Het westen heeft een ernstig probleem: een leugenprobleem

Het westen heeft een ernstig probleem: een leugenprobleem. Maar het is veel groter dan dat. Vaak leidt een leugen, of zelfs een reeks leugens, tot niets meer dan een gebroken hart bij één persoon die jong genoeg is om zich te herstellen in wat, achteraf gezien, een relatief korte tijd is. Soms leidt een leugen, of zelfs een reeks leugens, tot een geruïneerd bedrijf en een paar levens die door een ramp zijn getroffen. Maar dit leugenprobleem heeft wereldwijde gevolgen – als het waar is dat een leugen de wereld rond kan gaan terwijl de waarheid nog aan het opkomen is, dan zou de leugen in dit geval Earendel (ongeveer 28 miljard lichtjaren hiervandaan) kunnen hebben bereikt terwijl de waarheid nog sliep, omdat de leugen in dit geval opzettelijk en met voorbedachten rade is, berekend om een realiteit te creëren die nu niet meer kan worden gerealiseerd. Wat gebeurt er nu?

Het lijkt misschien een ongerelateerd beginpunt, maar ik wil graag beginnen met een recent bericht uit Hongarije. Onlangs, op 13 mei, heeft de democratisch gekozen regering van Hongarije een wetsvoorstel ingediend met de titel “Transparantie van het openbare leven”, dat tot doel heeft controle te krijgen over de bemoeizuchtige invloed van buitenlandse regimeveranderaars zoals de verschillende commissies en parlementen van de EU, via hun ngo’s en directe financiering van oppositiebewegingen, schrijft Mark Chapman.

“Critici vrezen dat het Hongaarse wetsontwerp met de titel ”Transparantie van het openbare leven”, dat op 13 mei in het parlement van Boedapest is ingediend, de Hongaarse regering verregaande bevoegdheden zou geven om de pers en kritische stemmen in het maatschappelijk middenveld aan te pakken.

De wet zou de autoriteiten in staat stellen om door het buitenland gefinancierde ngo’s en media op een lijst te plaatsen als de regering deze als een bedreiging voor de nationale soevereiniteit beschouwt, en de financiering te bevriezen. Er worden zware boetes overwogen als de financiering vanuit het buitenland blijft doorstromen.”

Met ‘critici’ worden Europese politici bedoeld die sterk gehecht zijn aan het model dat als je een lidstaat niet bevalt, je geld naar de oppositie sluipt totdat de regering die je niet bevalt is omvergeworpen. Niet alleen een EU-lidstaat, maar ook de regering van elk niet-gebonden land, mits deze de verspreiding van westerse ngo’s toestaat. In wezen zien de bestuursorganen van de Europese Unie er niets verkeerds in dat buitenlandse landen rechtstreeks kunnen ingrijpen om de regering te destabiliseren.

Tenzij zijzelf het doelwit zijn, natuurlijk – de eigen “Digital Services Act” van de EU, bijgenaamd de “Digital Surveillance Act”, is opzettelijk vaag over wat ‘desinformatie’, “haatzaaiende uitlatingen” of “schadelijke inhoud” precies inhoudt.

“De tenuitvoerlegging ervan geeft echter aanleiding tot ernstige bezorgdheid. Door de verwijdering van breed gedefinieerde ”schadelijke” inhoud verplicht te stellen, maakt deze wetgeving de weg vrij voor wijdverbreide censuur, waarbij wettige en waarheidsgetrouwe uitingen worden beperkt onder het mom van naleving en veiligheid. Het resultaat zal een gezuiverd en streng gecontroleerd internet zijn waar de vrije uitwisseling van ideeën wordt gesmoord.

Uiteindelijk zal de EU-wet inzake digitale diensten het mogelijk maken om online meningen die niet in de smaak vallen bij de machthebbers, het zwijgen op te leggen.

Vrijheid van meningsuiting is de hoeksteen van een democratische samenleving en omvat het recht om impopulaire of controversiële meningen te uiten.“

Uiteraard – of wat tegenwoordig als vanzelfsprekend wordt beschouwd – beweren de regelgevende instanties van de EU dat dit noodzakelijk is om ”de democratie te beschermen”. Dit legt een dubbele beperking op: vrijwillige naleving – wie wil er nu gezien worden als iemand die “de democratie in gevaar brengt”? – en de kracht van de wet, zodat als je wilt volhouden dat je inhoud niet ‘schadelijk’ of “desinformatie” is, je de overheid voor de rechter moet dagen, waar je de advocaten van beide partijen moet betalen. Gewone burgers kunnen zich dat onmogelijk veroorloven.

Ik zou hier nog wel even over door kunnen gaan, maar ik wil nu niet verder afdwalen – mijn bedoeling met deze achtergrondinformatie is u te laten zien hoe veel moeilijker het voor president Poetin zou zijn om de steun van het Russische volk voor zijn beleid te behouden als hij te maken had met geënsceneerde ‘straatprotesten’ en georkestreerde politieke campagnes tegen zijn leiderschap, die met miljoenen aan buitenlands geld zijn betaald door partijen die er rechtstreeks belang bij hebben dat hij faalt.

Simpel gezegd, in zijn openlijke steun aan Oekraïne als tegenhanger van Rusland, met de uitdrukkelijke bedoeling Rusland schade te berokkenen en in de hoop dat de regering zou vallen, heeft het Westen zijn aanhangers en bewonderaars extravagante beloften gedaan waarvan zelfs een oppervlakkige kritische analyse had moeten aantonen dat ze onhaalbaar waren. En dat komt op zijn beurt doordat het Westen zijn web van leugens begon door zichzelf voor te liegen: dat Rusland zwak was en de samenleving versnipperd, met een bloeiende en levendige onderstroom van sociale onvrede die erop wachtte om aangeboord te worden – dat Vladimir Poetin een dictator was die met ijzeren hand regeerde, maar wiens greep aan het afbrokkelen was omdat hij op leeftijd kwam en de bevolking ruimschoots de tijd had gehad om hem grondig beu te worden; tijd voor verandering.

Ik ben niet van plan lang stil te staan bij het besef dat het Westen zich langzaam begint te realiseren dat Rusland veel groter, dichter bevolkt en rijker is en een veel beter ontwikkelde industriële basis heeft dan Oekraïne, omdat dit bekend terrein is en het onder de lezers geen discussiepunt is dat deze feiten allemaal bekend waren of gemakkelijk konden worden vastgesteld voordat de oorlog begon.

In plaats daarvan wil ik even terugkomen op het rapport dat voor mij de basis vormt voor alle argumenten tegen het leugenachtige westen dat een moorddadige en verbijsterend dure en ingrijpende proxyoorlog tegen Rusland voert door zijn voormalige buurland tegen hem op te zetten: Jacques Bauds “The Military Situation in the Ukraine”, gepubliceerd op 1 april 2022 door The Postil Magazine.

Hij werkt systematisch een lijst van onwaarheden af die alleen maar opzettelijk kunnen zijn: de referenda die oorspronkelijk in de Donbas en de Republiek Loegansk in Oekraïne werden gehouden, waren niet gericht op onafhankelijkheid, maar op soevereiniteit en associatie met Oekraïne, en waren ingegeven door het arrogante revolutionaire “bewind” van Oekraïne, dat onmiddellijk had aangekondigd het gebruik van de Russische taal in Oekraïne bij wet te willen afschaffen, te beginnen met de intrekking van de status van officiële taal van het land.

“In feite streefden deze republieken niet naar afscheiding van Oekraïne, maar naar een autonome status die hen het gebruik van het Russisch als officiële taal zou garanderen. De eerste wetgevende maatregel van de nieuwe regering die na de omverwerping van president Janoekovitsj aan de macht kwam, was namelijk de afschaffing, op 23 februari 2014, van de wet-Kivalov-Kolesnitsjenko van 2012, die het Russisch als officiële taal had ingesteld. Een beetje alsof de putschisten zouden besluiten dat Frans en Italiaans niet langer officiële talen zouden zijn in Zwitserland.”

Hij benadrukt ook dat de referenda in kwestie niet op instigatie van de regering-Poetin zijn gehouden, maar tegen haar advies in.

In het begin van de reactie op de staatsgreep in Oekraïne waren beschuldigingen dat Rusland de afgescheiden republieken van wapens voorzag ongegrond, en het grootste deel van de zware wapens die in handen van de “rebellen” (of “terroristen”, als je Oekraïner was) terechtkwamen, was afkomstig van overgelopen Oekraïense eenheden op of nabij de contactlijn. Het geklaag over het feit dat Rusland Oost-Oekraïne overspoelde met wapens, bood het Westen echter een handig excuus om hetzelfde te doen voor Oekraïne – eerst heimelijk, daarna steeds brutaler.

“In 2014, toen ik bij de NAVO werkte, was ik verantwoordelijk voor de strijd tegen de verspreiding van handvuurwapens, en we probeerden Russische wapenleveringen aan de rebellen op te sporen om te zien of Moskou hierbij betrokken was. De informatie die we toen ontvingen, kwam bijna volledig van de Poolse inlichtingendiensten en kwam niet overeen met de informatie van de OVSE – ondanks nogal grove beschuldigingen waren er geen leveringen van wapens en militair materieel vanuit Rusland.

De rebellen waren bewapend dankzij de overloop van Russisch sprekende Oekraïense eenheden naar de rebellen. Naarmate de mislukkingen van Oekraïne voortduurden, zwollen de gelederen van de autonomisten aan met tank-, artillerie- en luchtafweerbataljons. Dit was wat de Oekraïners ertoe aanzette zich te committeren aan de akkoorden van Minsk.”

De Oekraïense regering moest het akkoord van Minsk steunen, alleen omdat haar pogingen om de rebellenregio’s te verpletteren waren mislukt en zij tijd moest winnen. Dat hebben Merkel en Macron toegegeven als reden voor de akkoorden, en dat is precies wat het Westen nu wanhopig probeert te doen met zijn nep-‘staakt-het-vuren’: tijd winnen en snel westerse troepen in Oekraïne inzetten zodra een staakt-het-vuren is bereikt – dat heeft de Belgische minister van Defensie vorige week nog gezegd.

“Wij zijn bereid om, als onderdeel van de ‘coalitie van bereidwilligen’ met het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk, onmiddellijk na het bereiken van een staakt-het-vuren te beginnen met operaties op Oekraïens grondgebied”, zei hij.

Evenzo was het de beslissende en vernederende nederlaag van Oekraïne bij Debaltsevo die het land dwong tot het akkoord met Minsk II. Nog een adempauze om tijd te winnen en met hulp van zijn westerse bondgenoten militaire kracht op te bouwen.

Na zijn presidentscampagne, die hij won met een programma van herstel van vreedzame betrekkingen met de republieken Donbas en Loegansk en hun herintegratie in Oekraïne, kondigde Zelensky een overredingscampagne aan die meer op honing dan op azijn leek.

“… Het vredesproces van Minsk, dat is vastgelopen, moet worden hervat. Het is een oorlog met Rusland, dus de gesprekken moeten met Rusland worden gevoerd. Dat moet in een diplomatiek kader gebeuren, in aanwezigheid van westerse partners. We zullen nooit onze bevolking of onze gebieden opofferen. “

Oekraïne moet ook een informatieoorlog tegen Rusland beginnen, meent Zelensky. In eerdere interviews zei hij dat Oekraïne een Russischtalige televisiezender moest lanceren die zou uitzenden in Oost-Oekraïne en in de door Rusland bezette gebieden van de Donbas.

“We moeten alle inwoners van het oosten en de bezette gebieden bereiken en hen zeggen: ‘Jongens, jullie zijn gehersenspoeld, jullie maken deel uit van Oekraïne, we wachten op jullie, jullie zijn Oekraïners.’” En hij voegde eraan toe: “We moeten hun pensioenen gaan betalen.”…

Vervolgens vaardigde hij in maart 2021 een presidentieel decreet uit voor de militaire herovering van de Krim.

Opgemerkt moet worden dat de militaire reactie van Rusland, die verre van ongeproviceerd was, ook geenszins onwettig was en werd ingeleid op grond van artikel 51 van het VN-Handvest, dat “voorziet in wederzijdse militaire bijstand in het kader van een defensief bondgenootschap.” Bovendien was het de directe verantwoordelijkheid van de VN-Veiligheidsraad om de nodige maatregelen te nemen om de orde te herstellen.

“Maatregelen die door leden in uitoefening van dit recht van zelfverdediging worden genomen, worden onmiddellijk aan de Veiligheidsraad gemeld en doen op geen enkele wijze afbreuk aan de bevoegdheid en verantwoordelijkheid van de Veiligheidsraad krachtens dit Handvest om te allen tijde de maatregelen te nemen die hij nodig acht om de internationale vrede en veiligheid te handhaven of te herstellen.”

Cue foto’s en video’s van OSCE-voertuigen die pal naast Oekraïense tanks in Avdiivka geparkeerd staan, zoals gemeld door de BBC en in erkende schending van de terugtrekkingslijnen – vrijwel het tegenovergestelde van maatregelen om de orde te herstellen. Niet erkend door Oekraïne, natuurlijk, dat er sinds het begin van het conflict van uitging dat het een speciale status had en vrij spel zou krijgen om te doen wat het wilde – wat het, eerlijk gezegd, meestal ook deed.

In zijn conclusies richtte Baud zich op de ideologische aard van het conflict: het westen zag een politieke kans en duwde Oekraïne meedogenloos in de ring om die kans voor hen te benutten. Zeker niet alle Oekraïners waren slachtoffers – de verschillende Oekraïense regeringen die een beslissende rol speelden, blonken uit in hebzucht en een gevoel van recht op macht. Maar de kosten voor Oekraïne, die moeten oplopen tot bijna een miljoen doden of zo ernstig gewonden dat ze niet meer in dienst kunnen, kunnen onmogelijk alleen bestaan uit ideologen en voetbalhooligans.

Als voormalig inlichtingenprofessional valt mij als eerste op dat de westerse inlichtingendiensten het afgelopen jaar totaal afwezig waren in de berichtgeving over de situatie. In Zwitserland is kritiek geuit op de diensten omdat ze geen correct beeld van de situatie hebben gegeven. Het lijkt er zelfs op dat de inlichtingendiensten in de hele westerse wereld zijn overweldigd door de politici. Het probleem is dat het de politici zijn die beslissen – de beste inlichtingendienst ter wereld is nutteloos als de besluitvormers niet luisteren. Dat is wat er tijdens deze crisis is gebeurd.

Dat gezegd zijnde, hadden sommige inlichtingendiensten een zeer nauwkeurig en rationeel beeld van de situatie, terwijl andere duidelijk hetzelfde beeld hadden als datgene dat door onze media werd verspreid. In deze crisis hebben de diensten van de landen van het “nieuwe Europa” een belangrijke rol gespeeld. Het probleem is dat ik uit ervaring heb gemerkt dat zij op analytisch vlak uiterst slecht zijn – zij zijn dogmatisch en missen de intellectuele en politieke onafhankelijkheid die nodig is om een situatie met militaire “kwaliteit” te beoordelen. Het is beter om ze als vijanden te hebben dan als vrienden.

Ten tweede lijkt het erop dat politici in sommige Europese landen hun diensten opzettelijk hebben genegeerd om ideologisch op de situatie te kunnen reageren. Daarom is deze crisis vanaf het begin irrationeel geweest. Opgemerkt moet worden dat alle documenten die tijdens deze crisis aan het publiek zijn gepresenteerd, door politici zijn gepresenteerd op basis van commerciële bronnen.

Gepresenteerd door politici op basis van commerciële bronnen. Net als de media, die consequent vrolijke berichten over de situatie en vooruitzichten van Oekraïne uitzonden, terwijl ze een beeld schetsten van ondergang en mislukking voor Rusland. Oh, sommige bronnen moeten wel helemaal zelf tot volstrekt belachelijke conclusies zijn gekomen – zoals het Britse ministerie van Defensie, dat een soort karikatuur werd door zijn regelmatige verklaringen dat Rusland nog maar genoeg raketten had om woensdag door te komen – maar in het algemeen waren het politieke ideologen die het inlichtingenbeeld bepaalden.

En dat doen ze nog steeds. Want het voortdurende liegen gaat gewoon door. Hier is een voorbeeld: als je de ‘feiten’ gelooft, dan

1. is het ‘momentum op het slagveld’ van Rusland tot stilstand gekomen;
2. bedraagt het aantal Russische slachtoffers bijna een miljoen;
3. wankelt de Russische economie; en
4. heeft Poetin geen andere uitweg dan zijn nederlaag toe te geven en de oorlog te verliezen.

“In Oekraïne zit het Russische leger vast, terwijl het aantal doden en gewonden oploopt. Poetin kan niet uit de oorlog komen, behalve door een vorm van nederlaag toe te geven. Het Kremlin kan proberen de ellende van de oorlog voor de Russen te verbergen, maar alleen zolang het het verhaal van de oorlog kan vertellen,” schrijft hij. “Poetin kan het bewijs van een haperende economie niet zo effectief uitwissen. Ook kan hij de Russen geen andere samenhangende politieke belofte doen dan eindeloos Poetinisme. Langzaam en nog niet plotseling begint Rusland de oorlog te verliezen.”

Ja, Oekraïne heeft Poetin precies waar het hem hebben wil. Wat een overwinning. De auteur – wiens tweede voornaam overigens ‘Chapman’ is – is historicus en academicus. Militaire ervaring: nul. Ideologische referenties: talrijk; in zijn artikelen voor Amerika-über-alles-publicaties verschijnt hij vaak als coauteur naast zelfhatende Russen zoals Masha Lipman of virulente en hardnekkig domme russofoben zoals Dara Massicot. Maar laten we doen alsof dat allemaal niet waar is en eens kijken naar zijn beweringen.

Op de bewering dat het momentum van Rusland op het slagveld is gestagneerd en dat het nu slechts centimeter voor centimeter oprukt, is Kimmage moeilijk te imponeren. Zoals Baud opmerkte in de belangrijkste bron voor dit artikel, heeft Rusland in zes dagen tijd, aan het begin van het conflict, een gebied veroverd dat even groot is als het Verenigd Koninkrijk.

“Vanuit operationeel oogpunt was het Russische offensief een voorbeeld in zijn soort: in zes dagen veroverden de Russen een gebied zo groot als het Verenigd Koninkrijk, met een opmars die sneller was dan wat de Wehrmacht in 1940 had bereikt.”

Echter, deskundige bronnen wier oordeel ik respecteer, hebben er keer op keer op gewezen dat het snel veroveren en behouden van grote delen van het Oekraïense grondgebied niet in overeenstemming is met de doelstellingen die Moskou aan het begin van de operatie heeft geschetst; namelijk de uitroeiing van het Oekraïense leger, op basis waarvan alle andere concessies kunnen worden verkregen van een verslagen land dat als enige optie nog onvoorwaardelijke overgave heeft – geen lidmaatschap van de NAVO, maar neutraliteit, moratorium op de toegestane omvang en samenstelling van de binnenlandse strijdkrachten, enzovoort, allemaal vastgelegd in de betreffende overgave-documenten en volledig afdwingbaar.

Bovendien is het niet zo dat Rusland zijn territoriale winst niet nog steeds vergroot – in de afgelopen week hebben troepen van de 90e Garde Tankdivisie de grens van Dnipropetrovsk bereikt, in de buurt van Novomykolaivka, en de drempel van een nieuwe oblast; Oekraïne kan maar beter hopen dat Rusland niet van plan is verder op te rukken, want als het dat wel doet, zijn er 200 km lang geen gemakkelijk te verdedigen of versterkte posities meer. Ook wijst het bijschrift bij een bijgevoegde grafiek van de veroverde gebieden op een nieuwe offensief:

“Bijgewerkte gegevens van 14 tot 17 mei 2025. De opmars bedraagt 31,5 km² per dag voor deze periode, de totale opmars is 126 km². In mei zal niet minder dan 400 km worden veroverd, wat duidelijk een terugkeer betekent naar de offensieve operaties die rond deze tijd in 2024 begonnen en tot begin 2025 duurden.”

Wat heb je nog meer, Mickey? Oh ja, het aantal Russische slachtoffers nadert het miljoen. Zoals we al vaker hebben besproken, zijn dergelijke ‘statistieken’ over de oorlog in Oekraïne meestal pure projecties die bedoeld zijn om af te leiden van de situatie die Oekraïne daadwerkelijk doormaakt, volgens een soort idiote logica van ‘ik weet wel dat jij dat bent, maar wat ben ik dan?’.Het is waar dat niemand die hierover publiceert een exacte telling heeft van het aantal slachtoffers aan beide kanten, maar gezien de verhouding altijd in het voordeel van Rusland is geweest, ondanks de sprookjes over ‘vleesaanvallen’ waarbij duizenden levens worden opgeofferd, is het moeilijk voor te stellen dat het aantal Russische slachtoffers veel hoger ligt dan dat van Oekraïne. Veel nog levende soldaten van de AFU die er vanaf het begin bij zijn geweest – waarbij ik de term ‘veel’ nogal vrij gebruik, aangezien er niet veel meer over zijn van het oorspronkelijke leger – hebben drie jaar lang zonder noemenswaardige rust aan het front gestaan. Russische linie-eenheden worden regelmatig afgelost voor rust en training, en westerse analisten geven schoorvoetend toe dat het Russische leger nu groter is dan voor de oorlog. Zijn de baboesjka’s ’s nachts in de kelders nieuwe soldaten aan het breien?

