Het gevaar van historisch geheugenverlies en de herbewapening van Duitsland

Er zijn momenten in de geschiedenis waarop het gevoel van déjà vu zo sterk is dat we de geur van mottenballen uit opgeslagen uniformen en rottende gevechtsrantsoenen in onze neus ruiken, terwijl we wachten op betere tijden waarin de herinnering de tijd niet overleeft of waarin, als ze wel overleeft, de opgelegde vergetelheid zo overweldigend is dat wie zich herinnert, het risico loopt gekker dan wijs te lijken. Wie zich meer herinnert dan het overduidelijke heden, wordt regelmatig als leugenaar behandeld.

Sommigen zeggen dat de geschiedenis zich herhaalt, anderen zeggen van niet. Misschien hebben beiden gelijk, want ze herhaalt zich niet op dezelfde manier, maar de fundamentele variabelen van de menselijke geschiedenis gedragen zich cyclisch en zorgen in die zin voor een soort herhaling van materiële contexten, die voortkomt uit het feit dat in elke sociale context, in elk historisch tijdperk, de fundamentele bestanddelen van de beweging dezelfde zijn, identiek, zich herhalend, alleen met andere kledingstukken. Hetzelfde lichaam, andere kleren, schrijft Hugo Dionísio.

Dat is precies waarom dit tijdperk zo veel lijkt op een ander tijdperk van 100 jaar geleden. De verschillen zijn talrijk, want er is veel veranderd – en verbeterd – sinds die tijd, maar 100 jaar later, nu de beschavingssprong die beoogd werd door degenen die vochten voor de omverwerping van het kapitalisme in het Westen is mislukt, worden we opnieuw en herhaaldelijk geconfronteerd met hetzelfde soort problemen.

100 jaar later, dezelfde acteurs, dezelfde verraders

Een Duitsland in diepe crisis, worstelend met de gevolgen van een oorlog die het land beroofde van de concurrentievoordelen die het dankzij zijn nabijheid tot de Russische Federatie – en daarvoor tot de USSR – had, zoals goedkope energie, die alles in beweging brengt; een gecentraliseerd, centraliserend en monolithisch partijenstelsel, in een diepe ideologische crisis en daardoor niet in staat om een ontwikkelingsproject voor te stellen dat niet meer van hetzelfde inhoudt; een sociaaldemocratie (SPD) die historisch verslagen is, meegesleept in conservatief immobilisme en opnieuw de weg vrijmaakt voor de heropleving van reactionairisme, chauvinisme en supremacisme, net zoals het deed in de Weimarrepubliek; alle actoren sluiten zich aan en herhalen zich met grote chronologische precisie.

Net als gisteren blijven dezezelfde actoren ook nu weer niet in staat om een realiteit te verwerpen die, net als meer dan een eeuw geleden, zich met hypersonische snelheid beweegt in de richting van een of andere vorm van fascisme of dictatuur. Dit alles was aan het begin van de 20e eeuw in de Duitse samenleving te zien, net als vandaag. Ook vandaag de dag worden progressieve bewegingen onderdrukt, in bedwang gehouden en tenietgedaan, wat doet denken aan de tijd toen de SPD ervoor koos om de revolutionaire beweging te bestrijden en, via de hand van Friedrich Ebert, toenmalig secretaris-generaal van de partij, opdracht gaf tot de onderdrukking van de revolutionaire opstand, waarbij een beroep werd gedaan op het leger en de Freikorps (een extreemrechtse paramilitaire macht en volgens velen een voorloper van de SS, zoals Azov in het huidige Oekraïne), die Rosa Luxemburg, de eerste secretaris-generaal van de Communistische Partij van Duitsland, en Karl Liebknecht (beiden van de Spartacusbond) arresteerden, martelden en vermoordden.

