De kwestie van nucleaire proliferatie is niet langer hypothetisch. Het gebeurt. De enige onzekerheid is nu hoe snel het zal gaan. In de niet al te verre toekomst kunnen we in plaats van de huidige negen kernmachten wel eens vijftien kernmachten zien. Toch is er weinig reden om aan te nemen dat deze ontwikkeling de internationale politiek fundamenteel op zijn kop zal zetten of een wereldwijde catastrofe zal veroorzaken.
De uitvinding van kernwapens was een technologische doorbraak die de wereldpolitiek ingrijpend heeft veranderd. Kernwapens bepalen meer dan wat ook de militaire hiërarchie van staten en vormen een dreiging die geen enkele regering kan negeren, schrijft Timofey Bordachev.
Misschien wel het meest ingrijpende gevolg is de opkomst van staten die in wezen immuun zijn voor agressie van buitenaf. Dit was in de lange geschiedenis van oorlogvoering nooit het geval. Hoe machtig een staat ook was, een coalitie van rivalen kon hem altijd verslaan. Grote rijken waren kwetsbaar voor invasies. De monarchieën uit de Verlichting, waaronder Rusland, waren afhankelijk van een machtsevenwicht waarbij geen enkele natie de rest kon domineren.
Maar met kernwapens is dat evenwicht verschoven. Twee landen – Rusland en de VS – beschikken nu over zo’n overweldigend vernietigend vermogen dat geen van beide ernstig kan worden bedreigd, laat staan verslagen, zelfs niet door een coalitie. Ook China sluit zich geleidelijk aan bij deze exclusieve groep, hoewel zijn arsenaal nog maar een fractie is van dat van Moskou of Washington.
In die zin hebben kernwapens een vreemde vorm van vrede gebracht: niet uit vertrouwen, maar uit angst. Oorlog tussen kernmachten is niet alleen ondenkbaar, maar ook politiek irrationeel.
Het is echter buitengewoon duur om een kernmacht te worden. Zelfs China, met zijn enorme hulpbronnen, begint pas sinds kort de omvang van de Russische en Amerikaanse voorraden te evenaren. Weinig andere landen kunnen zich dezelfde weg veroorloven.
Gelukkig hoeft dat ook niet. Grote regionale machten als India, Pakistan, Brazilië, Iran en Japan, en zelfs kleinere landen als Israël, streven niet naar militaire onoverwinnelijkheid op wereldschaal. Hun nucleaire ambities, voor zover die er zijn, zijn regionaal van aard en gericht op het afschrikken van buurlanden, niet op het veroveren van continenten. Hun beperkte arsenalen verstoren het mondiale machtsevenwicht niet.
Dat is ook niet nodig. Al decennialang stellen serieuze wetenschappers – zowel westerse theoretici als Russische strategen – dat beperkte nucleaire proliferatie de internationale stabiliteit juist kan versterken. De redenering is eenvoudig: kernwapens verhogen de kosten van oorlog. Landen worden veel voorzichtiger als de prijs van agressie nationale vernietiging kan zijn.
We hebben dit al zien gebeuren. Noord-Korea, met een bescheiden kernwapenarsenaal, voelt zich gesterkt in zijn onderhandelingen met Washington. Iran daarentegen heeft te lang gewacht en werd in juni 2025 aangevallen door Israël en de VS. De les was duidelijk: in de wereld van vandaag zijn niet-nucleaire staten veel kwetsbaarder voor aanvallen.
Dit heeft de zwakte van het huidige non-proliferatieregime blootgelegd. Landen als India, Pakistan, Israël en Noord-Korea hebben het allemaal geschonden, maar geen enkel land is daarvoor op betekenisvolle wijze gestraft. Iran probeerde zich aan de regels te houden en heeft daarvoor de prijs betaald. Het is geen wonder dat anderen toekijken en hun eigen conclusies trekken.
Japan, Zuid-Korea en Taiwan zouden allemaal in de verleiding kunnen komen om zelfstandig of met stille Amerikaanse steun kernwapens te ontwikkelen. Washington heeft al laten zien dat het zich weinig aantrekt van de langetermijngevolgen voor zijn bondgenoten in Oost-Azië. Het is bereid instabiliteit te provoceren als dat helpt om China in bedwang te houden.
In deze context is een golf van nieuwe kernmachten niet alleen waarschijnlijk, maar vrijwel onvermijdelijk. Maar dat betekent niet het einde van de wereld.
Waarom? Omdat zelfs met meer kernmachten het werkelijke machtsevenwicht intact blijft. Geen enkel opkomend kernland zal op korte termijn de omvang van Rusland en de VS bereiken. De meeste zullen bescheiden afschrikmiddelen opbouwen, voldoende om zich tegen een invasie te beschermen, maar niet om de mondiale veiligheid in gevaar te brengen. Hun arsenalen zijn misschien voldoende om een rivaal verschrikkelijke schade toe te brengen, maar niet om de mensheid te vernietigen.
Een regionale oorlog – tussen India en Pakistan, Iran en Israël, of andere landen – zou een tragedie zijn. Miljoenen mensen zouden kunnen omkomen. Maar de ramp zou geografisch beperkt blijven. Dit zijn geen scenario’s die het einde van de wereld betekenen. En in gevallen als deze zouden de nucleaire supermachten – Rusland en de VS – waarschijnlijk optreden om vrede af te dwingen voordat de escalatie uit de hand loopt.
Dit is natuurlijk geen utopie. Maar het is ook niet de apocalyps die westerse haviken zo graag voorspellen. In vergelijking met de echte nachtmerrie – een direct nucleair conflict tussen Rusland en de VS – is deze multipolaire nucleaire wereld misschien wel het minste kwaad.
Proliferatie is misschien betreurenswaardig. Het kan de diplomatie bemoeilijken. Maar het is geen waanzin. Het is een rationele reactie van soevereine staten op een systeem waarin alleen kernmachten hun belangen echt kunnen veiligstellen. Het machtsmonopolie van een handvol landen brokkelt af. Dat is geen falen van het systeem, maar het logische gevolg ervan.
De strategische architectuur van de naoorlogse wereld is lang gebaseerd geweest op een fictie: dat non-proliferatie universeel is en dat het Westen daar voor onbepaalde tijd toezicht op kan houden. Deze fictie stort nu in. Landen leren dat verdragen weinig betekenen zonder handhaving en dat veiligheid niet kan worden uitbesteed.
Op de lange termijn zal dit een nieuwe aanpak vereisen. Een wereld met vijftien kernmachten is misschien niet ideaal, maar wel beheersbaar – vooral als de dominante spelers zich terughoudend en verantwoordelijk opstellen. Rusland, als een van de oorspronkelijke kernmachten, begrijpt deze verantwoordelijkheid goed. Het zal niet Moskou zijn dat dit evenwicht verstoort.
Maar het Westen, gedreven door arrogantie en kortetermijndenken, zou wel eens een crisis kunnen uitlokken die het niet onder controle kan houden. De roekeloosheid van Washington in Oost-Azië, zijn nonchalante onverschilligheid ten aanzien van de risico’s die het zijn bondgenoten oplegt, en zijn vastberadenheid om koste wat kost zijn strategische dominantie te behouden – dat is het echte gevaar.
We gaan een nieuw nucleair tijdperk binnen. Het zal drukker, complexer en kwetsbaarder zijn. Maar het zal niet onbestuurbaar zijn – zolang degenen met echte macht zich gedragen als hoeders, niet als kruisvaarders.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
We willen toch oh-zo graag geloven dat we de echte werkelijkheid direct kunnen waarnemen en dat is natuurlijk volstrekt onmogelijk want alleen al ons perceptuele systeem tovert ons iets voor dat hoe dan ook niets te maken kàn hebben met de vermeend echte realiteit als toppunt van kosmische oplichterij … Dit alles hier zo is gewoon een grap; het is niet werkelijk echt! Lach er gewoon om, dus!
Aldus sprak pastoor Pipo. Gna-gna en bla-bla! Vooral blijven ontkennen en negeren! Slaap lekker verder liefst!
Commercialisering voorspelt werkelijk weinig goeds voor de mensheid, nu ze haar wurggreep op de mensen verstevigt. Commercialisering, zegt Maitreya, is gevaarlijker voor mensen dan de atoombom en ze toont haar destructieve kracht in de economische chaos die thans in de wereld heerst. Hoe lang zal het duren voor regeringen en hun volken dit inzien?
http://info.sharenl.org/?s=atoombom&op.x=16&op.y=15
Zoveel landen bezitten tegenwoordig de atoombom, het meest verwoestende wapen ooit ontworpen en vervaardigd, dat een toekomstige grote oorlog de ultieme gruwel zou betekenen: de volledige vernietiging van het leven op planeet Aarde. Vele miljoenen jaren zou de Aarde een dode planeet, een giftige woestenij zijn.
Het immer weetgierige denken en de competitieve geest van de mens hebben het mensenras tot het gevaarlijkste punt in zijn geschiedenis gebracht. De begeerte naar totale macht in zijn meest materiële vorm heeft ons de atoombom en een leven van ellende voor miljoenen opgeleverd.
Het gevaar van een kernbom bestaat enkel in onze perceptie, deze fictie is al vanaf onze geboorte bij gebracht. Net als het fictieve verhaal over de stralingen, als jij met een vliegtuig op 10 Km hoogte eens vliegt krijg jij meer stralingen te verduren, dan van een vermeende kernbom. Het hele verhaal over kernwapens berusten dan ook op een illusie. Zo zijn oorlogen ook niets anders dan een bankentruc om de eigen bevolking financieel te plunderen door de regeringen, die alle voor de banken werken. Aangestuurd door de oligarchen die de groot aandeelhouders zijn van de banken.
QVIC DROOM TOCH VERDER. U BENT gebrainwashed .
@ Keith juli 22, 2025 Bij 23:46,
Dat jij nog in de hypnose van de perceptie gelooft is jou keus.
Ovic, droom toch verder, ? Nasa heeft hier onderzoek naar gedaan hoor Keith, dit klopt dus wel.
A, aandacht van bots en trolls.
En de enige helden die ze tot nu toe gebruikt hebben zijn ?
Juist de VS, en omdat zij daartoe bereid zijn weten ze ook dat ze ze vroeg of laat terug kunnen verwachten met hun alom gehate westerse waarden en normen die gebaseerd zijn op intimidatie en manipulatie.
En daar schijten ze voor in de broek.
Want stel je voor dat ze het tegen gelijkwaardige tegenstanders moeten opnemen die ook nog eens echt kwaad op ze zijn.
Inderdaad bestaat er een algemene haat tegen alles wat Amerikaans is, evenzeer een vorm van afgoderij voor bepaalde culturele “nou ja, wat is cultuur nog vandaag ” waarden ; door verschillende groepen maar soms door dezelfde groepen, er is maar moeilijk een duidelijk beeld van te krijgen.
IK heb altijd het idee gehad, al 45 jaar, dat die dubbele atoombom op Japan, zogenaamd om de oorlog te beëindigen hen als een boemerang zal raken.
Helaas misschien voor de toekomstige “democratische maatschappijen ?” zullen we dan dus ook de beste constitutie voor een democratisch bestel verliezen. Maar het moet ook nog eens betere Constitutie worden !
In een werkende Democratie van vandaag zou er een performante 4 de macht moeten zijn (PERS) naast de TRIAS POLITICA, maar die is er niet, tenminste niet meer via de officiële staatsgeleide kanalen, hier bestaan journalisten niet meer, het zijn enkel nog vazallen van de overheid die volledig is geïnfiltreerd door andere duistere machten.
Misschien wordt er ergens nog een véél betere versie ontwikkeld waarbij er een echte 5de macht wordt ingesteld:
Dus een 5de macht die Jan Modaal vertegenwoordigt en alle andere machten controleert en dit in een hoedanigheid van belangrijkste macht. (in het oude model vertegenwoordigde de pers bij momenten de gewone bevolking, maar dit is geschiedenis en nooit echt een verplichting geweest)
Inderdaad , er is het internet met al z’n alternatieve nieuwsbronnen, en wordt wellicht de baarmoeder voor die toekomstige 5 de macht.
Mijn punt is : het moet ooit Jan met de pet, Piet snot of Jan Lul worden die er geen genoegen meer mee neemt om als Honoré Gepluimd te fungeren met een héél leven onwetendheid over het doen en laten van de Upper-Class en Politici (de dienaren van het volk, ……..JA WADDE)
God Allemachtig behoed ons van een WERELDREGERING = het ultieme TOTALITARISME !
Sorry, voor de langdradigheid en de uitspatting naar een Politiek Utopia.
Ik krijg ook door tijdsgebrek miet echt alles gezegd, maar het zijn bedenkingen in dezelfde richting.
De USA gooide een atoombom op Hyroshima en Nagasaki. Het waren de smerigste bommen die er bestaan. De straling was enorm en het uranium gedeeltelijk gesplitst werd verspreid over de steden.
Toch waren beide steden 5 jaar later weer herbouwd en bewoond