Dat Anthony Fauci eindelijk wordt ontmaskerd als degene die sommigen van ons altijd al hebben gezien, is inderdaad geweldig. Dat gezegd hebbende, is het belangrijk te beseffen dat zowel Fauci als zijn Republikeinse tegenstanders – die hem verantwoordelijk houden voor een “lablek“ van een dodelijk virus – het bestaan van exogene pathogenen, d.w.z. van virussen, aanvaarden.
Dit wil zeggen dat zij beiden hetzelfde conceptuele kader onderschrijven, dezelfde theoretische invalshoek, wat de tot filosoof en wetenschapshistoricus omgeschoolde natuurkundige Thomas Kuhn een ‘paradigma’ noemde, schrijft Jack Kerwick.
Een paradigma is niet het resultaat van wetenschappelijk onderzoek. Het is de voorwaarde voor de mogelijkheid van wetenschappelijk onderzoek zelf.
En het paradigma van de virologie is de kiemtheorie, de theorie dat virussen bestaan.
Het zal de gemiddelde persoon ongetwijfeld verbazen te vernemen dat er wetenschappers zijn – die we “sceptici” zullen noemen – die het heersende paradigma van de virologie verwerpen.
Dit betekent dat het conflict tussen virologen en hun critici niet louter gaat over de vraag hoe gegevens het best geïnterpreteerd kunnen worden. Het is uiteindelijk een filosofisch geschil, want het is een geschil over paradigma’s.
“Isolatie”
Wanneer virologen een virus “isoleren”, voegen ze een monster van weefsel of lichaamsvloeistof van een zieke persoon toe aan een celkweek, een chemische mix bestaande uit levende cellijnen zoals Vero-aapniercellen; een voedingsbouillon van aminozuren, zouten, glucose en vitamines; foetaal runderserum; antibiotica en antischimmelmiddelen; en andere chemische oplossingen. Als de cellen in deze laboratoriumschaal na verloop van tijd beginnen af te breken, wordt dit beschouwd als bewijs dat er een virus is geïsoleerd.
Critici van de virologie merken op dat dit gebruik van de term “isolatie” de betekenis ervan ondermijnt, want er is op geen enkel moment een virus uit de mengeling gescheiden. Het bestaan ervan wordt veeleer afgeleid uit de afbraak van cellen (wat bekendstaat als het “cytopathisch effect” of “CPE”). Het feit dat er giftige stoffen aan de cellen zijn toegevoegd en/of dat de cellen een tijdlang geen voedingsstoffen hebben gekregen, kan echter gemakkelijk de celvernietiging verklaren.
De redenering van virologen is circulair, zo stellen de sceptici: alleen als van tevoren wordt aangenomen dat er een virus in de celkweek zit, kan worden geconcludeerd dat het een virus is dat verantwoordelijk is voor het CPE.
Genetische sequentiebepaling
Virologen beweren dat ze de genomen van virussen in kaart hebben gebracht.
Stel je duizend kopieën voor van allerlei soorten teksten (Shakespeare, detectiveverhalen, kranten, filosofische boeken) die in miljoenen stukjes zijn versnipperd. Nu moet je al deze stukjes, deze zinsfragmenten, weer samenvoegen tot één samenhangend boek. Dit is vergelijkbaar met wat genetische sequentiebepaling inhoudt: virologen beschikken over talloze stukjes genetische fragmenten van wat volgens hen een virus is dat ze hebben geïsoleerd. Deze fragmenten, die onvolledige reeksen letters uit een DNA- of RNA-code bevatten, voeren ze in een computer in. Deze computer zet op zijn beurt de fragmenten weer samen tot de volledige code.
Hierbij moeten twee punten worden opgemerkt.
Ten eerste is dit een reconstructie.
Ten tweede reageren de sceptici op het gebied van de virologie dat, zelfs als de reconstructie wordt aanvaard, dit niet bewijst dat het genoom afkomstig is van een exogeen, besmettelijk agens. Alleen als van tevoren al wordt aangenomen dat er een virus bestaat, kan van de opnieuw samengestelde code worden gezegd dat deze van een virus is.
Deze redenering is dus, net als de redenering in het beroep op isolatie, cirkelredenering.
Elektronenmicroscopie
Virologen beweren beelden van virussen te hebben gemaakt. Het is echter van cruciaal belang te beseffen dat deze beelden geen foto’s zijn. Foto’s worden geproduceerd door fotonen, door licht dat op de sensor van een camera valt. De beelden van virussen die we kennen, worden geproduceerd door elektronen. Dit is wat er gebeurt:
Een monster van een patiënt wordt in een vacuüm geplaatst, waar het wordt bestookt door een hoogenergetische bundel elektronen. Maar dit monster wordt eerst gedehydrateerd, ingevroren en bedekt met zware metalen (goud, uranium) om de elektronen te weerkaatsen. Dit proces vernietigt het oorspronkelijke biologische materiaal. Het beeld is dus een reconstructie.
Of stel je een drone voor die duizenden radarsignalen uitzendt en in totale duisternis boven een terrein vliegt. De computer die de digitale echo’s verzamelt, produceert een zwart-witte 3D-blauwdruk op een scherm. De vorm lijkt die van een huis te zijn, maar wie naar het scherm kijkt, ziet geen huis dat in de echte wereld te vinden is. Het beeld is niet dat van een bouwwerk bestaande uit hout, baksteen, glas, enzovoort. Het beeld is de interpretatie door de computer van gereflecteerde radarsignalen.
Evenzo heeft niemand ooit in de natuur daadwerkelijk de structuur gezien die in een elektrografie is vastgelegd. En dat het beeld van de structuur dat van een vermeend virus is, is een interpretatie waarvan de onderbouwing, zo benadrukken de sceptici, op cirkelredeneringen berust.
Computermodellen
Virologen maken gebruik van computerprogramma’s die wiskunde inzetten om te simuleren hoe de bestudeerde entiteiten, vermeende virussen, zich gedragen, verspreiden en met cellen interageren. Het model is vergelijkbaar met de kaart van een gebied. Maar zoals vaak wordt gezegd: “de kaart is niet het gebied.” Deze analogie gaat echter mank wanneer men bedenkt dat cartografen hun kaarten doorgaans ten minste kunnen baseren op gebieden die daadwerkelijk rechtstreeks zijn ervaren. In schril contrast daarmee is in het geval van computationele modellen van vermeende virussen de kaart alles wat er is en ooit zou kunnen zijn: er is geen enkele manier om virussen ooit rechtstreeks in al hun natuurlijke naaktheid waar te nemen.
De sceptici stellen dat men alleen dan gerechtigd is te concluderen dat het rekenmodel dat van een virus is, als men eerst veronderstelt dat virussen bestaan. De redenering van virologen is dus, zoals altijd, cirkelredenering.
Convergentie van bewijs
Virologen beweren dat, hoewel elk van deze overwegingen op zichzelf het bestaan van virussen misschien niet doorslaggevend bewijst, de samenloop of convergentie ervan in hun totaliteit het virologische paradigma overtuigend maakt.
Sceptici zijn niet overtuigd. Het argument van de convergentie– de bewering dat onafhankelijke overwegingen afzonderlijk weliswaar de virale stelling niet kunnen onderbouwen, maar dit gezamenlijk wel doen – is een voorbeeld van wat de filosoof Antony Flew de “Leaky Bucket“-drogreden noemde. Het idee hierachter is dat meerdere lekkende emmers niet ophouden met water te lekken alleen omdat ze op elkaar zijn gestapeld. Evenzo geldt dat als geen van de hierboven genoemde afzonderlijke overwegingen op zichzelf het bestaan van virussen kan staven, ze dat ook gezamenlijk niet kunnen.
Het is hier niet mijn bedoeling om voor of tegen virussen te pleiten. Het gaat er veeleer om aan te tonen dat, in tegenstelling tot wat mensen als Tony Fauci – de man die zichzelf ooit gelijkstelde aan “de Wetenschap” – ons willen doen geloven, de wetenschap geen onfeilbare sleutel tot de werkelijkheid is. De wetenschap veronderstelt altijd een of andere wetenschapsfilosofie die, als zodanig, voorlopig is en dus vatbaar voor kritiek. De virologie vormt hierop geen uitzondering.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
we hoeven géén bewijs…we WETEN het..ter dood Fauci, inbegrepen alle uitvoerders, én ze zijn allemaal MEDESCHULDIG 🐑🐷‼
Als virussen niet bestaan toch wel raar een kroegbezoek in het griepseizoen voor meerdere besmettingen kan zorgen. Allemaal toevallig een “conflictje” in het lichaam zoals de tegenstanders van de virussen beweren?
Toch raar dat als je een kweekfles met cellen er virussen aan toevoegt en de andere met een blanco, de cellen met virussen langzaam afsterven en niet in 1 keer door de vermeendegifstoffen. Dit wordt het multiplification of infection genoemd. De ene cel met virus infecteert de andere cel.