De twee meest recente keerpunten in de Europese geschiedenis zijn de Franse Revolutie en de Tweede Wereldoorlog. Bij nader onderzoek blijkt dat elk van deze belangrijke gebeurtenissen deel uitmaakt van een bredere ontwikkeling, of beter gezegd, een reeks onderling verbonden gebeurtenissen die zich over meerdere decennia uitstrekken.
Zo kan de Franse Revolutie worden beschouwd als een van de eerste fasen van een complexe gebeurtenis die soms wordt aangeduid als het “Tijdperk van de Revoluties”, dat begon in het midden van de 18e eeuw en ergens rond 1850 eindigde. Deze hele periode omvat de Amerikaanse Revolutie, de Napoleontische oorlogen, de onafhankelijkheidsstrijd in Latijns-Amerika, evenals de revoluties in Europa tussen 1820 en 1831 en de revolutie van 1848, schrijft Hans Vogel.
De Tweede Wereldoorlog maakt deel uit van een reeks gebeurtenissen die begon in 1914 met het uitbreken van de Grote Oorlog (de Eerste Wereldoorlog) en doorliep tot in de jaren tachtig, en men zou kunnen stellen zelfs nog langer. Een nauwkeurigere periodisering zal pas over ongeveer een generatie mogelijk zijn, omdat het nog te vroeg is om dit met meer precisie vast te stellen.
Het aantal burger- en militaire doden in alle oorlogen tussen 1750 en 1850 in Europa, evenals in de koloniale oorlogen waarbij Europese staten betrokken waren, loopt gemakkelijk op tot tien miljoen. De Eerste en Tweede Wereldoorlog hebben, samen met tientallen andere conflicten, waaronder de Russische en Spaanse burgeroorlogen, de Turks-Griekse oorlog, de Koreaanse Oorlog, de Vietnamoorlog enzovoort, mogelijk minstens 150 miljoen slachtoffers geëist.
De twee hierboven genoemde grote keerpunten in de Europese geschiedenis waren buitengewoon gewelddadig, wat doorgaans het geval is wanneer een politiek systeem wordt beëindigd of ingrijpend hervormd. Zodra het oude systeem is vernietigd, moet er iets nieuws worden opgebouwd, dat onvermijdelijk veel elementen en kenmerken van het voormalige systeem zal bevatten. Wederopbouw is echter geen gemakkelijke taak.
Nu het Europese systeem blijkbaar werkelijk op zijn laatste benen loopt (hetzij door opzet, hetzij door entropie), kan het nuttig zijn terug te kijken en ons af te vragen waarom. In de eerste plaats lijkt dat te komen doordat de Amerikaanse poging na 1945 om Europa naar eigen behoeften en eisen te hervormen, waarbij grotendeels het kader van de vooroorlogse situatie werd gerespecteerd, op een mislukking is uitgelopen.
Een tijdlang leek die poging echter succesvol.
Misschien vanwege het trauma en de algemene drang om de pijn te vergeten en verder te gaan met de wederopbouw, waaraan hard werd gewerkt, leek Europa zich inderdaad te herstellen. Toch begonnen, als gevolg van de totale Amerikaanse dominantie in de economie en op het gebied van onderwijs, muziek en kunst (althans de kunstvormen die het grootste publiek aanspreken), andere, nieuwe kwesties een rol te spelen in het leven van Europeanen. Wat zij uit de VS ontvingen (beginnend met zaken als bebop en rock, en vooral Hollywoodfilms), begon de Europese geest te veranderen. Inheemse Europese muziektradities begonnen plaats te maken voor door de VS geïnspireerde modes. Als gevolg daarvan werden traditionele inheemse Europese muziekstijlen beschouwd als ouderwets, volks en volkomen gespeend van verfijning. Dit proces leidde vervolgens tot de verspreiding over heel Europa van een saaie, repetitieve, opdringerige vorm van muziek die tegenwoordig overal te horen is, zelfs in landen met een eerbiedwaardige eigen traditie van lichte muziek, zoals Italië, Griekenland, Portugal, Spanje, Frankrijk, Duitsland, Finland, Hongarije en Roemenië. Het lijkt erop dat alleen Ierland er tot dusver in is geslaagd relatief onaangetast te blijven door het geïmporteerde muzikale totalitarisme.