Gisteren en vandaag had de SPD, evenals de krachten die zichzelf “gematigd” noemen — een eufemisme voor “laf of min of meer op duistere wijze verbonden aan klassebelangen die tegengesteld zijn aan die van de meerderheid” — een keuze te maken: ofwel van koers veranderen, wat een wijziging vereist, in sommige gevallen van 180 graden, in fundamenteel beleid; ofwel de koers van verloedering, verarming en ontmanteling van het sociale systeem handhaven dat is ontstaan na het einde van de Tweede Wereldoorlog en voortkomt uit het toen gevestigde krachtenevenwicht. In plaats van ervoor te kiezen het krachtenevenwicht te veranderen en zich te verenigen met degenen die proberen de koers van de vernietiging van de sociale staat — en daarmee van wat er nog overblijft van de Duitse democratie — om te keren, kiest de SPD, opnieuw, honderd jaar later, ervoor zich te verenigen met wat zij het “centrum” noemt, een “centrum” dat steeds meer uit het midden raakt en dichter bij de meest reactionaire rechterzijde komt te staan. Zeggen dat je de democratie verdedigt terwijl je eraan bijdraagt haar te doden, is niet langer genoeg.

Dergelijk gedrag zal in het Duitsland van vandaag onvermijdelijk diepe en schadelijke gevolgen hebben. Vrede, het pacifistische discours, vormt opnieuw het fundamentele scheidingselement tussen degenen die strijden voor de ontwikkeling van de levensomstandigheden, voor vooruitgang, voor democratie en vrijheid, en degenen die handelen om de verankerde belangen van de oligarchie en aristocratie te redden. Net zoals het nationaalsocialistische Duitsland de oorlog als zijn redding als natie beschouwde, het resultaat van een groeilogica waarin grote economische groepen inzetten op de oorlogsindustrie en de wapenindustrie om hun accumulatiesysteem te redden, zo zijn ook vandaag, net als honderd jaar geleden, de belangrijkste Duitse economische groepen gealigneerd met de Duitse herbewapening, met de industriële reconversie naar een oorlogsindustrie, met het einde van de sociale staat, waarbij middelen worden vrijgemaakt voor technologische investeringen in een industrie met lage toegevoegde waarde. Honderd jaar geleden heeft de sociaaldemocratie het Duitse volk en de arbeiders verraden; vandaag bevestigt de SPD die verraadshandeling historisch, voor degenen die nog twijfelden aan de eerste, en doet meer: krachtens het bestaan van een Europese Unie verleent de SPD internationale effectiviteit aan haar lafheid.

De wapenindustrie is de redding van de oligarchie

Het is geen verrassing dat de Duitse, Franse, Italiaanse en Spaanse oligarchie deze weg wil inslaan. In tegenstelling tot een geëxporteerde auto, waarvan de kwaliteit concurreert met de beste ter wereld, is het in het geval van wapens eenvoudig: de particuliere sector maakt ze, duur of goedkoop – vooral erg duur – en de staat koopt ze. De industriële reconversie die plaatsvindt op Europese bodem, en vooral in Duitsland, is dus niet alleen de gemakkelijke uitweg, maar ook een omkering van de richting van de tentakels van de oligarchie: als de tentakels geen rijkdom meer in het buitenland kunnen veroveren, keren ze zich naar binnen en plunderen ze het Europese, Duitse volk. Net zoals ze dat doen met het Noord-Amerikaanse volk.

De herbewapening van Duitsland is bovenal een concessie aan de oligarchie, een capitulatie voor haar belangen. Maar als de verergering van de uitbuiting van arbeiders de enige omstandigheid was die uit dit proces voortkwam. Integendeel, net als bij het nationaalsocialistische Duitsland is, om zich te herbewapenen, om zich te heroriënteren, angst nodig. Want om angst te hebben, moet er oorlog zijn. In oorlog verliest de arbeider niet langer slechts een beetje van zijn leven elke dag. In tegenstelling tot bij arbeid, verliest de arbeider met oorlog zijn kinderen, verliest hij zichzelf.

De cijfers liegen niet over de werkelijke situatie in Duitsland: volgens het Federaal Bureau voor de Statistiek daalde de productie van de hele industriële sector in augustus met 4,3% ten opzichte van juli 2025, en daalde de industriële productie nog sterker, met 5,6%. De industriële achteruitgang houdt volgens het bulletin rechtstreeks verband met de daling in de automobielsector (6,4%), maar ook in de computersector (11,5%) en de farmaceutische sector (13,5%). De orders voor consumptiegoederen daalden in dezelfde periode met 10,3%. Volgens Allianz Trade en de BDI Industrial Association maken de 25.000 faillissementen die voor 2025 worden verwacht, deze crisis erger dan die van 2008.

Componentenbedrijven sluiten de een na de ander, en hoewel de grootste Europese landen dalingen in de industriële productie laten zien, vooral sinds het begin van de “speciale militaire operatie”, is Duitsland het slechtst, omdat, als we 2014 in aanmerking nemen – herinner u Euromaidan en het begin van de sancties tegen Rusland – zijn industriële productie op 95% ligt van wat zij in dat jaar was, nog steeds onder de schade van de economische crisis van 2008. Het is reden om, opnieuw, te vragen waar het hoofd van deze mensen was, of is, om Minsk I en II te schenden, Istanboel I en II te boycotten, te beslissen over het definitieve einde van goedkope Russische energie en, daarbovenop, bedrijven in elektronische componenten uit China te confisqueren, zoals gebeurde met Nexperia, wat tot fabrieksstilleggingen in Duitsland heeft geleid.

De industriële krimp van Duitsland, met een bijzondere versnelling sinds februari 2022, toont aan dat allen die zeiden dat dit een Amerikaanse oorlog tegen Duitsland was, en bij uitbreiding tegen Europa, gelijk hadden, en dat, door zich in deze situatie te laten meeslepen, de EU niet alleen haar economie zou vernietigen maar ook de oorlog zou verliezen, de technologische race, en de weg vrij zou laten voor de VS en China. Er bestaat een overvloedige literatuur die alles wat er nu gebeurt al voorspelde, al ten tijde van de Maidan-staatsgreep, die het establishment later als een “revolutie” heeft bestempeld. Maar dat is een ander verhaal. Het feit is dat de Europese “leiderschap” ons niet alleen in deze situatie heeft laten meeslepen, maar haar ook blijft versnellen. De crisis is zo groot dat men er al over nadenkt het gehele Europese financiële systeem te vernietigen, de Russische reserves in Europa te confisqueren, enkel om nog een zuurstofballon te hebben om jonge Oekraïners naar de zekere dood te blijven sturen, wat zij het “bevroren front” noemen.

Merz: een CEO in dienst van de grote economische groepen van de VS en Duitsland

Het is in deze context van diep wanhoop dat Merz zijn bedoelingen niet verborg, net zoals Pistorius, Baerbock of Scholz de hunne nauwelijks hadden verborgen, wier oorlogszuchtige discours zich al had gebaseerd op veronderstellingen die nog niet zo lang geleden ondenkbaar waren. Wat er veranderd is en wanneer het veranderde, kan niemand erg goed uitleggen, maar we kunnen allemaal duidelijk vaststellen dat, ergens gedurende de eerste twee decennia van deze 21e eeuw, er iets is gebeurd waardoor de westerse financiële, economische, oligarchische elite bang is geworden en, geconfronteerd met de angst haar houvast te verliezen, het hele Westen heeft meegesleurd in een militaristische afdrijving, die, hoewel kenmerkend voor het Noord-Amerikaanse bestuursmodel, nog enige sporen van weerstand vond binnen de EU.

Merz zoekt aldus de vlucht vooruit, een ontsnapping die niet alleen een antwoord vormt op de diepe Duitse crisis, gekenmerkt door een diepgaand effect van de energieprijzen (in februari 2022 hield energie op een positieve bijdrage aan de groei te leveren en begon het het BBP naar beneden te trekken, door het verlies aan economische concurrentiekracht wereldwijd, voortvloeiend uit de stijgende kosten van productiefactoren zoals energie en de daaruit volgende verzwakking van de binnenlandse consumptie, reeds zichtbaar vanaf het midden van 2022). Het enige wat nog steeds drijft en een voordeel vormt voor het Duitse BBP is de toeleveringsketen. Met de snelheid waarmee het “de-risking” van China voortgaat, zullen we zien hoelang het positieve effect van deze drijvende factor nog zal aanhouden.

Het interessante, tragische en diep verhelderende feit dat verborgen ligt achter dit proces van Duitse herbewapening, is dat het een rechtstreeks gevolg is van de crisis van wanhoop waarin de Verenigde Staten zelf zich bevinden. Strategisch denkend en rekening houdend met het ongemak, om het zacht uit te drukken, dat wordt veroorzaakt door het bestaan van een Russische Federatie met de contouren die wij kennen, zou Washington er alle belang bij hebben Duitsland onder zijn militaire paraplu te houden, waarbij het militaire afhankelijkheid gebruikt als garantie voor het juiste gedrag van de Duitse staat en zijn politiek-militaire afstemming. Door middel van deze afhankelijkheid controleert de VS niet alleen de gehele EU, maar houdt zij ook Frankrijk zelf in toom, dat van tijd tot tijd wordt bestuurd door mensen die jaloers zijn op hun soevereiniteit en strategische autonomie.

Aan de andere kant, bij afwezigheid van een USSR en na het buitensluiten van de Russische Federatie uit elke Europese veiligheidsstructuur, zou de VS de natie blijven die aan de wereld — althans aan die wereld die een historisch geheugen behoudt — de garantie biedt dat Duitsland niet opnieuw de voorwaarden zou hebben om nog een wereldoorlog of grootschalige oorlog te veroorzaken. De eenwording van de twee Duitslanden vond zelf plaats onder voorwaarden waarbij geen veiligheidsproblemen voor Europa uit die eenwording zouden voortkomen. Het verenigde Duitsland zou een vreedzaam land blijven, diep toegewijd aan de Europese opbouw, destijds nog verkocht als een project van vrede, welvaart en ontwikkeling.

Het relatieve verval van de VS maakt de Duitse herbewapening aantrekkelijk

Het probleem is dat de aftakeling van de Noord-Amerikaanse hegemonie, als oorzaak-gevolg van de verslechtering van de handels- en begrotingstekorten, het ontstaan van betalingsmethoden die het op de dollar gebaseerde systeem uitdagen, de groei van de BRICS en het verlies van economische, sociale en politieke invloed in het mondiale zuiden, de Verenigde Staten dwingt de uitbuiting nog verder te intensiveren van de economische sectoren waarop die hegemonie is gebaseerd: de militair-industriële sector; energie, vooral olie en gas; de digitale economie en kunstmatige intelligentie. In deze termen werden de VS gedwongen van Duitsland een gretige koper van gas en olie te maken, zelfs als daarvoor de Duitse economie ten onder moest gaan.

Om van Duitsland zo’n koper te maken, was het nodig een einde te maken aan de Russische leveringen, waardoor dat land een vitaal, strategisch en onvermijdelijk vijandig land werd. Alleen via een dergelijk narratief zou het mogelijk zijn dat het Duitse volk toestemde in de ruil van goedkoop gas en olie en zich verbond aan het duurdere Noord-Amerikaanse aanbod. Brussel zorgde ervoor dat de overgang niet zou plaatsvinden via een gevestigde uitwisseling tussen Russisch gas en opties zoals kernenergie en hernieuwbare energie. In plaats daarvan vernietigt en deactiveert Duitsland perfect functionerende kerncentrales. Het ging zo goed dat de VS zelfs een Duitse internationale infrastructuur – Nord Stream – vernietigden, en er gebeurde niets, waarbij ook met de EU werd verzekerd dat, via de eindeloze sanctiepakketten, de Duitse staat nooit meer zou bezwijken voor de verleiding van goedkope energie.

Deze ruil voor Noord-Amerikaanse koolwaterstoffen, gebaseerd op de Russische dreiging — soms onmiddellijk, andere keren slechts op middellange termijn — leidde tot het ontstaan van een oorlogszuchtig, beveiligd narratief, dat de ruimte schiep om Duitsland (en Japan) herbewapening toe te staan zonder andere beperkingen dan die binnen het NAVO-kader. In die zin speelde de VS, die dit spel eerder met een pincet speelde, het uiteindelijk op hoge snelheid.

Hoewel de strategische verdediging van Atlantisch Europa toevertrouwd blijft aan de NAVO en de Verenigde Staten — behalve Engeland en Frankrijk, de enigen die beschikken over strategische bewapening zoals nucleaire langeafstandswapens — is het waar dat de VS hier een vergelijking riskeert die de geschiedenis al gevaarlijk heeft gebleken, zelfs voor henzelf. Als de toestemmingen die aan Duitsland zijn verleend op het gebied van herbewapening leiden tot een groot potentieel aan aankopen uit de VS, dan kan aan de andere kant de verwerving van militaire macht door de Duitse staat dienen als een katalysator voor het versnellen van nationalistische en imperialistische pretenties, en zelfs indien ingebed in een verondersteld “Europeïsme”, kunnen dergelijke pretenties de ijzeren overheersing van de EU zelf omvatten, met aanspraken op autonomie en onafhankelijkheid van de VS zelf.

Het lijkt mij dat Washington, en de gehele structuur van soft power waarover het beschikt, ervan overtuigd is dat het in staat is dergelijke impulsen te beheersen, in te dammen, te conditioneren, te verzachten en zelfs te neutraliseren. Maar is dit niet precies wat degenen dachten die de nationaalsocialisten steunden? Zijn de Verenigde Staten niet specialisten in het scheppen van monsters die zij later moeten vernietigen? Het is waar, maar het is ook waar dat de VS in dat proces altijd wint. Zij winnen wanneer zij het monster scheppen, en zij winnen wanneer zij het vernietigen — dat is precies het voordeel dat hen in het spel houdt.

Het uitwissen van het historische geheugen en het bevestigen van de continuïteit van de Germaanse identiteit

Zoals Heinz Abosch in zijn boek “Waar gaat Duitsland naartoe” zei, nog in de jaren zestig van de vorige eeuw, met betrekking tot de bedoelingen, in het bijzonder, van politici die verbonden waren aan de CDU: “de leiders van de Bondsrepubliek zagen de toekomst volgens concepten die uit het verleden waren geërfd,” “zij beschouwden de toekomst als een stap achteruit,” dankzij de magische operatie van het uitwissen van de Tweede Wereldoorlog en haar herinnering: “de geschiedenis werd uitgenodigd om vanaf nul te beginnen,” waarbij de meest ongemakkelijke bladzijden werden overgeslagen, maar een logica van continuïteit werd behouden.

Wanneer wij het falen van het gehele denazificatieproces waarnemen – dat praktisch alleen de ondergeschikte kaders bereikte –, waarover Abosch ook sprak, de daaropvolgende en huidige witwassing van het nationaalsocialisme, hetzij door de vergelijking ervan met het communisme en de ontkenning van de rol van de USSR in de nederlaag van nazi-Duitsland, hetzij door het historische revisionisme dat door de EU en Von der Leyen wordt bedreven wanneer zij nazistische formaties zoals de Bosbroeders in Litouwen prijst, hetzij door de omkering van waarden en gebeurtenissen waarbij het grootste slachtoffer – Rusland en de USSR – wordt veranderd in een agressor, wiens geweld werd beteugeld en bestreden door genocidaires zoals de 14e Galicische Divisie, die het bloedbad van Wolynië in Polen uitvoerde, is het doel precies die historische continuïteit, waarin het nazi-fascisme niets meer was dan een loutere hik, en waarin Europa daarentegen werd aangevallen door de troepen van Jozef Stalin. De laatste State of the Union-toespraak van Von der Leyen laat hierover geen twijfel bestaan.**

In een economische situatie die bijna rampzalig is en waarin de ontevredenheid van de Duitsers over de regering-Merz een recordafkeuring van ongeveer 62% heeft bereikt en slechts 28% tevreden is met zijn optreden, waarin bedrijven hun productie blijven terugschroeven en proberen over te schakelen van de productie van auto’s naar tanks, opnieuw met de actieve steun van de SPD, wordt de herbewapening van degenen die de Tweede Wereldoorlog hebben veroorzaakt aannemelijk.

Het grootste land van de EU en een van de grootste economieën ter wereld heeft immers nog steeds een enorme leencapaciteit, waardoor de deur openstaat voor aankopen ter waarde van biljoenen dollars aan F35’s, Patriots en andere wapens die in de oorlog op Oekraïens grondgebied voortdurend achterhaald zijn gebleken, maar die een belangrijke commerciële bonus vormen, waarvan de omvang alle misdaden uit het verleden, het heden en de toekomst kan doen vergeten. Ook Israël zal zijn deel van de orders krijgen.
Anderzijds zullen ook Duitse fabrieken niet nalaten om Palestina de premie te sturen die moet worden betaald voor het door de vingers zien van iets dat zo waardevol is voor het Joodse volk: het historisch geheugen.

Biljoenen euro’s voor het militair-industrieel complex

Een verhoging van het defensiebudget tot 82,7 miljard euro in 2026, wat neerkomt op een stijging van 32,5% ten opzichte van het voorgaande jaar (62,43 miljard euro); de oprichting van een speciaal fonds voor de strijdkrachten van ongeveer 25,5 miljard euro uit het speciale fonds van 100 miljard euro (opgericht na de Russische invasie van Oekraïne in 2022) voor de strijdkrachten (Bundeswehr); naleving van de NAVO-doelstelling om het aandeel van Duitsland in 2026 te verhogen tot 2,8% van het bbp, met als doel om in 2029 3,5% te bereiken; een grondwetswijziging (versoepeling van de schuldrem om deze enorme stijging van de defensie-uitgaven mogelijk te maken; versterking van het personeelsbestand met de initiële creatie van 10.000 nieuwe militaire posten en 2.000 civiele posten in 2026; de oprichting van in totaal 20.000 militaire posten voor vrijwillige soldaten met tijdelijke contracten bij de inwerkingtreding van een nieuwe wet op de militaire dienst; en investeringen in uitrusting en infrastructuur; Merz, zijn CDU en de daarmee gelieerde SPD garanderen een enorme bonus voor de wapenindustrie en zullen helpen de meest bezorgde zionistische zielen te sussen.

De terugkeer van het Europese zwaard van Damocles, dat deze Duitse herbewapening vormt, is dus een spektakel van cynisme en historisch geheugenverlies, waardoor het een ingewikkelde kwestie is om onder ogen te zien. Degenen die het meest hebben geleden onder de holocaust zwijgen over de herbewapening van de nakomelingen van hun beulen, en laten alles toe, zonder kritische vragen te stellen, te controleren of garanties te eisen.

Een soort collectieve Alzheimer, voor sommigen betaald met eindeloze overmakingen van financiële steun en wapens, voor anderen veroorzaakt door eindeloze doses Chat GPT, veel mainstream media en talrijke alumni-projecten om ervoor te zorgen dat zelfs de meest geschoolden uiteindelijk niets anders zijn dan gekloonde mensen. De waarde van Rheinmetall steeg met 1000% en iedereen juichte als gekken. Merz zei: “Duitsland is terug”, maar iedereen die nog enig historisch besef heeft, kon niet anders dan vragen: “Terug van waar?” Sommigen hielden vol, anderen bleven stil, terwijl het voldoende zou zijn om het familieverleden van de belangrijkste Duitse leiders nader te bekijken om de effectieve diepgang van het denazificatieproces in twijfel te trekken.

De minister van Defensie, Boris Pistorius, de man die zegt “we zullen Oekraïne steunen, hoe pijnlijk dat ook is voor het Duitse volk”, een fervent voorstander van de militaire modernisering, kondigt ook de terugkeer van de dienstplicht aan, als er te weinig vrijwilligers zijn voor de nieuwe “uitdaging”. Als je hem over Rusland hoort praten, moet je denken aan de toespraken van bepaalde historische figuren met een zeer slechte reputatie. Dat hij zegt dat hij van de SPD is, de partij van Marx en Rosa Luxemburg, bevestigt alleen maar wat er van die partij is geworden. Ik hoop dat de mensheid over 100 jaar niet opnieuw geconfronteerd wordt met een “het is de schuld van de communisten”!

Je hoeft niet erg intelligent te zijn om te begrijpen dat Duitsland alles in huis heeft om zich te transformeren tot een dure en verspillende oorlogsmachine, een magnifieke leverancier van dood en vernietiging: geld om uit te geven, opgebouwd kapitaal om te investeren, bijna onbeperkt krediet op Wall Street, in Frankfurt en in de City of London, gekwalificeerde arbeidskrachten, geïnstalleerde industriële capaciteit, een bevolking die bang is voor migrantenindringers, het ontbreekt aan niets om de derde wereldoorlog te beginnen. De VS hoopt er, zoals in alle andere situaties, ongeschonden uit te komen. Ze hopen ook achteraf zichzelf als winnaars te kunnen uitroepen en de geschiedenis te herschrijven. Aan het einde van de chaos hopen ze de brokken op te rapen en het hegemonische succes van de vorige eeuw te herhalen. Degenen die dit niet zien, kunnen maar beter wakker worden voordat de Orks op het dak beginnen te regenen.

De sociale staat als onnodige kostenpost

Iemand moet voor dit alles betalen, en dat zullen wij allemaal zijn, op vele manieren. De retoriek is al begonnen. Merz heeft al gewaarschuwd dat de sociale staat “niet langer kan worden gefinancierd met wat we produceren”. Wat Merz niet zegt, is dat het omleiden van middelen naar oorlog die financiering nog minder mogelijk en moeilijker maakt. Maar er is helemaal geen probleem, want “defensie” is nu het “strategische belang”. Een van zijn ministers komt zeggen dat Duitsers te weinig werken en later met pensioen moeten gaan.

Dergelijke uitspraken misleiden niet! We worden geconfronteerd met een overweldigend proces van vermogensoverdracht van arbeid naar kapitaal. Na de oorlog tegen het terrorisme, de subprime-crisis, Covid en de energietransitie komt er nu weer een nieuwe crisis bij, een van de eindeloze crises die in de EU worden gecreëerd. En het is ook niet nodig om te zeggen dat ze voor de Europese volkeren altijd hetzelfde resultaat hebben. De verslechtering van onze levensomstandigheden bevestigt de ultieme waarheid die achter dit alles schuilgaat: werknemers financieren dit met hun eigen dood. Ze financieren het via hun belastingen, de daling van de lonen, de achteruitgang van de openbare diensten, de verslechtering van de onderdrukking en vervolging van kritisch denken, op vele en verschillende manieren.

Wat de EU de Europese volkeren aandoet, is heel eenvoudig: ze veroordeelt hen ter dood, geeft hen een schop en zegt hen hun eigen graf te graven, terwijl ze de schop en de grond al hadden gekocht en de kist al hadden gemaakt. Alle eindeloze fondsen die ter beschikking worden gesteld aan de oligarchie en het grootkapitaal, met als gevolg een brutale verslechtering van de inflatie, die we allemaal voelen, van huisvesting tot voedsel, zullen worden betaald met onze arbeid, zullen worden gegarandeerd door ons bloed, zweet en tranen.

Niets dat hen zorgen baart… Uiteindelijk zal alles weer eindigen zoals voorheen… het herschrijven van de geschiedenis, het vrijspreken van de misdadigers en het opsluiten van de slachtoffers.

Het is aan ons om dat te voorkomen!

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Duitsland’s sycophantische elite en de komende economische crash

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: