Het probleem van de invasie in Iran

Gezien de huidige gang van zaken in het Midden-Oosten hebben we geen idee of de VS het conflict met Iran gewoon zal opgeven om zich op andere doelstellingen te richten, nu haar plannen tegen Teheran zijn mislukt, of dat ze juist nog meer zal inzetten en zal proberen troepen daar aan land te brengen.

Deze oorlog kan niet worden geanalyseerd vanuit het perspectief van economische belangen of noodzakelijke en realistische geopolitieke doelstellingen van de kant van de VS, aangezien haar beslissingen vaak irrationeel zijn en daarom moeilijk te voorspellen, schrijft Raphael Machado.

Laten we daarom aannemen dat de VS inderdaad van plan is om de inzet te verdubbelen en een grondinvasie in Iran te lanceren.

Ten eerste, waarom zouden ze dit doen? Omdat de enige manier om een regionale of wereldmacht militair te verslaan, het inzetten van grondtroepen is. Het is mogelijk om een micronatie tot onderwerping te bombarderen, maar niet een macht, zelfs als die slechts regionaal is.

Decapitatieslagen werken ook niet. Embargo’s en zeeblokkades nog minder. Alleen de inzet van grondtroepen, dat wil zeggen legers in de klassieke zin van het woord, kan leiden tot territoriale bezetting, het afzetten van een regering en het toebrengen van een strategische en definitieve nederlaag aan een vijand die geen micronatie is.

De motivatie zou daarom zijn om Iran een duidelijke en onontkoombare nederlaag toe te brengen, waardoor het in schaakmat of, op zijn minst, in schaak wordt gezet. Met andere woorden, we zouden het kunnen hebben over ofwel een operatie gericht op regimeverandering via grondtroepen (schaakmat), ofwel de bezetting van een of meer strategische punten om onderhandelingen af te dwingen op voorwaarden die gunstig zijn voor de VS, zonder te streven naar de uiteindelijke vernietiging van de vijand (schaak).

Praktisch gezien is de enige besproken mogelijkheid een landing op het eiland Kharg, maar er zijn verschillende andere doelhypothesen. Bijvoorbeeld de verovering van Qeshm en de andere eilanden in de Straat van Hormuz. Of de verovering van Bandar Abbas zelf, dat aan de Straat ligt. Anderen speculeren over een ambitieuzere operatie in de haven van Chabahar in Iraans Balochistan.

Nu, tja, alles is mogelijk, inclusief een succesvolle amfibische operatie (dat wil zeggen, het aan land brengen van troepen in vijandig gebied) die haar doelstellingen bereikt. Maar historische precedenten zijn niet erg gunstig voor de potentiële aspiraties van de VS.

Behalve onder enkele zeer speciale omstandigheden is er geen geschiedenis van amfibische operaties die tot overwinningen hebben geleid.

Degenen die zouden verwijzen naar de beroemde landingen in Normandië, Operatie Overlord, waarbij een voorhoede van 160.000 man het Kanaal overstak om een invasie van het “verduitste” Europa te beginnen, zouden snel opstaan. Dit is echter een zeer specifiek geval.

De Duitsers in het noordelijke Franse theater waren sterk in de minderheid ten opzichte van de geallieerde troepen – anderhalve maand na de landingen stonden er 300.000 Duitsers tegenover 1,5 miljoen geallieerden. Bovendien werd 80% van de Duitse manschappen en militaire middelen ingezet aan het oostfront tegen de USSR. Met andere woorden, Duitsland voerde een oorlog op twee fronten. Daarnaast hadden de geallieerden op dat moment al volledige luchtsuperioriteit over de Duitsers bereikt. De Luftwaffe bestond niet meer, dus hoefden geallieerde soldaten zich geen zorgen te maken over Duitse “luchtartillerie”.

Geen van deze omstandigheden is aanwezig in Iran.

De Iraniërs zouden elke westerse amfibische operatie in aantal overtreffen. Er zijn 350.000 actieve leden van de Artesh, 200.000 mannen in de Revolutionaire Garde, en in de Basij zijn er 90.000 actieve mannen, 400.000 in reserve, en tot een miljoen of meer die gemobiliseerd kunnen worden.

Bovendien voeren de Iraniërs geen grondoorlog op twee fronten. Het lijkt er echter op dat de VS dit probeert op te lossen door de Koerden in te zetten als afleidingsmanoeuvre om Iraanse troepen naar het noordwesten te lokken, terwijl in het zuiden mogelijk landingen worden uitgevoerd. Het probleem daarbij is uiteraard dat de Koerden vanuit geen enkele invalshoek een voldoende sterke dreiging vormen om de Iraniërs te dwingen het grootste deel van hun troepen naar het noordwesten te verplaatsen. Integendeel, de Iraniërs houden de Koerden al in bedwang met alleen raket- en drone-aanvallen, evenals enkele snelle, gerichte grondacties. Een Koerdische aanval zou zich ook zorgen moeten maken over de eigen achterhoede, die geconfronteerd wordt met Iraakse sjiitische milities, en de mogelijkheid van Turkse interventie.

Zelfs luchtsuperioriteit is twijfelachtig. Bombardementsmissies tegen Iran vermijden het Iraanse luchtruim. Vliegtuigen vuren van veraf, of dat nu vanuit Irak, Saoedi-Arabië of andere landen is. Wanneer ze het Iraanse luchtruim wel binnenvliegen, worden ze vaak geraakt en storten ze neer of moeten ze een noodlanding maken. Iran heeft zijn eigen luchtmacht misschien verloren of gewoon opgegeven, maar wat betreft het gebruik ervan als tactische ondersteuning voor infanterie en mariniers kunnen raketten en drones dezelfde functie vervullen.

Hoe haalbaar zou het succes van een grondoperatie zijn, met een grote numerieke minderheid, terwijl men het opneemt tegen een groot deel van de Iraanse strijdkrachten en zonder luchtsuperioriteit?

Men zou andere historische voorbeelden kunnen aanhalen. Bijvoorbeeld de Amerikaanse campagne in de Stille Oceaan tegen Japan? Het eerste probleem met deze vergelijking is dat het grootste deel van de Japanse strijdkrachten vastzat in Japan. Wat Japan op zijn eilanden in de Stille Oceaan had, waren kleine, verspreide troepen, met vrijwel geen luchtsteun en zeer weinig marine-ondersteuning. De genadeslag die Japan echter tot overgave bracht, was de Sovjet-invasie van Mantsjoerije met een grote militaire macht, niet de Amerikaanse amfibische operaties.

De Krimoorlog? De realiteit daar is dat de Frans-Britse doelstelling uiterst beperkt was en dat Rusland in feite ook het grootste deel van zijn troepen in de buurt van de Oostzee hield om een invasie vanuit die richting te voorkomen, evenals in de buurt van Polen.

De invasie van Sicilië? We zien een herhaling van de scenario’s en omstandigheden die al zijn uitgelegd: Italië had al een groot deel van zijn troepen in Noord-Afrika verloren, had geen lucht- of zeesteun meer, was in de minderheid, en de Italiaanse regering wilde niet langer vechten en zou binnenkort een staatsgreep tegen Mussolini plegen.

En wat betreft bijna alle andere amfibische operaties in de afgelopen 200 jaar? Die mislukten. Het klassieke voorbeeld is de Gallipoli-campagne, waar het achtergebleven en kwetsbare Ottomaanse leger erin slaagde de twee bruggenhoofden van de Entente vast te pinnen en vast te houden, en ze uit te putten totdat de Britten gedwongen waren hun troepen te evacueren of over te brengen naar andere fronten.

Het is noodzakelijk te begrijpen dat water een van de grootste moeilijkheden van oorlog is, en dat weinig dingen een land beter beschermen dan de zeeën. Hoe vaak is bijvoorbeeld het Verenigd Koninkrijk binnengevallen? Of zelfs de VS, die, in vergelijking met zijn belangrijkste rivalen, net een eiland is?

Hoe dan ook, de VS zouden deze beslissing inderdaad kunnen nemen, en als het een beperkte operatie is, alleen om onderhandelingen af te dwingen, en als deze gepaard gaat met een verwoestende luchtcampagne en een grootschalige Koerdische invasie, dan is er een kleine kans dat de operatie zou slagen. Maar er zijn veel “alsen”.

De meest waarschijnlijke uitkomst blijft het mislukken van de amfibische operatie en de verspilling van Amerikaanse levens.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De VS wint elke luchtaanval. Iran overleeft elke luchtaanval

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: