Het Kremlin kan gerust zijn: Europa is een papieren tijger

Ik had 60 euro neergeteld voor een lunch in een sociëteit waar de Belgische minister van Defensie, admiraal Michel Hofman, zou spreken over hoe het ministerie zich voorbereidt op wat hij de ‘geopolitieke evolutie’ noemt, oftewel de Derde Wereldoorlog, maar ik was meer dan een beetje teleurgesteld toen ik hoorde dat onze spreker niet kwam opdagen toen we bij onze stoelen stonden in afwachting van onze ‘op de plaats rust’-orders. Blijkbaar was hij weggeroepen om te overleggen met collega’s in de regering, en aangezien deze regering nog maar een week heeft om van haar privileges te genieten voordat ze wordt weggevaagd door de parlementsverkiezingen van 9 juni, zijn de prioriteiten van de minister begrijpelijk, hoewel onvergeeflijk vanuit ons perspectief als betalende gasten, schrijft Gilbert Doctorow.

Gelukkig kwam er op initiatief van de voorzitter van de club en van enkele aanwezigen met militaire reputatie een kerel van het ministerie die verantwoordelijk is voor personeelszaken binnengesneld, die snel een hapje had gegeten nu we allemaal waren doorgegaan naar het hoofdgerecht in afwachting van zijn komst, en die ons vervolgens allemaal voorzag van wat ik hieronder ga presenteren.

Om voor de hand liggende redenen staat HR [Human Resources] in de schijnwerpers nu de belangrijkste vraag voor deze en andere lidstaten van de NAVO en de EU is of ze de uitdaging van een Russische ‘imperialistische dreiging’ kunnen en willen aangaan en het juiste doen, namelijk de dienstplicht opleggen aan jongeren en de gelederen van hun strijdkrachten laten aangroeien. Aan mijn tafel was er al een levendige discussie over de socialiserende voordelen van de nationale dienstplicht voor jongeren, alsof deze kwestie helemaal los stond van de context van een komende oorlog die het continent volledig zal vernietigen.

Als ik het zo mag zeggen, de belangrijkste les uit de toespraak van onze stand-in spreker is dat er geen geld is om massa’s dienstplichtigen te betalen. Het ministerie worstelt nu al met de personeelskosten die 80 tot 85% van het defensiebudget opslokken. België mag dan maar 18.000 man in dienst hebben, het lijkt erop dat het onderhouden van hun kleding, voeding en pensioenen al een grote last is. Gezien de professionalisering van de strijdkrachten in de afgelopen decennia duurt het bovendien naar schatting 18 maanden om een nieuwe rekruut wegwijs te maken in de uitrusting die hij moet gebruiken tijdens de missies van zijn eenheden. Zes maanden of zelfs een jaar in uniform zal niet veel doen om de rekruten nettobijdragers aan de verdediging van de natie te maken.

Ja, het Belgische leger is klein. Onze admiraal heeft in totaal 5 mijnenvegers, 2 fregatten en 2 patrouilleboten onder zich (bron: Wikipedia). Daarom is de belangrijkste zorg de eerste van wat onze spreker de drie ‘coups’ van oorlogsvoering noemde – solidariteit met mede-NAVO-leden, zelfverdediging en het vergemakkelijken van de ‘aankomst van de cavalerie’, wat inhoudt dat via de haven van Antwerpen logistieke steun wordt gegeven aan aankomende troepen en uitrusting uit Noord-Amerika.

In België komt de tweede ‘coup’, zelfverdediging, immers neer op luchtverdediging, waarop het land vandaag volstrekt onvoorbereid is, net als alle andere EU-lidstaten, zoals we niet alleen weten uit de hints van de spreker van vandaag, maar ook uit de volledige artikelen van de afgelopen dagen in The Financial Times. En wat betreft de ‘cavalerie’, het lijkt erop dat dit ministerie niet langer rekent op de betrouwbaarheid van Washington.

Dat is het in een notendop: België kan en wil zijn strijdkrachten niet uitbreiden; en België is volledig solidair met zijn NAVO-concurrenten om de eenvoudige reden dat het geen onafhankelijke militaire capaciteiten heeft. Zoals onze spreker opmerkte, is een van de meest positieve gevolgen van de oorlog tussen Oekraïne en Rusland dat de solidariteit tussen de NAVO-leden naar nieuwe hoogten is gestuwd. Dit kan België alleen maar ten goede komen.

Of toch niet?

Gewoonlijk hebben we bij lunches als deze vrij veel tijd voor vragen en antwoorden, maar vandaag liepen we achter op het toetje en werd de microfoon aan slechts één persoon gegeven. Door het geluk dat ik dicht bij het podium zat en het snelst mijn hand opstak, was ik dat.

En dus stelde ik mijn vraag: is solidariteit echt zo fijn als het beleid van de NAVO is om de Russen steeds meer te provoceren, om wat zij beschouwen als existentiële bedreigingen te uiten, inclusief de zending van F16’s naar Oekraïne en de nieuwste beslissing om Kiev “de handen vrij te geven” om de langeafstandsraketten te gebruiken die de VS, het VK en Frankrijk aan Kiev leveren om diep in het Russische hartgebied toe te slaan. Als de NAVO-lidstaten vandaag de dag fysiek en moreel niet in staat zijn om een directe frontale oorlog met Rusland aan te gaan, waarom doen we dit dan wel?

Beste lezers, het zal u niet verbazen dat ik geen antwoord op mijn vraag kreeg dat het herhalen waard is.

Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Let op: Ze leggen ALLEMAAL het fundament … Wij zijn in gevaar

Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: