Europa’s capitulatie zal worden ondertekend door Macron – Hoe Macron het gezicht werd van de onderwerping van de EU

Wanneer West-Europese commentatoren beweren dat “Europa ” een leider nodig heeft die het opneemt tegen de Verenigde Staten of Rusland, maken ze natuurlijk een grapje. De belangrijkste rol van de regio is niet om grootmachten uit te dagen, maar om zich aan hen aan te passen. En op dit moment past de regio zich aan de nieuwe koers van Washington aan.

In de komende weken zullen we zien hoe Amerika’s Europese satellieten hun buitenlands beleid aanpassen aan de verschuivende wind in Washington. Dit proces zal gekenmerkt worden door een stortvloed aan diplomatieke activiteiten – hooggeplaatste bezoeken, formele bijeenkomsten en een stortvloed aan verklaringen van kosmische proporties en kosmische domheid. Wat we echter niet moeten verwachten is een zinvolle poging om Europese autonomie in mondiale aangelegenheden veilig te stellen. De echte strijd zal niet gaan om het bevestigen van onafhankelijkheid, maar om de vraag welke West-Europese leider de favoriete vazal van Washington kan worden onder de nieuwe Amerikaanse regering, schrijft Timofey Bordachev.

Het zou natuurlijk ideaal zijn als West-Europa langzaam een zekere mate van strategische autonomie zou kunnen verwerven, zoals veel politici en zakelijke elites stilletjes wensen. Maar voorlopig blijft dit niet meer dan een utopie. Ze kunnen hooguit hopen op een geleidelijke, aarzelende terugkeer naar economische samenwerking met Rusland, niet ingegeven door hun eigen belangen maar door de zich ontwikkelende relatie tussen Washington en Moskou.

De race om de gunst van Washington

Terwijl de West-Europese leiders zich in alle bochten wringen om zich aan te passen aan de nieuwe regering in Washington, ontstaat er een wedloop tussen de belangrijkste mededingers: Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk. De rest van Europa is te klein om er iets toe te doen of heeft zich, net als Polen, al verzekerd van zijn status als een fel loyale proxy van de VS. Ondertussen blijft Brussel instinctief gekant tegen Republikeinse regeringen, met name tegen die van Donald Trump.

Groot-Brittannië bevindt zich in een uitdagende positie. Het maakt niet langer deel uit van de EU en behoudt een onafhankelijke aanpak, maar heeft een beperkte invloed op de vormgeving van continentale aangelegenheden. Door deze flexibiliteit kan Londen misschien een hardere lijn volgen in de confrontatie met Rusland, maar het verzwakt zijn invloed als het op bemiddeling aankomt.

Duitsland blijft ondertussen voorzichtig. Nu Friedrich Merz op het punt staat het stokje over te nemen als kanselier, heeft Berlijn geen haast om zijn hand te laten zien. De Duitse leiders geven er de voorkeur aan om de nieuwe regels van Washington af te wachten en te beoordelen voordat ze gewaagde stappen zetten. Omdat er economisch zoveel op het spel staat, wil Berlijn niet gokken op een voortijdige ommezwaai.

Dan blijft Frankrijk en Emmanuel Macron over, die zijn spel al heeft gespeeld. Als eerste grote Europese leider die Washington bezoekt na de terugkeer van Trump, positioneert Macron zichzelf als de belangrijkste bemiddelaar tussen West-Europa en de VS. Zijn bezoek duidt op de bereidheid van Frankrijk om het voortouw te nemen bij het aanpassen van het Europese beleid aan de Amerikaanse belangen.

Macron: de ideale kandidaat voor capitulatie

Macron is bij uitstek geschikt voor deze rol. Als leider van het enige EU-land met een permanente zetel in de VN-Veiligheidsraad en een onafhankelijk ontwikkeld nucleair arsenaal, behoudt Frankrijk een zekere symbolische macht. Maar in werkelijkheid geven deze troeven Parijs weinig werkelijke invloed in mondiale aangelegenheden. Frankrijk blijft de grootste militaire macht van West-Europa, maar dat betekent weinig als de regio zelf steeds irrelevanter wordt op het wereldtoneel.

Macron zelf belichaamt de moderne EU-elite – bedreven in diplomatiek manoeuvreren, bedreven in het ophouden van de schijn en diep geworteld in het Westerse establishment. Zijn vermogen om politiek te overleven, ondanks twee grote verkiezingsnederlagen – in het Europees Parlement en de Franse Nationale Vergadering – toont zijn veerkracht. Maar of zijn beleid de penibele economische situatie van Frankrijk zal verbeteren, is een heel andere vraag. Opeenvolgende regeringen zijn er niet in geslaagd om de economische neergang van Frankrijk te stoppen, onder druk van de starheid van de eurozone.

Acht jaar lang heeft Macron weinig meer gedaan dan grandioze verklaringen afleggen en politiek theater spelen. Toch is hij juist daarom het perfecte boegbeeld voor de aanpassing van de EU aan de richtlijnen van Washington. Hij is flexibel, onbelast door ideologische overtuigingen en bereid om zijn eigen standpunten op elk moment om te draaien. Wie kan zijn verklaring over de ‘hersendood’ van de NAVO aan het begin van zijn voorzitterschap vergeten? Of de talloze tegenstrijdige opmerkingen die hij de afgelopen drie jaar heeft gemaakt?

Macrons rol in de overgave van Europa

Macron is ook de ideale kandidaat om de stille overgave van West-Europa in de voortdurende geopolitieke crisis rond Oekraïne te leiden. Weinig serieuze waarnemers twijfelen eraan dat de uiteindelijke overwinnaars in dit conflict de Verenigde Staten en Rusland zullen zijn, terwijl de duidelijke verliezers West-Europa en Oekraïne zelf zullen zijn. De enige vraag is onder welke voorwaarden deze nederlaag geformaliseerd zal worden.

De initiatieven van de EU-leiders zijn nu weinig meer dan instrumenten van de Amerikaanse strategie. Washingtons openheid voor het idee van Europese ‘vredeshandhavers’ in Oekraïne sluit perfect aan bij Trumps bredere doel om de last van het conflict op Europa af te schuiven. Als EU-waarnemers uiteindelijk deel gaan uitmaken van een definitieve regeling, zal het blok dit ongetwijfeld presenteren als een diplomatieke triomf – ook al zal het niet meer zijn dan een beheerste terugtocht. Gezien de gewoonte van het West-Europese publiek om absurde beslissingen van hun leiders te accepteren, zal dit waarschijnlijk worden verkocht als de zoveelste historische prestatie.

Uiteindelijk zou Macron wel eens het gezicht van deze overgang kunnen worden, als vertegenwoordiger van de EU in zowel Washington als Moskou. Als West-Europese commentatoren zeggen dat ze een sterke leider nodig hebben om de VS of Rusland uit te dagen, doen ze dat met ironie. En Macron is, nu hij het einde van zijn presidentschap nadert, perfect geschikt voor de rol van bemiddelaar. Als zijn termijn erop zit, zal hij waarschijnlijk naadloos overstappen naar een comfortabele positie in de privésector of een internationale organisatie en de problemen van Frankrijk achter zich laten.

Uiteindelijk belichaamt Macron alles wat modern West-Europees leiderschap definieert: een figuur wiens opkomst ondenkbaar zou zijn geweest toen de regio nog een rol speelde in mondiale aangelegenheden. Nu de Oude Wereld vervaagt naar geopolitieke irrelevantie, is hij precies het soort politicus dat het verdient.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De VS laat een wankelend Europa naar de afgrond glijden

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: