De centrale vraag is niet langer of Iran zal overleven.
Het gaat erom wat Iran met dat voortbestaan van plan is.
De afgelopen week ging de aandacht vooral uit naar herhaalde schendingen van het staakt-het-vuren en de vraag of de oorlog met Iran ten einde liep, schrijft Prof. Robert Pape.
Maar de belangrijkere vraag is hoe de oorlog verandert.
Het bewijs wijst in een duidelijke richting. In plaats van te evolueren naar een stabiele regeling, ontwikkelt het conflict zich tot iets wat meer bekend is in de geschiedenis van langdurige oorlogen: een overgang van een rustperiode naar een nieuwe fase van militaire confrontatie.
Een fase van strategische druk door Iran.
Iran verschuift van overleven naar regionale hegemonie
Voor Iran stonden de eerste maanden van de oorlog in het teken van één enkel thema: het voortbestaan van het regime.
Israël en de Verenigde Staten probeerden de militaire capaciteiten van Iran te verzwakken, de economie onder druk te zetten en politieke spanningen binnen de Islamitische Republiek te creëren.
Maar ondanks ernstige schade heeft het Iraanse regime het overleefd – net als zijn drone- en raketmachten.
En er bleef genoeg van de nucleaire infrastructuur intact om de drempelstatus van Iran te behouden.
Verrassender was de uitkomst die deze Substack maanden geleden al had voorzien, maar die veel analisten over het hoofd zagen:
Iran kwam als winnaar uit de strijd en kreeg de controle over Hormuz.
Dat verandert de strategische situatie voor Iran en de prikkels waarmee het te maken heeft.
Zodra het voortbestaan is veiliggesteld, beginnen staten zich een andere vraag te stellen:
Hoe kan onmiddellijk voortbestaan worden omgezet in veiligheid en macht op de lange termijn?
De volgorde die nu zichtbaar wordt, is:
Overleven → Invloed → Regionale macht
Deze week eiste Mohsen Rezaei, senior militair adviseur van Opperste Leider Ali Khamenei, de vrijgave van 24 miljard dollar aan bevroren Iraanse activa, verwierp hij de mogelijkheid van een ontmoeting tussen Trump en Khamenei en waarschuwde hij dat een hernieuwd conflict zich buiten de Perzische Golf zou kunnen verspreiden.
Het belang van deze uitspraken ligt niet alleen in de retoriek.
Ze suggereren dat Teheran diplomatie steeds meer ziet als een extra arena om invloed uit te oefenen.
Het doel is niet langer louter sanctieverlichting.
Het is om militair overleven om te zetten in politieke en economische concessies.
Sinds de revolutie hebben veel westerse analisten de Iraanse strategie voornamelijk geïnterpreteerd vanuit het perspectief van afschrikking.
Maar het gedrag van Iran in de afgelopen twee decennia reikte consequent verder dan directe afschrikking.
De afzonderlijke feiten zijn bekend: Hezbollah in Libanon; invloed in Irak en Syrië na 2003; steun aan de Houthi’s in Jemen. En nu, herhaalde pogingen om de politieke koers van de Golf te beïnvloeden.
Dit alles wijst op een bredere doelstelling.
Iran lijkt niet uit te zijn op territoriale veroveringen. Evenmin probeert het een Perzisch rijk te herstellen.
De feiten wijzen op een ander doel: regionale hegemonie.
In de praktijk betekent dat de staat worden met de grootste invloed op de veiligheid, de energiestromen en de politieke beslissingen van zijn buurlanden.
Het streven naar regionale hegemonie is een veelvoorkomend patroon in de wereldpolitiek. De Verenigde Staten streefden deze positie na in het westelijk halfrond. China streeft ernaar in Azië. Rusland streeft ernaar in Oost-Europa.
Nu lijkt Iran hetzelfde patroon te volgen in de Perzische Golf.
De zich aftekenende reeks lijkt steeds meer op:
Drempelcapaciteit op nucleair gebied
+ Invloed op energieroutes
+ Druk op Amerikaanse allianties
= Regionale hegemonie
Of Iran hier uiteindelijk in slaagt, is een andere vraag.
Wat telt, is dat de doelstelling zelf steeds duidelijker wordt.
De drukcampagne is gericht op de Golfstaten
De afgelopen week richtten Iraanse raketten en drones zich opnieuw op Koeweit en Bahrein, waar beide belangrijke Amerikaanse militaire faciliteiten zijn gevestigd.
Amerikaanse troepen hebben de meeste aanvallen onderschept. Maar de doelen zelf zijn veelzeggend.
Voor alle duidelijkheid:
Iran richt zich niet in de eerste plaats op Israël. Het richt zich ook niet voornamelijk op Amerikaanse zeestrijdkrachten. Het oefent druk uit op de staten die Amerikaanse macht herbergen.
Dit weerspiegelt een strategisch doel dat al lang vóór de huidige oorlog bestond.
Het doel is niet noodzakelijkerwijs onmiddellijke verdrijving.
Het is bedoeld om de kosten te verhogen, onrust te zaaien en regeringen in de Golf aan te moedigen zich af te vragen of het huisvesten van Amerikaanse troepen het risico nog waard is.
Het belangrijkste is dat het moet aantonen dat Amerika niet langer veiligheid kan bieden tegen de groeiende macht van Iran.
In feite is de dwingende logica:
Druk op de Golfstaten → Spanningen binnen het bondgenootschap → Verminderde Amerikaanse aanwezigheid
Hormuz blijft het zwaartepunt
De oorlog draait in toenemende mate om de Straat van Hormuz.
Amerikaanse aanvallen op Iraanse radarinstallaties bij het eiland Qeshm vonden pas plaats nadat Iraanse drones het scheepvaartverkeer bedreigden. Iran nam vervolgens wraak op Amerikaanse posities in Koeweit en Bahrein. Dit is geen toeval.
De controle over Hormuz heeft altijd een centrale plaats ingenomen, niet alleen in het Iraanse strategische denken, maar ook in de logica van de Amerikaanse betrokkenheid bij de Perzische Golf.
Van de Sovjet-Unie tijdens de Koude Oorlog, via Irak na de Koude Oorlog, tot het huidige Iran: het belangrijkste doel van Amerika is altijd geweest te voorkomen dat één enkele staat een regionale hegemonie zou verwerven in de meest energierijke regio ter wereld.
Regionale hegemonie in de Perzische Golf rust uiteindelijk op drie pijlers: Iran heeft deze nog niet volledig bereikt.
- invloed op de energiestromen;
- behoud van de status van nucleaire drempelstaat;
- militaire dominantie binnen de Golf zelf.
Maar Iran boekt snel vooruitgang op alle drie de fronten.
Waarom de oorlog niet eindigt
Veel oorlogen eindigen niet wanneer de gevechten afnemen.
Ze evolueren. De doelstellingen verschuiven. De gevechten breiden zich uit tot buiten de directe doelstellingen van de openingsfase.
Dit gebeurt omdat oorlog een voortzetting is van geopolitiek met andere middelen.
De oorlog met Iran lijkt steeds meer op een overgang van een kortstondige militaire confrontatie om te overleven naar een langdurige strategische machtsstrijd.
Die verschuiving kan wel eens ingrijpender blijken dan de openingsfasen zelf.
De diepere logica wordt zichtbaar:
Militaire afscherming → Economische druk → Diplomatieke invloed
Militaire druk rond Hormuz leidt tot economische druk op de Golfstaten en de wereldmarkten.
De economische invloed van Iran op de Golfstaten gaat niet alleen over toerisme of tijdelijke verstoringen.
Nu 20-30 procent van het BBP van de Golfstaten op het spel staat, raakt de kwestie de kern van de veiligheid in de Golf.
En uiteindelijk een grotere vraag:
Zijn de Golfstaten veiliger met Amerikaanse bases?
Of zonder?
Dat is de nieuwe fase van de oorlog.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Heeft Iran een einde gemaakt aan de droogte door een weerwapen van de VS en Israël te vernietigen?
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Kortom, Iran is nu uit om het Westen kapot te maken. Maar Iran heeft het Westen niet kapot gemaakt of willen maken, dat hebben Trump en Bibi gedaan.
We zien het einde van het Westen. De VS hebben zich verslikt. En niet zo’n klein beetje ook.
En dat verslikken geldt m.I. Ook voor de EU poppetjes, die dachten met hun green deal en de daarbij behorende voorwaarden op te leggen aan de rest van de wereld.
En dat gaat niet gebeuren. De overige landen hebben gezien hoe Brussel met de meest krankzinnige sancties probeert haar wil op te leggen aan diverse landen. En die landen zullen ongetwijfeld ook zien hoe die krankzinnige sancties als de bekende boemerang terug gekomen zijn naar Europa. Dag industrie, dag goedkope energie, hallo werkloosheid, hallo armoede voor het gewone volk, hallo onvrede van het volk met hun “ bestuurders / regeringen”.
En mij bekruipt het gevoel dat t de bedoeling is.
Drain the swamp.
Ik zal niet beweren dat trumpie goede inborst heeft,integendeel.
Maar nu de zionisten tegen het gaas aanvliegen,kan ik alleen maar stilletjes hopen.
De media doet ons geloven dat Iran heel erg fout is,als je erin trapt.
De gematigde toon van trumpie over Iran en zijn tirade tegen netanjahu is een teken aan de wand.
Want als geld nutteloos wordt,wie heeft er dan macht?
Degene met de langste adem en de meeste resources.
Joenaaithetsteeds kan dit gewoon niet jarenlang volhouden,zijn ze falliet,bankroet en blut waren ze al.
🌟🌟🌟🇮🇷🌟🌟🌟
Press TV
De Iraanse strijdkrachten hebben zondag een raketaanval uitgevoerd op Israëlisch bezet gebied, als reactie op de aanhoudende Israëlische aanvallen op Libanon, die in strijd zijn met het staakt-het-vuren.
In grote gebieden, waaronder de bezette Golanhoogten, Tiberias, Safed, Nazareth, Haifa en diverse andere steden, loeiden de sirenes, aldus Israëlische media.
Het Israëlische leger meldde dat de luchtverdedigingssystemen in hoge staat van paraatheid blijven, terwijl het ministerie van Onderwijs de sluiting van alle scholen en onderwijsinstellingen voor de komende dag aankondigde vanwege de veiligheidssituatie.
De Iraanse operatie was een directe reactie op de aanhoudende agressie van het zionistische regime tegen Libanon, waaronder het gebruik van verboden fosforbommen en het bombarderen van de zuidelijke buitenwijken van Beiroet (Dahiyeh).
Direct na de vergeldingsoperatie waarschuwde het Khatam al-Anbiya-hoofdkwartier, het centrale commando van de Iraanse strijdkrachten, voor nog meer “verpletterende en gewetenloze klappen” mochten de Israëlische aanvallen op Libanon aanhouden.
In een verklaring veroordeelde het centrale militaire commando het zionistische regime voor het systematisch schenden van het staakt-het-vuren en het escaleren van de agressie tegen het Libanese volk met directe Amerikaanse steun en internationale stilte.
In de verklaring werd verder opgemerkt dat het regime verboden wapens, waaronder fosforbommen, heeft gebruikt om oorlogsmisdaden tegen burgers in Zuid-Libanon te plegen.
“Met groen licht en steun van het criminele Amerika en het stilzwijgen van internationale instanties heeft het agressieve zionistische regime zijn wreedheden tegen de onderdrukte bevolking van Libanon steeds verder opgevoerd door herhaalde schendingen van het staakt-het-vuren,” stond er te lezen.
De commandant van het Khatam al-Anbiya-hoofdkwartier zei dat het “kindermoordende zionistische regime”, ondanks herhaalde waarschuwingen van de Islamitische Republiek Iran, nu “alle rode lijnen heeft overschreden” door zijn aanvallen uit te breiden van Zuid-Libanon naar Dahiyeh, een voorstad ten zuiden van Beiroet.
Press TV
De Iraanse strijdkrachten hebben zondag een raketaanval uitgevoerd op Israëlisch bezet gebied, als reactie op de aanhoudende Israëlische aanvallen op Libanon, die in strijd zijn met het staakt-het-vuren.
In grote gebieden, waaronder de bezette Golanhoogten, Tiberias, Safed, Nazareth, Haifa en diverse andere steden, loeiden de sirenes, aldus Israëlische media.
Het Israëlische leger meldde dat de luchtverdedigingssystemen in hoge staat van paraatheid blijven, terwijl het ministerie van Onderwijs de sluiting van alle scholen en onderwijsinstellingen voor de komende dag aankondigde vanwege de veiligheidssituatie.
De Iraanse operatie was een directe reactie op de aanhoudende agressie van het zionistische regime tegen Libanon, waaronder het gebruik van verboden fosforbommen en het bombarderen van de zuidelijke buitenwijken van Beiroet (Dahiyeh).
Direct na de vergeldingsoperatie waarschuwde het Khatam al-Anbiya-hoofdkwartier, het centrale commando van de Iraanse strijdkrachten, voor nog meer “verpletterende en gewetenloze klappen” mochten de Israëlische aanvallen op Libanon aanhouden.
In een verklaring veroordeelde het centrale militaire commando het zionistische regime voor het systematisch schenden van het staakt-het-vuren en het escaleren van de agressie tegen het Libanese volk met directe Amerikaanse steun en internationale stilte.
In de verklaring werd verder opgemerkt dat het regime verboden wapens, waaronder fosforbommen, heeft gebruikt om oorlogsmisdaden tegen burgers in Zuid-Libanon te plegen.
“Met groen licht en steun van het criminele Amerika en het stilzwijgen van internationale instanties heeft het agressieve zionistische regime zijn wreedheden tegen de onderdrukte bevolking van Libanon steeds verder opgevoerd door herhaalde schendingen van het staakt-het-vuren,” stond er te lezen.
De commandant van het Khatam al-Anbiya-hoofdkwartier zei dat het “kindermoordende zionistische regime”, ondanks herhaalde waarschuwingen van de Islamitische Republiek Iran, nu “alle rode lijnen heeft overschreden” door zijn aanvallen uit te breiden van Zuid-Libanon naar Dahiyeh, een voorstad ten zuiden van Beiroet.