Hoe vooraanstaande Russische politici het gevaar van oorlog met Europa inschatten

Een vooraanstaande Russische senator werd in een interview gevraagd naar de waarschijnlijkheid van een hete oorlog met Europa. In het interview deed hij een aantal zeer interessante uitspraken over hoe de EU door de Russische leiders wordt gezien.

De oorlogshysterie die Europese politici en media verspreiden, wordt in Rusland nauwlettend gevolgd. Het Russische persbureau TASS heeft hierover een interview gehouden met een vooraanstaande Russische senator, dat ik onder andere heb vertaald omdat het zeer interessante uitspraken bevat over hoe men in Rusland tegen de EU en haar ontstaansgeschiedenis aankijkt, schrijft Thomas Röper.

Begin van de vertaling:

Senator Alexei Pushkov: Gaat Europa oorlog voeren met Rusland?

Alexei Poesjkov, voorzitter van de commissie voor informatiebeleid en mediawerk van de Federatieraad, legde in een interview met TASS uit waarom de Europese landen Oekraïne een lening van 90 miljard euro verstrekken en zo volhardend in het land investeren.

Vraag: Tijdens de recente rondetafelconferentie van de Federatieraad over het thema “Op weg naar een nieuwe wereldorde: Wereldwijde informatiedynamiek en het begrip van nieuwe realiteiten” uitte u een verontrustende stelling: er zijn drie machtscentra in de wereld ontstaan, en Europa is daar geen van. Om zijn positie te herstellen, maakt Europa niet alleen gebruik van het conflict in Oekraïne om Rusland te verzwakken, maar zou het ook een directe confrontatie met Rusland kunnen aangaan, omdat het geen andere uitweg heeft. Gelooft u echt dat er een oorlog op komst is?

Puschkov: Op dit moment overwegen ze niet de mogelijkheid van een direct militair conflict met Rusland. Maar ze hebben het er voortdurend over. Een van de belangrijkste redenen is dat de vooroorlogse situatie, of in ieder geval de situatie die zij als vooroorlogse situatie voorstellen, hen meer controle geeft over de politieke processen in Europa.

De retorische, psychologische en politieke oorlogsvoorbereiding vormt nu de kern van hun beleid. Het bundelen van krachten tegen de zogenaamde Russische dreiging is hun nieuwe credo, dat een aantal belangrijke doelstellingen van de Europese elites dient.

De eerste doelstelling is de militarisering van Europa. Hiervoor worden al enorme bedragen uitgetrokken: 800 miljard euro. In Duitsland zijn wetten gewijzigd om onbeperkte kredieten voor bewapening mogelijk te maken. Dit lijkt steeds meer op het beleid van Hitler, aangezien ook Hitler leningen aanging voor bewapening, die later door de onderworpen naties werden terugbetaald.

De vooroorlogse hysterie helpt de huidige leiders van verschillende EU-landen en Groot-Brittannië bovendien om aan de macht te blijven. Zij stellen dat de nationale veiligheid vereist dat zij aan het hoofd van hun landen blijven, ondanks hun geringe steun onder de bevolking. Zo leiden de anti-Russische psychose, de regelmatige bijeenkomsten van de “coalities van bereidwilligen”, de eindeloze topontmoetingen over hulp aan Oekraïne – dit alles draagt ertoe bij dat de publieke aandacht wordt afgeleid van de echte problemen van Europa, die de heersende liberale clan niet kan oplossen. Of niet wil oplossen.

Met andere woorden, de Russische dreiging is vandaag de dag een onmisbaar onderdeel van het politieke leiderschap in de Europese landen. En dat is het gevaarlijkste ervan: de liberale elite die momenteel in Europa aan de macht is, kan zich niet meer voorstellen hoe ze hun landen zonder deze russofobie moeten besturen. Het is al een vast onderdeel van de binnenlandse politiek geworden.

Wat betekent dat? Dat betekent dat ze deze vijandige koers ten opzichte van Rusland moeten blijven varen, zelfs als de crisis in Oekraïne is opgelost. Ze hebben die nodig om hun militaire uitgaven, hun incompetente bestuur, hun corruptie – het gaat om de beschuldigingen tegen Ursula von der Leyen – en hun strijd tegen zogenaamde pro-Russische krachten, die in werkelijkheid nationaal georiënteerde partijen in Europa zijn, te rechtvaardigen. Deze russofobie is zo diep in het politieke weefsel van Europa ingebakken dat ze al een integraal onderdeel van hun beleid is geworden. Het afzien van russofobie zou dan ook de positie van de liberale elite ondermijnen.

Zo hebben de doelstellingen van de geopolitieke confrontatie met Rusland alle politieke richtlijnen en waarden vervangen die de Europese landen tot voor kort officieel onderschreven.

Vrijheid van meningsuiting, pluralisme, rechtsstaat, dat alles is opgeofferd. Het principe luidt: wat de westerse elites ten goede komt, is goed.

Tijdens mijn tijd als hoofd van de Russische delegatie bij de Raad van Europa heb ik dat kunnen observeren: in naam van een cynische geopolitiek verraden ze al hun eerder verkondigde idealen.

Vraag: Maar wat heeft Europa zo fundamenteel veranderd? Als zelfs tijdens de Koude Oorlog een koers van vreedzame coëxistentie werd gevolgd, waarom dan nu deze totale koers op de vernietiging van Rusland?

Puschkov: De wens om Rusland te liquideren of op zijn minst volledig te onderwerpen, heeft in het Westen altijd bestaan. Die wens is nu alleen weer aan de oppervlakte gekomen. En wel om de eenvoudige reden dat Rusland niet meer het zwakke en afhankelijke land is dat het nog niet zo lang geleden, slechts drie decennia geleden, was. Al in 2007/2008 begon het Westen te beseffen dat het niet het Rusland had gekregen dat het wilde: een tam, uiteenvallend, verzwakt, afhankelijk en machteloos Rusland.

En toen groeide de ergernis in Europa. Deze ergernis wordt actief aangewakkerd door de wrok over het feit dat Rusland hun oproepen negeert en vastbesloten is zijn soevereiniteit terug te krijgen om zich aan de directe westerse controle te onttrekken.

Vraag: Ja, maar waarom juist deze openlijke liefde voor het openlijk nationaalsocialistische Oekraïne? Waarom brengt Europa enorme offers en investeert het blijkbaar veel om hen te beschermen tegen onze vermeende agressie?

Puschkow: Al sinds het einde van de vorige eeuw streeft de EU ernaar Europa naar haar eigen ideeën vorm te geven, dat wil zeggen uiteindelijk alle Europese landen, inclusief de republieken die zich van Rusland hebben afgescheiden, te integreren. Voor hen is dit niet alleen een kwestie van principe, maar ook bepalend voor de hele toekomst van de EU. Hetzelfde zou ook door de NAVO moeten worden bereikt. Voor hen staat er dus veel op het spel.

We mogen niet vergeten dat zelfs in de jaren negentig, de jaren van diepe crisis in Rusland, toen het zijn mondiale betekenis volledig leek te hebben verloren, er in het Westen veel actieve russofoben waren die waarschuwden voor een mogelijke heropleving van Rusland. Dat zou een bedreiging voor het Westen zijn. Wat moet er dan gebeuren? De EU uitbreiden en de NAVO versterken, eerst door de voormalige Warschaupactlanden en vervolgens de voormalige Sovjetrepublieken op te nemen.

Maar er is nog een zeer belangrijk element, een intra-Europees element. Interessant genoeg wordt daar in ons land zelden over gesproken. Het gaat erom dat de Europese leiders al in het begin van de jaren vijftig begonnen zijn met het vormgeven van hun eigen Europa. De Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal werd opgericht om een mogelijke heropleving van de vijandigheden tussen Frankrijk en Duitsland te voorkomen en een economische basis te creëren voor hun toenadering. Vanaf dat moment begonnen ze hun eigen Europa op te bouwen en te versterken op basis van het kapitalisme als economisch systeem, de liberale democratie als politiek systeem en het transatlantisme als geopolitiek systeem.

En natuurlijk met een Amerikaanse aanwezigheid in West-Europa: als belangrijkste militaire macht en garant voor de veiligheid steunde men dus op de VS.

Ook toen al gebeurde dat met een langetermijnperspectief, in de verwachting dat dit proces zich op een dag zou uitbreiden naar de rest van Europa. Het Westen had zich immers niet neergelegd bij het bestaan van een socialistisch blok. Ze moesten een sterk West-Europa creëren om het Oostblok onder leiding van een sterke Sovjet-Unie tegenwicht te bieden. Het langetermijndoel was dan ook de integratie van heel Oost-Europa in de EU.

Dan zou het project “Groot-Europa” voltooid kunnen worden. Sinds het begin van de jaren negentig was de EU in die zin tegen ons land gekant, omdat haar leiders van mening waren dat de republieken ten westen en ten zuiden van Rusland, die ooit tot de Sovjet-Unie hadden behoord, ook deel moesten uitmaken van het verenigde Europa. De Baltische staten, Moldavië, Georgië en Oekraïne werden allemaal beschouwd als onderdeel van de toekomstige EU.

Zo begon de geopolitieke escalatie zich toen al af te tekenen. En in diezelfde jaren ontstond het idee van de uitbreiding van de NAVO naar het oosten.

Aanvankelijk werd gezegd dat alleen Polen, Hongarije en Tsjechië tot de NAVO zouden toetreden. Vervolgens richtte men zich op andere voormalige Warschaupactlanden en uiteindelijk op de Baltische staten. Het werd duidelijk dat ze al het grondgebied van de voormalige Sovjet-Unie binnendrongen. De EU steunde de uitbreiding van de NAVO natuurlijk, aangezien beide allianties bijna dezelfde landen omvatten. De oostelijke uitbreiding van de NAVO legde echter de basis voor het huidige militaire conflict in Oekraïne.

Ik herinner eraan dat Zbigniew Brzezinski ooit zei dat Rusland zonder Oekraïne nooit meer als “imperium” zou kunnen herrijzen. En het Westen heeft zich massaal, ook politiek, ingezet om Oekraïne definitief van Rusland te scheiden, omdat dit vanuit zijn oogpunt het belangrijkste middel is om te voorkomen dat Rusland weer aan kracht wint en zijn geopolitieke positie herstelt.

Vraag: Oké, Oekraïne is een wapen tegen de heropleving van Rusland in welke vorm dan ook. Maar wat hebben kleine staten als de Baltische staten of Moldavië voor nut voor de EU?

Puschkov: En waarom probeerde de Sovjet-Unie het socialistische systeem in Afrikaanse landen te verspreiden? Economisch gezien was dat ook niet veelbelovend. Hoe zit het met Afghanistan? En andere landen die allesbehalve rijk zijn?

Dat gebeurt omdat een ideologisch systeem sterft als het zich niet verspreidt. Het verliest zijn drijfveer, zijn dynamiek. Als het zich niet verspreidt, als het geen perspectieven voor uitbreiding heeft, verliest het geleidelijk aan zijn momentum en verdwijnt het. En het verdwijnt onvermijdelijk van het historische toneel.

Vraag: Betekent dit dat Europa het historische patroon van imperiale ontwikkeling volgt?

Puschkov: En dat is precies wat het quasi-imperium met Brussel als centrum is. Europa heeft gekozen voor expansie omdat dit het hele project “Europese Unie” een nieuwe betekenis gaf. Aan de andere kant heeft dit streven zijn wortels in de geschiedenis. Hoe vaak heeft Europa niet alleen geprobeerd imperiums te stichten, maar ze ook daadwerkelijk gesticht, te beginnen met het rijk van Karel de Grote in de 9e eeuw na Christus. Later ontstonden het Franse, het Britse en het Spaanse rijk. Imperialisme was dus altijd een integraal onderdeel van de Europese politiek, de essentie ervan. En het is niet verdwenen, het heeft alleen andere vormen aangenomen. Daar komen nog lokale, “kleine imperialismen” bij: het Italiaanse, het Roemeense, het Poolse en andere.

Oekraïne is bijvoorbeeld vanuit Warschau gezien een natuurlijke “cliëntstaat” en een invloedssfeer van Polen. Polen kijkt naar Oekraïne en herinnert zich daarbij de Pools-Litouwse Unie. Warschau droomt al sinds mensenheugenis van een Polen “van kust tot kust”. Deze droom is diep verankerd in het geheugen van de Poolse elite en zal nooit in de vergetelheid raken. Duitsland heeft overigens altijd grote belangstelling getoond voor Oekraïne: in de 20e eeuw hebben Duitse troepen Kiev twee keer bezet, en dat is geen toeval. Europa heeft altijd al aanspraak willen maken op Oekraïne. Of in ieder geval op een deel ervan.

Vraag: U zei: “het imperialisme van Europa”, maar is dat echt het imperialisme van Europa? Zou hier niet iets als de beroemde Rockefeller-doctrine een rol kunnen spelen? Simpel gezegd: de mensheid leeft wereldwijd in zelfbesturende gemeenschappen zoals kibboetsen, waar particuliere veiligheids- en militaire bedrijven voor orde zorgen en transnationale concerns die de wereldeconomie controleren, alles beheersen. Is een verenigd Europa niet een soort voorlopig ontwerp van deze doctrine?

Puschkov: Het gaat erom dat het project “Europa” meerdere drijfveren en motieven heeft. Een daarvan was natuurlijk de wens om een herhaling van de Tweede Wereldoorlog te voorkomen. Het tweede motief was de noodzaak om Europa te verenigen onder leiding van de VS, want wie anders had zijn verdediging kunnen garanderen in het licht van de “Sovjetdreiging”? De derde drijfveer was de noodzaak om West-Europa te verenigen, ook omdat zich in de buurt het socialistische blok als concurrent ontwikkelde. En de vierde drijfveer, die u noemde, was de opkomst van transnationaal kapitaal. Met de oprichting van de gemeenschappelijke markt in Europa aan het einde van de jaren vijftig versterkte de situatie zich.

Destijds zagen globalisten in het project een kans om sterker te worden. Hoe kon het ook anders? Er werd één supranationale ruimte gecreëerd, nationale staten werden afhankelijk gemaakt van een centrale bureaucratie in Brussel, en via deze bureaucratie werden de nodige beslissingen genomen. In die zin moest Europa het prototype worden van een mondiale wereld met een ongekozen bureaucratie en daarachter financiële en economische centra.

En wat stond dat in de weg en staat dat nog steeds in de weg? Nationale grenzen, nationale ideologieën en nationale mythen. Daarom moest dit worden tegengegaan met een andere ideologie, een ideologie van de afschaffing van nationale principes en de opheffing van nationale grenzen

Vraag: Maar deze situatie lijkt niet te kunnen worden teruggebracht tot een gemeenschappelijke noemer. De tegenstrijdigheden die u beschrijft, zijn onverenigbaar. Betekent dit dat er daadwerkelijk een oorlog op komst is? Welke toekomst staat ons te wachten?

Puschkov: Europa wil nu geen oorlog voeren. Maar afgaande op de stemming onder de heersende elites, kunnen ze zich niet eens losmaken van de vooroorlogse spiraal. Want als ze dat zouden doen, zouden er te veel vragen opkomen. De belangrijkste: als de crisis in Oekraïne voorbij is, waarom zou je dan nog geld uitgeven aan hoge militaire uitgaven? Waarom zou je de militarisering van Europa voortzetten? Waarom zou je afzien van betrouwbaar en relatief goedkoop Russisch gas? Enzovoort.

Uiteindelijk is de macht van de liberale clan die Europa regeert gebaseerd op de mythe van de onvermijdelijke Russische dreiging. Zoals eerder vermeld, kunnen zij zich niet losmaken van deze spiraal. Want als zij dat zouden doen, zouden zij worden vervangen. Zij hebben zoveel geïnvesteerd in de crisis in Oekraïne dat zij deze investering niet zomaar kunnen afschrijven. Daarmee zouden zij zichzelf afschrijven. En ze zouden worden vervangen door gematigde traditionalisten zoals Viktor Orbán of de klassieke republikeinen in Frankrijk, of door niet-systemische, alternatieve politieke krachten zoals de AfD, het Front National in Frankrijk en soortgelijke bewegingen. Dat is wat de Euroliberalen vrezen, want een dergelijke koerswijziging zou het einde van hun macht in Europa betekenen.

Om deze reden verbind ik de mogelijke ontwikkeling van Europa niet met een heroriëntatie van de prioriteiten van Ursula von der Leyen of Friedrich Merz. Ik verbind de mogelijke veranderingen veeleer met de ontwikkeling van de binnenlandse politieke situatie in deze landen. Hier ligt de sleutel voor het buitenlands beleid van Frankrijk, Italië, Groot-Brittannië en Duitsland. En daarvan hangt de toekomst van onze betrekkingen met Europa af.

Einde van de vertaling

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Binnenkort hooivorken in Europa?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: