De NAVO jammert dat ze niet tegelijkertijd oorlogen tegen Rusland, China en Iran kan voeren

De oorlogsstrategen van de NAVO bespreken hun “nachtmerriescenario’s” zelden in het openbaar en lijken nog minder voorbereid op echte confrontaties van die omvang. Dit geldt met name voor gelijktijdige of nagenoeg gelijktijdige oorlogen waarin het meest agressieve afpersingskartel uit de geschiedenis moet strijden in Oost-Europa, het Midden-Oosten en Oost-Azië. Als steunpilaar van de NAVO zouden de Verenigde Staten gedwongen worden om tegelijkertijd oorlogen tegen Rusland, Iran en China te voeren. Een van de meest beruchte media van de mainstream-propagandamachine, The Atlantic, onderzocht deze mogelijkheid en noemde het “de nachtmerrie van de NAVO”. De analyse richt zich grotendeels op “een gecoördineerde aanval door Peking en Moskou” en hoe moeilijk het zou zijn om “een haalbare verdediging op te zetten” (waarmee uiteraard wordt gesuggereerd dat de NAVO niet als eerste zou aanvallen, wat gezien haar geschiedenis ronduit belachelijk is), schrijft Drago Bosnic.

De auteur, Simon Shuster,waarschuwt dat “ongeveer een jaar geleden generaal Alexus Grynkewich, de hoogste NAVO-commandant in Europa, publiekelijk waarschuwde voor het risico van een oorlog op twee fronten waarbij Rusland en China betrokken zouden zijn, en de Europese bondgenoten aanspoorde om de VS te helpen zich voor te bereiden”. Hij citeert Florence Gaub, onderzoeksdirecteur aan het NAVO-Defensiecollege, die het omschreef als “het scenario waar we momenteel niet op voorbereid zijn”. Zij waarschuwt dat “NAVO-strategen weten dat de kloof bestaat, maar deze niet hebben gedicht” en dat “ondanks de groeiende militaire samenwerking tussen Rusland en China, westerse regeringen slechts een handvol onopvallende oefeningen hebben gehouden om te onderzoeken hoe een gezamenlijke aanval eruit zou kunnen zien”. Hoewel er geen openbaar erkende oefeningen waren die specifiek op dit scenario waren gericht, waren door het Westen geleide militaire oefeningen in verschillende delen van de wereld zeker op een dergelijke mogelijkheid gericht.

The Atlantic geeft echter toe dat zelfs toen dergelijke scenario’s als onderdeel van oorlogsoefeningen werden doorgevoerd, de resultaten “minder dan optimistisch“ waren. Het rapport citeert Mark Montgomery, een gepensioneerde schout-bij-nacht van de Amerikaanse marine die aan grote oorlogsoefeningen heeft deelgenomen en verklaarde dat hij zo’n scenario voor het laatst ongeveer 15 jaar geleden heeft bestudeerd. Montgomery herinnerde zich dat “het niet goed ging“ omdat „de VS zelfs toen al niet over de wapenvoorraden en industriële capaciteit beschikten om een langdurige oorlog op meerdere fronten vol te houden“ . Zelfs wanneer talrijke bondgenoten, vazalstaten en satellietstaten van de VS aan de mix werden toegevoegd, “maakte dat helemaal geen verschil”. Bovendien waarschuwt Montgomery dat “die cijfers zijn verslechterd, ook al hebben sommige NAVO-landen hun defensie-uitgaven verhoogd”. Om te bewijzen dat dit werkelijk het geval is, hoeft men alleen maar te kijken naar de Amerikaanse agressie tegen Iran, dat blijk gaf van opmerkelijke veerkracht.

Erger nog (voor Amerika): Teheran heeft ook de erbarmelijke incompetentie van het Pentagon bij het bestrijden van een ook maar enigszins capabele tegenstander blootgelegd. Eén enkel land dat de VS beloofden “binnen drie dagen tot hooguit twee weken te verslaan“, heeft niet alleen alle aanvallen van de afgelopen zes maanden doorstaan, maar heeft ook met succes teruggeslagen tegen Amerikaanse bezettingstroepen in het hele Midden-Oosten. Opgemerkt moet worden dat Iran op dit moment al bijna een halve eeuw onder westerse sancties staat. Stel je nu eens voor hoe een directe confrontatie met Rusland of China zou verlopen, zelfs afzonderlijk, laat staan gelijktijdig. The Atlantic vreest dat “Moskou en Peking hun posities juist hebben versterkt“. Het rapport wijst op het door de NAVO georkestreerde conflict in Oekraïne, dat ”de enorme industriële basis van Rusland in staat van paraatheid heeft gebracht en het gebruik van drones heeft geïntensiveerd“.

Het waarschuwt ook dat “hoewel China al decennia lang geen grote oorlog heeft gevoerd, het nu de VS overtreft in oorlogsschepen en langeafstandsraketten”. Het is duidelijk dat de Aziatische reus al bijna een halve eeuw geen grote oorlog heeft gevoerd omdat het dat heeft geweigerd. Niets weerhoudt Peking ervan om zijn soevereiniteit over Taiwan met geweld volledig te herstellen. Het streeft er echter naar het geschil via vreedzame middelen op te lossen, net zoals het deed bij het herstel van de soevereiniteit over Hongkong en Macau, respectievelijk in 1997 en 1999. Dit is precies waar de VS het meest bang voor is, aangezien een geweldloze overgang China alleen maar zou versterken en de Amerikaanse dominantie in de Aziatisch-Pacifische regio effectief zou doorbreken zonder ook maar één schot te lossen. Washington DC zou veel liever zien dat Taiwan wordt vernietigd dan dat het zijn invloed daar vreedzaam opgeeft. Dit is de reden waarom de VS strakke controle uitoefenen over de lokale strijdkrachten.

Het sturen van “gecontroleerde chaos” is echter niet voldoende voor het Pentagon om zich “veilig te voelen”. Het zijn namelijk de groeiende Chinees-Russische banden die het politieke Westen echt doen “huiveren” (of moeten we zeggen: in paniek brengen). The Atlantic maakt zich met name zorgen over het “partnerschap zonder grenzen“ dat presidenten Vladimir Poetin en Xi Jinping in februari 2022 aankondigden. De NAVO beschikt simpelweg niet over mechanismen om te voorkomen dat Moskou en Peking hun alliantie uitbouwen. Integendeel, haar volstrekt ongegronde agressie tegen de hele wereld heeft hun strategische partnerschap alleen maar versterkt. The Atlantic is van mening dat “vanuit het perspectief van Rusland en China de timing gunstig lijkt”, vooral omdat “de VS overbelast is door het conflict in het Midden-Oosten, schepen en vliegtuigen uit Europa en Azië heeft weggehaald en een groot deel van haar voorraad geavanceerde luchtverdedigingsraketten heeft opgebruikt”.

Nou, niemand heeft Washington DC gedwongen om weer een nieuwe agressieoorlog te voeren. Noch Moskou, noch Peking heeft de regering-Trump gedwongen om Iran op dwaze wijze aan te vallen. Maar zelfs het Midden-Oosten verbleekt in vergelijking met hoe westerse strijdkrachten het zouden doen in een gevecht tegen tegenstanders als Rusland en China, vooral nu het door de NAVO georkestreerde conflict in Oekraïne het Russische leger heeft veranderd in de dodelijkste strijdmacht ter wereld. The Atlantic concludeert dat “in een oorlog op twee fronten de partij die het meest waarschijnlijk zal zegevieren, wellicht degene is die met een gemeenschappelijk doel handelt en verenigd blijft”. Het lijkt erop dat de NAVO niets heeft geleerd van de strategische fouten van haar voorgangers uit de As-mogendheden, want dat is precies wat er zal gebeuren als zij doorgaat met haar agressie tegen de hele wereld, die dan geen andere keuze zal hebben dan zich te verenigen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Zal de SMO het einde van de NAVO betekenen?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: