilderd als een casus belli. En een uitweg zoals het memorandum van overeenstemming (MoU) wordt afgedaan als “verzoening”.” De Totale Krieg’-mentaliteit zorgt voor een voortdurende escalatieladder. En het biedt Teheran inderdaad de rechtvaardiging voor elke reactie – of het nu gaat om de afsluiting van de Straat van Hormuz of de mogelijkheid van een terugtrekking uit het NPV. En dat sterkt de zionistische haviken om aan te dringen op – wat anders – nog meer oorlog.

Deze helse machine, een vicieuze cirkel, komt uiteindelijk ten goede aan Iran – omdat Iran alleen maar nodig heeft dat de cyclus doorgaat. Elke wending zet de verwoestende methoden van het Amerikaanse imperium om in toegenomen Iraanse legitimiteit – zowel binnenlands als in het grootste deel van het Mondiale Zuiden.

Trump bevindt zich volledig in het ‘Narcissus Drowned’-gebied en wordt geconfronteerd met een reeks ondraaglijke noodsituaties: een gesloten Straat van Hormuz, waardoor de olieprijzen onvermijdelijk omhoogschieten wanneer de Strategische Olievoorraden (SPR) het rode alarm bereiken; de mogelijke terugtrekking van Iran uit het NPV [Verdrag inzake de niet-verspreiding van kernwapens].

Het is belangrijk om te onthouden dat de termijn van 60 dagen van het memorandum van overeenstemming (MoU) medio augustus afloopt – over slechts een maand. Tegen die tijd moet er een definitief akkoord zijn gesloten, anders vervalt het hele kader.

Nogmaals, voor de goede orde: voor Teheran is het oorspronkelijke 14-puntenplan het enige wat telt. Er komt geen heronderhandeling; alleen uitvoering van de volgorde van de stappen. Teheran moet dit altijd glashelder maken – omdat de Amerikanen het nog steeds niet snappen. Teheran heeft de centrale kwestie van de strijd al gewonnen: de Straat van Hormuz. Dat ging nooit over het nucleaire dossier. Washington zal deze realiteit moeten erkennen.

Nou, dat zal bijna onmogelijk zijn. De vooruitzichten zien er somber uit.

“Gecontroleerde de-escalatie” lijkt nu op een luchtspiegeling in de woestijn.

Hetzelfde geldt voor een bevroren patstelling – waarbij de gesprekken doorgaan; geen akkoord; sporadische incidenten met tankers; de scheepvaart blijft op ⅓–⅕ van het niveau van voor de oorlog.

Zoals het er nu uitziet, wijzen alle factoren juist op verticale escalatie: totale afsluiting van Hormuz; de op handen zijnde, harde Amerikaanse aanvalsgolf; Iran dat reageert door zich terug te trekken uit het NPV.

In de praktijk onderhandelt Trump niet met Iran. Hij probeert wanhopig een enorme strategische nederlaag ongedaan te maken.

Het ‘staakt-het-vuren’ was altijd al een time-out om verloren invloed terug te winnen. Trump wilde overgave, totale capitulatie, regimeverandering, Iran als neokolonie. Hij kreeg een memorandum van overeenstemming (MoU) dat hij niet begrijpt en misschien zelfs niet heeft gelezen, hoewel hij het met veel bombarie in Versailles heeft ondertekend. Hij begrijpt niet eens dat het document dat hij ondertekende de besluitvorming over de Straat van Hormuz niet verdeelt tussen Iran en Oman: alleen aan Iran.

Daarom probeert hij wat hij heeft ondertekend te herschrijven zonder dat toe te geven – door de escalatieladder in te zetten; hardhandige dwang vermomd als diplomatie; Teheran te dwingen zijn onderhandelingspositie op te geven; en volledig door het lint te gaan, door te dreigen volgende week alle Iraanse energiecentrales, bruggen en energie-installaties aan te vallen.

Technisch gezien heeft Iran zich aan alle bepalingen van het door hen ondertekende memorandum van overeenstemming gehouden. Het waren de VS – en dit zijn slechts enkele voorbeelden – die weigerden de bevroren Iraanse tegoeden vrij te geven; nieuwe sancties oplegden (een directe schending van artikel 9); de vrijstellingen voor oliesancties verscheurden (een directe schending van artikel 10); en de oorlog hervatten (een directe schending van artikel 1).

De geschiedenis zal dit uiteindelijk beschouwen als een casestudy over hoe je een oorlogsklok laat tikken. Teheran houdt zich opzettelijk in tegenover Washington omdat de tijd – en de oliemarkten – aan zijn kant staan. De SPR zal binnen minder dan een maand uitgeput zijn, en de onderhandelingspositie van Iran in de Straat van Hormuz is totaal.

Alleen een beschavingsstaat, die gewend is om met allerlei historische variabelen om te gaan, is in staat een veel langere strijd te voeren dan een brute imperiale machine, waarbij essentiële vuurkracht wordt gespaard terwijl de resterende imperiale strategische buffer wordt uitgeput.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

We slapenwandelen een wereldwijde ramp tegemoet: waarom Trumps oorlog tegen Iran de infrastructuur bedreigt die miljarden mensen in leven houdt

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: