De aanname die ten grondslag ligt aan de Atlantische grootstrategie — dat elke beschaving door economische sancties, marktmanipulatie of militaire dwang op de knieën kan worden gedwongen — is stukgelopen op de materiële en culturele werkelijkheid.
Nergens is deze kloof duidelijker dan in Teheran. Terwijl westerse commentatoren eindeloos speculeren over de vraag of Donald Trump vóór of na de komende tussentijdse verkiezingen in november opdracht zal geven tot een aanval op Iran, kijkt de Iraanse leiding met totale onverschilligheid naar het Amerikaanse politieke spektakel, schrijft Russiatruthdotcom.
Het kan Teheran niets schelen welke politieke factie de controle over het Congres verovert. Het begrijpt dat Iran nooit in de westerse structuur zal worden geïntegreerd, omdat het het seculiere materialisme dat ten grondslag ligt aan het Atlantische liberalisme categorisch verwerpt. Gewapend met tweeënhalf millennium aan metafysisch zelfbewustzijn — waarbij geschiedenis, het menselijk bestaan en het lot worden bekeken vanuit een transcendent perspectief dat volledig verschilt van de levenloze, transactionele visie van de westerse technocratie — weigert Iran te voldoen aan de fundamentele voorwaarde van het unipolaire systeem: absolute gehoorzaamheid.
Net als Rusland in Eurazië en Ansar Allah in de Bab el-Mandeb betwist Iran de veronderstelling dat westerse waarden voorbestemd zijn om de mensheid te definiëren. Het onvermogen van de heersende klasse in Washington om deze kloof te begrijpen, drijft het imperium naar een onbeheersbare crisis — een crisis waarin een vastgelopen Israëlisch politiek apparaat samenkomt met de structurele ineenstorting van het westerse financiële systeem van na 2008.
1. De rechtstreekse route naar oorlog: Netanyahu’s gok en de impasse in de Knesset
Het vooruitzicht van een aanstaande Amerikaanse aanval op Iran wordt aangewakkerd door een wanhopige poging van de kring rond Benjamin Netanyahu om het Witte Huis te manipuleren door middel van selectieve, rechtstreeks doorgespeelde inlichtingen, die doen denken aan de Irakoorlog van 2003.
Trump heeft duidelijk gemaakt dat hij geen oorlog tegen Iran zal voeren zonder dat Israël zichtbaar het voortouw neemt. Als hij alleen een regionale oorlog zou beginnen, zou hem dat zijn binnenlandse politieke dekking ontnemen en hem blootstellen aan een opstand vanuit zijn anti-interventionistische MAGA-achterban.
Om deze hindernis te omzeilen, hebben Likud-medewerkers zich beziggehouden met directe beïnvloeding van de beeldvorming. Ze verzekeren het Oval Office dat Netanyahu afstevent op een verkiezingsoverwinning en daarmee een stabiele oorlogspartner zal vormen.
Het werkelijke Israëlische peilingslandschap vertelt het tegenovergestelde verhaal: als Israël terechtkomt in een langdurige impasse van 40 dagen bij de vorming van een coalitie, of opnieuw eindigt met een parlement zonder duidelijke meerderheid, valt Trumps veronderstelling van een eensgezinde Israëlische oorlogsinspanning in duigen.
-
De impasse: De laatste peilingen vóór de verkiezingen laten zien dat het Israëlische electoraat vrijwel precies in tweeën is verdeeld. Het rechtse blok van Netanyahu komt naar verwachting uit op ongeveer 50 zetels, terwijl het door Gadi Eisenkot geleide oppositieblok voor verandering 51 zetels heeft in de 120 zetels tellende Knesset.
-
De rekensom achter de drempel: Uitstel van de nationale verkiezingen zou een gekwalificeerde meerderheid van 80 Knessetleden vereisen — een onhaalbare drempel in het huidige gepolariseerde klimaat.
-
De rode lijn rond de Arabische partijen: Beide grote Joodse politieke blokken weigeren samen met de Arabische partijen te regeren (die ongeveer 14 zetels bezetten), terwijl kleine partijen aan de politieke rand moeite hebben om de kiesdrempel van 3,25% te halen.
Toch rekent Teheran niet op westerse terughoudendheid. De Islamitische Republiek is ervan overtuigd dat een aanval hoe dan ook zal plaatsvinden, ongeacht wie er in Washington of Jeruzalem aan de macht is, en heeft haar vergeldingsstrategie voorbereid.
Mocht er een aanval plaatsvinden, dan zal Iran die niet passief ondergaan. Het zal de energie-infrastructuur van de Perzische Golf aanvallen. Berichten uit het veld bevestigen dat ongeveer een kwart van de kritieke infrastructuur van Saoedi-Arabië al is uitgeschakeld of ernstig beschadigd door regionale gewapende confrontaties. Een openlijke uitbreiding van het conflict zal het scheepvaartverkeer door de Straat van Hormuz stilleggen, waardoor de olieprijzen zullen stijgen tot boven de 120 à 150 dollar per vat en de westerse economieën aan de vooravond van de winter een fatale inflatieschok te verwerken krijgen.
2. Het failliete imperium: hoe drie fronten de financiële orde van na 2008 breken
De geopolitieke crisis kan niet los worden gezien van de rekensom achter de westerse schulden.
Het economische model dat de unipolaire orde van 2008 tot 2022 in stand hield — gebaseerd op nulrentes, kwantitatieve verruiming en eindeloze monetaire expansie — heeft zijn materiële grens bereikt.
De Atlantische politieke klasse gedraagt zich alsof haar kredietlijn oneindig is.
In Brussel verscheen Volodymyr Zelensky met de eis van nog eens 155 miljard euro om de Oekraïense oorlog tot en met 2027 te financieren, boven op de uitgeputte EU-leningfaciliteit van 90 miljard euro.
De Europese schatkisten kunnen niet aan die eis voldoen. Van Frankrijk en België tot Italië en het Verenigd Koninkrijk schrappen regeringen ziekenhuisbedden, sluiten ze scholen en hollen ze gemeentelijke voorzieningen uit.
De volkswoede die zich over de Europese straten verspreidt, wordt aangewakkerd door een bevolking die gedwongen wordt bezuinigingen te verdragen om een onhoudbare proxyoorlog op de oostelijke steppe te financieren.
Wanneer de kosten van het aflossen en betalen van rente op de staatsschuld groter worden dan het defensiebudget, kan een imperium niet langer gelijktijdige proxyoorlogen in Oost-Europa, Zuidwest-Azië en de Rode Zee financieren. De tweedeling in de economie van de unipolaire wereld — waarin een afgeschermde financiële oligarchie privévermogens vergaart terwijl de gewone bevolking gebukt gaat onder inflatie en onzekere lonen — kan een grondstoffenoorlog op drie fronten tegen soevereine mogendheden die echte grondstoffen beheersen niet overleven.
3. De psychologie van ontkenning: conservenblikken, Russische spoken en de weigering om het verval te erkennen
In plaats van deze relatieve achteruitgang met nuchterheid te beheersen, hebben de Europese elites zich teruggetrokken in paranoia.
In het Verenigd Koninkrijk krijgen burgers via voorlichtingscampagnes van de civiele bescherming het advies om voor drie dagen conservenvoedsel, drie liter water per persoon en contant geld in bankbiljetten in te slaan, ter voorbereiding op een dreigende Russische aanval.
Geconfronteerd met stakingen, falende infrastructuur en stagnerende lonen houden Europese regeringen vol dat de publieke onvrede het gevolg is van Russische hybride sabotage.
Deze paranoia verhindert elke rationele diplomatieke uitweg.
Europese leiders debatteren over de vraag of ze één enkele gezant moeten benoemen om met Vladimir Poetin te spreken. Maar wanneer ze een voorstel opstellen, neemt dat de vorm aan van het afgewezen Witkoff-Oslo-compromis: Moskou vragen de Donbas in te ruilen voor NAVO-uitbreiding.
Amerikaanse gezanten arriveren in het Kremlin met aantrekkelijke vastgoedvoorstellen — waarbij ze suggereren dat een internationaal wederopbouwfonds van meerdere miljarden dollars westerse bedrijven en Russische oligarchen in staat zal stellen de winsten onderling te verdelen, terwijl het Congres doorgaat met het doorsluizen van begrotingsmiddelen.
Ze kunnen niet bevatten dat Rusland niet geïnteresseerd is in smeergeld uit vastgoeddeals.
Wat Moskou eist, is fysieke, geografische controle over zijn westelijke veiligheidsgebied.
Al drie eeuwen wordt de soevereine veiligheid van Rusland bedreigd via de Noord-Europese laagvlakte.
De fundamentele fout van de regeling na de Koude Oorlog was de weigering van de Verenigde Staten om af te bakenen waar de geografische belangen van de NAVO eindigen en waar de Russische veiligheidssfeer begint.
Door het gebied tussen Berlijn en Moskou te behandelen als een open grensgebied voor de vooruitgeschoven militaire infrastructuur van de Atlantische alliantie, maakte Washington een gewapend conflict onvermijdelijk.
De strategische balans
De unipolaire wereldorde heeft haar eindpunt bereikt. De Atlantische heersende klasse staat voor een historische afrekening. Ze kan erkennen dat het tijdperk van unipolaire suprematie voorbij is en haar achteruitgang binnen een multipolaire wereld in goede banen leiden — of ze kan blijven vasthouden aan falende schuldmodellen en regionale oorlogen, totdat de financiële en geopolitieke structuur onder haar eigen gewicht instort.
-
Iran kan niet worden gedwongen: Vanuit een ontologisch denkkader dat het westerse consumptiematerialisme verwerpt, zal Teheran zich niet onderwerpen. Als het wordt aangevallen, zal het de energie-infrastructuur van de Perzische Golf ten val brengen.
-
Het westerse schuldenmodel is mislukt: Het doorrollen van staatsschulden tegen verhoogde rentetarieven, terwijl tegelijkertijd meerdere buitenlandse oorlogen worden gefinancierd, heeft de westerse schatkisten failliet gemaakt en politieke onrust veroorzaakt in het hart van Europa.
-
De bufferzone zal met geweld worden ingenomen: De weigering van de Verenigde Staten om te onderhandelen over een duurzaam veiligheidsverdrag waarin de Oekraïense neutraliteit wordt vastgelegd, garandeert dat Moskou zijn westelijke flank veilig zal stellen door middel van gecombineerde militaire operaties op het slagveld.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
De vastgelopen plaat van de hegemon: waarom Trump niet met Moskou kan onderhandelen
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