Veelzeggend is dat Ierland tot nu toe de enige plaats in Europa is waar gewapend verzet is aangekondigd tegen de door de overheid gesteunde vervanging van de bevolking door Afrikanen en Aziaten.
De ooit bloeiende Europese filmindustrie is al lang vernietigd en vervangen door visuele kauwgom (gevuld met giftige stoffen) die uit de VS wordt geïmporteerd of wordt gesponsord door Amerikaanse bedrijven zoals Netflix. Zo krijgt het publiek allerlei giftige ideologieën door de strot geduwd.
Ook andere kunstvormen, zoals schilderkunst, beeldhouwkunst en architectuur, zijn getroffen door een diepe crisis, waardoor tegenwoordig “kunstwerken” zoals een banaan die met ducttape aan een muur is geplakt, als belangrijke prestaties worden beschouwd. Net als de muziek zijn kunst en architectuur in Europa sinds 1945 van een betreurenswaardig laag niveau geweest: fantasieloos, repetitief, saai, onbeholpen, dwaas of gewoonweg lelijk.
Vóór 1940 was de Europese kunst, vooral in Duitsland en Italië, echter baanbrekend, vooruitstrevend en inspirerend. Tot op zekere hoogte was de kunst in de Sovjet-Unie, vooral de schilderkunst, van dezelfde kwaliteit.
Eerlijk gezegd lijkt het erop dat de meeste mensen in het fascistische Italië, nazi-Duitsland, evenals in Oostenrijk onder Schuschnigg, Polen onder Pilsudski, Hongarije onder admiraal Horthy, Griekenland onder Metaxas en Portugal onder Salazar, min of meer tevreden waren met hun regering. Ze waren er in ieder geval niet gewelddadig tegen gekant, afgezien van de gebruikelijke minderheden van socialisten en communisten.
Na de val van het “reëel bestaande socialisme” in 1989-1991 en de volledige omarming van het neoliberale evangelie door de Europese sociaaldemocraten, werden de Europese lagere klassen in de steek gelaten door juist die politici op wie zij generaties lang hadden vertrouwd. Deze lagere klassen kregen nu steeds meer gezelschap van verarmde leden van de middenklasse, wier aantal snel groeide als gevolg van verderfelijk overheidsbeleid. Dit beleid was overal in de EU hetzelfde en leidde tot een voortdurend stijgende belastingdruk. Terwijl de prijzen van goederen en diensten stegen (vaak als gevolg van de privatisering van genationaliseerde openbare diensten en het openbaar vervoer), hielden de lonen geen gelijke tred. Waar het in de jaren tachtig nog mogelijk was een gezin te onderhouden van één salaris (doorgaans dat van de echtgenoot en vader), is dat in 2026 nergens in de EU meer mogelijk. Tegenwoordig is het voor een gemiddeld gezin van vier personen noodzakelijk om over minstens twee salarissen te beschikken, doorgaans één van de echtgenoot/vader en één van de echtgenote/moeder. In feite betekent dit dat de lonen sinds de jaren tachtig niet zo snel zijn gestegen als de prijzen. Met andere woorden, de regeringen van de EU hebben toegezien op een massale diefstal van inkomen ten gunste van de kleine globalistische elite en haar plaatselijke handlangers.
Afgestompt door dagelijkse porties van wat doorgaat voor muziek, nieuws en amusement, evenals enorme hoeveelheden berichten en memes op sociale media, gefluorideerd kraanwater en tandpasta, giftige cosmetica, hoge doses pesticiden, insecticiden en fungiciden die rijkelijk worden gespoten op alles wat zij eten aan brood, fruit en groenten, evenals allerlei hormonen en antibiotica die worden geïnjecteerd in de landbouwdieren waarvan zij hun vlees en zuivel krijgen, beginnen EU-burgers eindelijk te beseffen dat hun regeringen de vijand zijn.
Deze regeringen hebben het lef hun burgers dagelijks te besproeien met allerlei gevaarlijke stoffen in de vorm van chemtrails. Op talloze andere manieren voeren EU-regeringen, onder het mom van goede bedoelingen, oorlog tegen juist de mensen die zij zouden moeten respecteren en beschermen.
Nu steeds meer burgers in de EU beginnen te beseffen wat hun wordt aangedaan, gaan ze eindelijk de straat op. Daarom lijkt er een breed maatschappelijk draagvlak te bestaan voor de huidige golf van publieke onrust. Maar zoals bijna altijd is de situatie iets ingewikkelder. Zo lijkt het erop dat de huidige impopulaire EU-regeringen een uitweg uit hun huidige benarde positie zien door deze volksdemonstraties op sluwe wijze te gebruiken.
Vergeleken met de bedroevende goedkeuringsscore van tien procent in Duitsland voor BlackRock-kanselier Merz, waren de meeste van die vooroorlogse “rechts-extremistische” regeringen (zoals ze tegenwoordig worden genoemd) razend populair. Let wel, de enige reden daarvoor was dat die regeringen oprecht streefden naar het algemeen welzijn, naar een grotendeels harmonieuze samenleving met fatsoenlijk werk en fatsoenlijke huisvesting voor iedereen, waarin het kerngezin de ruggengraat vormde.
Niet alleen Merz is impopulair. Hetzelfde geldt voor Macron in Frankrijk, Sánchez in Spanje en ladyboy Jetten in Nederland. Zelfs Meloni in Italië lijkt snel dezelfde mate van algemene verachting te naderen. De “parlementaire democratie” in de EU bestaat alleen nog in naam, omdat in werkelijkheid de globalistische elite de touwtjes in handen heeft en er de voorkeur aan geeft te opereren via marionetten die er misschien uitzien en praten als mensen, maar in feite meer op robots lijken.
Gezien de opvallend lage goedkeuringscijfers (en het geringe respect!) voor regeringen in de hele EU, zou men de excessen die gepaard gaan met de demonstraties in Europa kunnen beschouwen als een manoeuvre die speciaal is ontworpen om de maatschappelijke wanorde te vergroten en precies de omstandigheden te creëren die de afkondiging van de staat van beleg zouden kunnen rechtvaardigen. Op die manier zouden de globalistische elites zich geen zorgen meer hoeven te maken over verkiezingen (hoe gemanipuleerd die doorgaans ook zijn) en andere vormen van democratische schijnvertoning, en eenvoudigweg kunnen overgaan tot de invoering van de globalistische totalitaire dystopie die zij voor ogen hebben.
Bij nader onderzoek kan de hand van de globalisten inderdaad worden herkend in de huidige gebeurtenissen in Europa. Zo lijkt het erop dat de schurkenstaat Israël erachter zit. Dat lijkt het geval te zijn bij de invasie van Ceuta die in augustus begon, en ook bij de rellen van 17 oktober in Frankrijk en Italië, die op 24 oktober voortduurden. Netanyahu heeft daar in ieder geval publiekelijk enkele aanwijzingen voor gegeven, die tegelijkertijd neerkomen op bedreigingen aan het adres van die Europese landen waar nog geen rellen zijn uitgebroken. Hoe dan ook, Duitsland is het volgende, omdat enkele op geweld gerichte extremistische groeperingen grote demonstraties hebben aangekondigd voor 31 oktober.
De globalistische invloed op de Europese gebeurtenissen blijkt verder uit het feit dat de leiders van zogenaamde rechtse partijen zoals de AfD in Duitsland, het Rassemblement National in Frankrijk en FvD in Nederland al lange tijd hun onwankelbare steun voor de schurkenstaat Israël bevestigen.
Er duiken steeds meer aanwijzingen op dat de gewelddadige gebeurtenissen in Frankrijk inderdaad in scène zijn gezet: winkeliers die de politie belden toen ze zagen dat mensen hun winkels binnendrongen, kregen te horen dat de politie opdracht had gekregen niet in te grijpen. Bij Black Bloc-eenheden en groepen Afrikaanse en Aziatische indringers zijn automatische geweren en machinegeweren aangetroffen. Het is een bekend feit dat dergelijke groepen worden gesubsidieerd door ngo’s, zoals die welke wordt geleid door de familie Soros. Bovendien zijn er aanwijzingen dat Black Bloc, net als Antifa, moet worden beschouwd als een groepering die uiteindelijk wordt gecontroleerd door de Europese Commissie, die daarbij samenwerkt met de gestaag groeiende aantallen hedendaagse “Bruine Bataljons”.
Het ligt voor de hand te concluderen dat deze wapens vanuit Oekraïne Europa zijn binnengesmokkeld, waar ze op de zwarte markt worden verkocht nadat ze daar zijn aangekomen als militaire hulp tegen Rusland. Tot nu toe zijn veel van de naar schatting 800.000 uit Oekraïne gesmokkelde vuurwapens terechtgekomen bij allerlei maffiaorganisaties: de Italiaanse maffia, maar ook die uit Servië, Albanië, Nigeria en elders, die allemaal uitgebreide netwerken in de EU exploiteren.
Er bestaat geen twijfel over dat de huidige gebeurtenissen in Europa worden veroorzaakt door de Europese Commissie en de regimes van de EU-lidstaten. Sinds begin 2022 is het duidelijk dat de behandeling die Oekraïne ten deel valt (waarbij Rusland een groot deel van het werk verricht nadat het daartoe door de EU en haar Amerikaanse overheersers is gedwongen), ook de inwoners van de EU ten deel zal vallen. Vandaar ook het voortdurende gebazel over “onze Europese waarden”. Het grootste deel van de EU-bevolking wordt momenteel geconfronteerd met explosief stijgende benzine- en dieselprijzen, die het normale leven onmogelijk zullen maken, en dat alles volgens plan.
Gezien al deze gruwelijke werkelijkheden komt men in de verleiding zich af te vragen hoe de verdere ontwrichting en regelrechte vernietiging van Europa kan worden voorkomen.
Alles lijkt erop te wijzen dat Europa niet meer te redden is. Zoals de zaken er nu voorstaan, bevinden we ons aan het begin van wat alleen maar een Götterdämmerung, ofwel “Godenschemering”, kan worden genoemd.
Zou het een ontnuchterende gedachte kunnen zijn dat de huidige versnelling van een proces dat al minstens sinds het einde van de 19e eeuw gaande is, is veroorzaakt door de gebruikelijke verdachten? Het is altijd aantrekkelijk om iemand anders de schuld te geven, en het staat buiten kijf dat Joodse groepen en individuen een belangrijke rol hebben gespeeld. Maar hoe waar dit ook mag zijn, het benadrukken van dit punt kan ook voortkomen uit een soort geestelijke zwakte, uit berusting en wanhoop. Als Europeanen ooit uit de steeds erger wordende crisis willen komen, die onvermijdelijk tot de ineenstorting van hun wereld leidt, moeten ze handelen en ophouden anderen de schuld te geven. Het zijn hun eigen regeringen die oorlog tegen hen voeren. Vastberadenheid en resoluut optreden zijn vereist, in plaats van geweeklaag en gejammer.
Hoe dan ook, het lijkt erop dat we aan het einde van een cyclus zijn gekomen: het einde van het tweede grote keerpunt in de recente Europese geschiedenis, dat meer dan een eeuw geleden begon. Het is een langdurig proces waarin alles wat Europa heeft voortgebracht en alles wat Europa heeft gevormd, wordt vernietigd.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Hoe zou men de eigen regering verantwoordelijk kunnen houden voor het bewust aanwakkeren van rellen en politieke onrust terwijl dit niet alleen moeilijk of niet te bewijzen valt en het ook nog maar de vraag is waarom zulke overheden überhaupt nog zouden willen luisteren naar hun onderdanen na de afschaffing van bijvoorbeeld het referendum?
Mijn vader zei: luister naar wat ze niet zeggen.
Eens.