Maar toch stort de economie in, dat is toch een feit? Eigenlijk niet. Tenminste, niet volgens de manier waarop mensen statistieken normaal gesproken lezen. De markt is gestegen ten opzichte van de laatste meting. De bbp-groei is iets gedaald, maar technisch gezien is alles onder de 2% stagnatie. Ik denk echter niet dat veel mensen zich zorgen maken dat de Amerikaanse economie volgens die definitie slechts 0,1% boven stagnatie ligt en dat de werkloosheid in de VS twee keer zo hoog is als in Rusland. De Russische handelsbalans, lopende rekening en lopende rekening ten opzichte van het bbp zijn allemaal verbeterd ten opzichte van de laatste meting, terwijl de overheidsschuld ten opzichte van het bbp is gedaald en slechts 16,4% van het bbp bedraagt. Ik zou behoorlijk trots zijn op dat cijfer als ik het land zou leiden dat het heeft weten te handhaven, vooral gezien het feit dat dat cijfer in de VS 124% bedraagt, een verbetering ten opzichte van het vorige, werkelijk angstaanjagende totaal.

Ook uit vorig jaar:

“De Russische president gloorde dat de Russische economie niet alleen de sancties van westerse landen had doorstaan, maar nu ook groter was dan alle westerse landen op twee na. Hij verwees naar de ranglijst van het BBP van de Wereldbank op basis van koopkrachtpariteit, waarin Rusland net voor Duitsland staat. ”Al onze industrieën hebben hun steentje bijgedragen”, zei hij.

Dinsdag leek het IMF het eens te zijn met de Russische president. Het IMF heeft zijn eigen prognose voor de bbp-groei van Rusland voor dit jaar bijgesteld naar 2,6 procent, een stijging van 1,5 procentpunt ten opzichte van wat het in oktober vorig jaar had voorspeld.

De veerkracht van de Russische economie heeft veel economen verbaasd, die hadden gedacht dat de eerste ronde sancties vanwege de invasie van Oekraïne bijna twee jaar geleden een catastrofale krimp zou veroorzaken.

In plaats daarvan, zeggen ze, heeft het Kremlin zich uit de recessie gspendeerddoor westerse pogingen om zijn inkomsten uit de verkoop van energie te beperken te omzeilen en door de defensie-uitgaven op te voeren.

Uh huh; ‘zich uit een recessie gespendeerd’. Zeg eens, hier is wat gratis financieel advies. Als je weet hoe je je uit een recessie kunt spenderen en uiteindelijk een stijgende lopende rekening en een groeiende handelsbalans kunt realiseren… schrijf dan een boek. Geef die informatie niet zomaar weg. Het wordt zo dat ‘econoom’ een achtergrond is die je beter niet op je cv kunt zetten. Misschien kun je het beter vervangen door ‘rodeo-clown’. En nu we toch zo eerlijk zijn, Rusland is beslist niet aan het verliezen. Mensen – inclusief onwetende academici – die beweren dat dit wel het geval is, zorgen ervoor dat er elke dag meer Oekraïners worden gedood, zonder ander doel dan dat er aan het einde van de meetbare periode minder Oekraïners over zijn dan aan het begin, terwijl het westen een geheel nieuwe economische discipline probeert, genaamd ‘je uit een nederlaag spenderen’. Het is maar geld, toch? Je kunt altijd meer drukken. Het lijkt zelfs aan de satirische humoristen van deze wereld te ontgaan dat heel Europa Vladimir Poetin naar de mond praat in de hoop hem te overtuigen van een staakt-het-vuren dat op magische wijze alle winst van Rusland teniet zal doen… en dat hij weigert hen te geven wat ze willen. Als de gemilitariseerde wereld iets heeft geleerd van decennia van debacle, dan is het wel dat je niet om een staakt-het-vuren smeekt als je aan de winnende hand bent.

De openingszin van het liedje van Amy Winehouse begint in deze context steeds profetischer te klinken – net als de arme gekwelde zangeres lijkt de NAVO vastbesloten om door te gaan met haar zelfvernietigende gedrag totdat haar leven voorbij is.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Ooit lachte hij om Trump, nu huilt hij: voorzitter van de Conferentie van München breekt in tranen uit over de toespraak van Vance

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: