“Hoe moeilijk 2025 ook was voor de EU, 2026 wordt nog erger”

Ook al schrijf ik dit bijna elke week, maar ook deze zondag was de bijdrage van de Duitsland-correspondent, die de Russische televisie zondag in haar wekelijkse nieuwsoverzicht liet zien, voor mij weer een van de hoogtepunten van de uitzending, omdat je daar veel te weten komt wat de Duitse media verzwijgen over de politieke week in Europa en Duitsland. Of heeft u in de Duitse media bijvoorbeeld iets gehoord over de uitspraak van de Italiaanse premier Meloni die in de kop van dit artikel wordt geciteerd?

Ik heb het Russische correspondentverslag zoals elke week vertaald, schrijft Thomas Röper.

Begin van de vertaling:

De EU ziet het jaar 2026 met angst tegemoet

Voor de Oude Wereld was het jaar ronduit rampzalig. De weigering om Russisch gas te kopen en de twee dozijn sanctiepakketten hebben Europa meer schade berokkend dan ons.

De economie van de EU heeft haar concurrentievermogen verloren en is in een fase van deïndustrialisering en een hopeloze recessie terechtgekomen. De politici van de leidende landen van het continent bleken buitenspel te staan bij de belangrijkste mondiale processen, omdat ze niet betrokken zijn bij de onderhandelingen en dus ook niet bij de besluitvorming.

De door Zelensky geïnfecteerde zogenaamde “coalitie van bereidwilligen” werd het symbool van collectieve impotentie en was het morele falen van het jaar. De in hun eigen landen uiterst impopulaire politici zetten in op oorlog tegen Rusland en maakten zichzelf belachelijk, waardoor Poetin hen minachtend “Europese podsviniki” noemde. (Opmerking van de vertaler: het Russische woord “podsviniki” is niet letterlijk te vertalen naar andere talen. De geschatte betekenis van het woord kunt u hier lezen. Het betekent ongeveer ‘biggetjes’ of “kleine varkentjes”, maar dat geeft niet de betekenis van het woord weer)

En het is inderdaad moeilijk om Poetin tegen te spreken als hij zegt dat de wilde bende Europese leiders beslissingen neemt waarbij “de ene fout de andere opvolgt”. Hoe zit het met de “groene agenda”? Waar is al dat gepraat over mensenrechten en multiculturalisme? En waarom horen we niets meer over “Europese waarden”? Waar zijn die gebleven?

De poging om 200 miljard euro aan Russische activa uit de kluizen van Brussel te stelen, was een zelfontmaskering. Op het laatste moment vreesden ze de gevolgen van buitenaf, maar het werd voor iedereen duidelijk dat Ursula von der Leyen, Friedrich Merz en hun medestrijders geen moreel kompas hebben. En nu stelen ze van binnenuit.

De EU kijkt met afgrijzen naar het komende jaar. De Italiaanse premier Giorgia Meloni sprak zich duidelijk uit over het komende onheil: “Dit jaar was voor ons allemaal niet gemakkelijk. Maar maak je geen zorgen, volgend jaar wordt het nog veel erger.”

Onze correspondent doet verslag vanuit Europa.

De kerstdagen geven politici de tijd om zich terug te trekken en ze verschijnen alleen in kerstvideo’s. Bondspresident Steinmeier, de peetvader van het regime in Kiev, was in zijn kersttoespraak zo uitdrukkingsloos en emotieloos dat de Berliner Zeitung tot de eenvoudige en logische conclusie kwam: “Duitsland heeft deze man noch dit ambt nodig”. Maar zonder bondskanselier kan het land nog niet functioneren.

Merz wordt echter steeds meer de kanselier van zijn partij, de CDU, en is zeker niet de kanselier van heel Duitsland. Op zijn persoonlijke prioriteitenlijst staat de steun aan Oekraïne duidelijk boven het behoud van de Duitse levenswijze, zoals hij in zijn kersttoespraak zei: “Het gaat om vrijheid, vrede, veiligheid en het welzijn van ons hele continent. In die geest voelen wij onze verantwoordelijkheid ten opzichte van Duitsland en Europa.”

In 2026 gaat niet 8, niet 11,5, maar 15 miljard euro naar Oekraïne, tientallen miljarden naar het militair-industrieel complex, 109 miljard naar de Bundeswehr, en wat er met de rest gebeurt, valt nog te bezien. De Duitse minister van Economische Zaken Katherina Reiche van de partij van Merz feliciteerde haar landgenoten hiermee met de woorden:

“Voor het eerst sinds het bestaan van de Bondsrepubliek Duitsland kunnen we de belofte van welvaart en vooruitgang dat het de volgende generatie beter zal gaan dan deze generatie, niet meer nakomen.”

De Amerikaanse invoerheffingen zouden het Duitse economische model vernietigen, de export stort in, klaagt Reiche, waarbij ze vergeet toe te voegen dat de vernietiging van juist dit model begon met de afwijzing van goedkope Russische energie. Dat wil zeggen, met wat hun voorgangers met hun eigen handen hebben gedaan, maar ze steken geen vinger uit om daar iets aan te veranderen.

Aan het einde van het jaar stond Merz’ populariteit op 22 procent, een score waar zijn voorganger Scholz aanzienlijk langer over heeft gedaan.

De kerstvakantie kwam Merz goed van pas, want dankzij de legitieme pauze in zijn publieke activiteiten kan hij de golf van verbittering die gepaard ging met de verdeeldheid onder het Duitse publiek tegen de bondskanselier gemakkelijker verdragen.

Bovendien hoeft hij geen antwoord te geven op alle onaangename vragen die zich hebben opgestapeld, met name het fiasco van vorige week rond het “herstelkrediet”: De poging om Rusland te beroven is mislukt, dus moesten ze weer de Europeanen beroven. Bovendien heeft de Franse president een sleutelrol gespeeld in het mislukken van het plan van Merz en von der Leyen.

Macron bezocht tijdens de kerstweek het 5e Kürassierregiment in de Verenigde Arabische Emiraten. Hij nodigde de soldaten uit voor een diner dat door zijn persoonlijke koks was bereid. Hij trainde met hen en rende, sprong, deed push-ups – en hij had een cadeau voor de Fransen klaar: als nieuwe schulden ter hoogte van 6 procent van het bbp voor jullie niet genoeg zijn, dan nemen we gewoon nog meer op, zoals Macron het formuleerde: “Na een grondige en uitgebreide analyse heb ik besloten Frankrijk uit te rusten met een nieuw vliegdekschip.”

De Franse generale staf noemt de aankoop van het vliegdekschip natuurlijk “twijfelachtig”, maar zoals Politico schrijft, verwacht de EU leiderschap van Parijs, aangezien Frankrijk tenslotte de enige atoommacht in de Unie is.

Maar hetzelfde leiderschap wordt ook verwacht van de Duitse bondskanselier. Blijkbaar hebben tijdens de recente EU-top niet alleen Meloni’s volharding, maar ook het conflict tussen de ambities ertoe bijgedragen dat Macron, op wiens stem Merz had gehoopt, op het laatste moment is overgelopen naar het kamp van de tegenstanders van de overdracht van Russische activa aan Oekraïne.

Macron heeft Merz verraden en weet dat hij daarvoor een prijs moet betalen. Die prijs is een verdere verdeeldheid in de Duits-Franse kern van de EU en een breuk in de “coalitie van bereidwilligen”, die duidelijk verschillende dingen wil.

Macrons besef dat er daadwerkelijk met Rusland moet worden onderhandeld, werd in Berlijn spottend afgedaan als iets dat “ter kennisneming” moest worden genomen, maar meer ook niet, zoals de Süddeutsche Zeitung schreef: “Merz beschouwt Macrons voorstel voor een telefoongesprek niet als een belangrijke bijdrage aan de vrede of aan de Europese eenheid.”

De Europese eenheid zou binnenkort wel eens een nieuwe klap kunnen krijgen. Het politieke besluit om Oekraïne een renteloze lening van 90 miljard euro te verstrekken, die de Europese landen proportioneel naar hun economische prestaties zullen financieren, leidde onmiddellijk tot een stijging van het rendement op 30-jarige EU-obligaties met 0,9 procentpunt. Dat is een sterke stijging volgens de normen van de financiële markten. Investeerders verzekeren zich tegen risico’s die voorheen niet bestonden.

Europa raakt in een toestand van permanente schuldenlast zonder duidelijke terugbetalingsmogelijkheden en wordt vooral gedwongen om te investeren in oorlog en vernietiging in plaats van in economische groei. Kortom, het is geenszins zeker dat de markt zijn angsten al heeft ingeprijsd, en het is evenmin zeker dat het politieke besluit over de lening aan Oekraïne niet nog voor de uitvoering ervan ter discussie zal worden gesteld.

De Hongaarse premier Orban zei over de toestand van de EU: “De EU valt uit elkaar omdat Brussel een imperium probeert op te bouwen. Beslissingen die in Brussel worden genomen, worden vaak niet uitgevoerd: eerst houdt één land zich er niet aan, dan twee, dan drie. Het is als een gewichtheffer die een halter optilt, maar deze niet kan tillen en uiteindelijk laat vallen.”

Drie landen – Hongarije, Slowakije en Tsjechië – hebben zich al met succes vrijgesteld van deelname aan de schulden. Bovendien is de Tsjechische regering van plan, zoals de nieuwe premier Babiš heeft aangekondigd, een financiële controle uit te voeren op de activiteiten in Oekraïne van de vorige regering . Bij de aankondiging koos hij voor duidelijke woorden: “De vraag is of er bij het granateninitiatief sprake is geweest van corruptie.”

Op initiatief van president Petr Pavel leidde Tsjechië de Europese inspanningen om artillerie- en mortiergranaten voor de Oekraïense strijdkrachten aan te schaffen, een project dat verwikkeld raakte in dubieuze praktijken rond verduistering van gelden.

De nieuwe minister van Defensie, Jaromír Zuna, suggereerde kort dat hij het programma zou voortzetten, maar kreeg een openbare berisping van zijn baas en begreep onmiddellijk. Op de vraag van een journalist of hij naar Oekraïne zou gaan, antwoordde hij: “Absoluut niet.”

Onder invloed van het buitenland, in dit geval de nieuwe nationale veiligheidsdoctrine van de VS, zijn er duidelijk ook tekenen die wijzen op een breuk met het voor Europa centrale narratief over de onvermijdelijkheid van een Russische aanval op NAVO-landen. Zo gaf de Finse president Stubb bijvoorbeeld toe dat het Kremlin geen belang heeft bij een dergelijk scenario, en tegelijkertijd ging ook bij de Duitse minister van Defensie letterlijk een lampje branden.

Pistorius, die op zoek was naar de exacte datum van de Russische invasie en daarvoor alle kalenders tot 2030 had doorgenomen, beweerde plotseling dat Poetin helemaal geen uitgebreide oorlog met het Westen nastreeft.

Misschien keert Pistorius morgen terug naar zijn afgezaagde plaatje, maar één ding blijft onveranderd: hoezeer Europese politici ook hun best doen om Trump te behagen en zich schijnbaar aan te sluiten bij zijn strategieën, de vervreemding tussen Europa en de VS zal toenemen en de tegenstellingen zullen groter worden.

Tegen het einde van het jaar legde Washington voor het eerst sancties en inreisverboden op aan vijf Europese functionarissen die volgens de regering-Trump betrokken zijn bij de censuur van Amerikaanse social media. De meest prominente naam op de sanctielijst is die van Thierry Breton, voormalig EU-commissaris voor de interne markt en opsteller van de EU-wet inzake digitale diensten, de EU Digital Services Act.

Op grond van deze wet kreeg het bedrijf X van Elon Musk een boete van 120 miljoen euro en loopt er momenteel een onderzoek tegen Google. De wet verplicht technologiebedrijven om controle uit te oefenen op hun algoritmen, met name voor politieke reclame.

Het is grappig, maar de Europeanen haastten zich om hun verontwaardiging over de sancties te uiten op het Amerikaanse social mediaplatform X, omdat ze zelf geen platform hebben.

Kaja Kallas schreef op X: “Europa zal zijn belangrijkste waarden blijven verdedigen: vrijheid van meningsuiting, eerlijke digitale regels en het recht om ons eigen grondgebied te reguleren.”

En de Franse president Macron schreef ook op X: “Frankrijk veroordeelt de Amerikaanse visumbeperkingen tegen Thierry Breton en vier andere Europeanen. Deze maatregelen zijn intimidatie en dwang en hebben tot doel de digitale soevereiniteit van Europa te ondermijnen.

Dat is precies wat de Amerikanen wilden zeggen: het eerste amendement van de Amerikaanse grondwet staat boven elke Europese wet. De VS zijn alleen bereid rekening te houden met Europese belangen als die niet in strijd zijn met Amerikaanse belangen. Anders negeren ze die gewoon.

De recente paniek in de EU is veroorzaakt door de benoeming van een speciale gezant voor Groenland door de regering-Trump. Geoffrey Landry, de gouverneur van Louisiana, is hiervoor benoemd. De EU zag dit als een bevestiging van de Amerikaanse aanspraken op het tot Denemarken behorende gletsjer-eiland, zoals woordvoerder Anouar El Anouni van de Europese Commissie verklaarde: “Het behoud van de territoriale integriteit van het Koninkrijk Denemarken, zijn soevereiniteit en de onschendbaarheid van zijn grenzen is van cruciaal belang voor de EU.”

Ze dachten dat Trump Groenland was vergeten met al het lawaai rond het conflict in Oekraïne, de invoerrechten en de defensie-uitgaven. Maar dat was niet het geval.

En dan is er nog de ogenschijnlijk vreemde keuze van de speciale gezant: waarom juist de gouverneur van Louisiana? Waar ligt Louisiana en waar ligt Groenland? Afgezien van Landry’s zakelijk inzicht, dat zeker in aanmerking moet worden genomen, heeft deze beslissing een historische parallel die – al dan niet opzettelijk – Trumps bedoelingen duidelijk onthult: De Amerikanen hebben Louisiana van de Fransen gekocht en zijn van plan Groenland op dezelfde manier van de Denen te kopen. Of beter gezegd, de Denen te dwingen het te verkopen.

Kan de EU haar eenheid behouden gezien het verval van het Westen en de groeiende concurrentie tussen haar lidstaten? De structuur van Europa vertoont tekenen van interne scheuren die onder toenemende externe druk tot een ineenstorting kunnen leiden.

En hier kan men de Italiaanse Meloni alleen maar toejuichen, want zij is de enige die het heeft aangedurfd om de waarheid open en eerlijk uit te spreken: hoe moeilijk 2025 ook was voor Europa, 2026 wordt nog erger.

Einde van de vertaling

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

18 euro voor 1 liter benzine?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: