Het grootste deel van de afgelopen week was ik bezig met het voorbereiden van een artikel over de financiële waanzin van de AI-industrie en de onrealistische marktwaarderingen die daarvan getuigen. De timing leek passend, aangezien Anthropic zich voorbereidde om later deze maand naar de beurs te gaan met de grootste beursintroductie uit de wereldgeschiedenis, waarbij deze vijf jaar oude start-up, die enorme verliezen lijdt, een waardering van 2 biljoen dollar nastreeft.
Mijn diepe financiële scepsis over AI leek tegen het einde van de week verder te worden bevestigd. Op donderdag vielen de door Alphabet, het moederbedrijf van Google, gerapporteerde resultaten lager uit dan verwacht, deels vanwege de enorme last van de kapitaaluitgaven van het bedrijf aan AI. Beleggers straften de technologiegigant af door een half biljoen dollar van zijn marktwaarde af te halen, wat leidde tot grote krantenkoppen in de Wall Street Journal van vrijdag, schrijft Ron Unz.
Deze AI-gerelateerde zwakte leidde later diezelfde dag tot verdere nervositeit op de markten, toen technologieaandelen opnieuw zware klappen kregen. De waarde van de technologiezware NASDAQ daalde met nog eens een paar biljoen dollar, wat resulteerde in een enorme krantenkop op de voorpagina van de weekendeditie van de Journal.
Zoals men wel eens zegt: hier een biljoen en daar een biljoen, en voor je het weet heb je het over serieus geld. Mijn geplande artikel over hoe waanzinnige beleggers de koersen van AI-aandelen tot krankzinnige hoogten hadden opgedreven, leek dus aangenaam vooruitziend en actueler dan ooit.
Maar er bestaat waanzin en er bestaat waanzin, en de schijnbare waanzin van de AI-financiën werd plotseling overschaduwd door een andere, veel grotere waanzin.
Het is een ernstig probleem als kuddes waanzinnige beleggers AI-bedrijven tot absurde waarderingen hebben opgedreven. Maar het is een veel groter probleem als een waanzinnige Amerikaanse president blijkbaar heeft besloten opnieuw een reeks aanvallen op Iran te lanceren, op basis van een militair plan dat door degenen die het hebben gezien als “krankzinnig” wordt omschreven.
Dat laatste bijvoeglijk naamwoord werd tijdens een openbaar forum gebruikt door senator Chris Murphy, een van de Congresleden die over de details waren geïnformeerd.
Bovendien leek zijn sombere beoordeling te worden ondersteund door het plotselinge ontslag van een van onze hoogste generaals bij het Pentagon, de driesterrengeneraal die verantwoordelijk was voor de algehele militaire planning.
Datzelfde woord, “krankzinnig”, werd veelvuldig gebruikt door verschillende podcasters die ik volg, wier berichtgeving gebaseerd was op enkele uitgelekte militaire gegevens die de ronde deden.
Vorig jaar was de gepensioneerde luitenant-kolonel Daniel Davis voorgedragen voor een hoge inlichtingenfunctie binnen de regering-Trump, voordat zijn benoeming door de Israël-lobby werd tegengehouden, en hij was zeer verontrust over wat hij had gehoord.
De prominente advocaat Robert Barnes had voor Trump gewerkt en was een uitgesproken politieke aanhanger van hem geweest, iemand die nog steeds uitstekende bronnen binnen de regering-Trump heeft.
Brandon Weichert was een goed geïnformeerde en hoog aangeschreven militaire MAGA-analist die Trump bijna tien jaar had gesteund. Op vrijdag besprak hij de situatie met voormalig CIA-analist Larry Johnson.
Diezelfde dag werd Johnson ook geïnterviewd, samen met kolonel Larry Wilkerson. Als jarenlang stafchef van voormalig minister van Buitenlandse Zaken Colin Powell had Wilkerson tientallen jaren doorgebracht in de hoogste kringen van ons nationale veiligheidsapparaat.
Volgens deze deskundigen had Trump zijn plannen voor een nieuwe aanval op Iran afgerond en deze vervolgens besproken tijdens een cruciale bijeenkomst op donderdag met zijn hoogste militaire adviseurs, een bijeenkomst waarover uitgebreid in onze media werd bericht.
De hoogste Amerikaanse commandant in het Midden-Oosten heeft president Trump donderdag geïnformeerd over militaire opties voor Iran, tijdens een zeldzaam persoonlijk bezoek aan het Witte Huis, terwijl de VS overwegen grootschalige gevechtsoperaties te hervatten, aldus Amerikaanse functionarissen en andere personen met directe kennis van de bijeenkomst.
Naast admiraal Brad Cooper waren ook minister van Defensie Pete Hegseth en voorzitter van de gezamenlijke stafchefs, generaal Dan Caine, aanwezig. De bijeenkomst werd ook bijgewoond door andere kabinetsleden en behandelde andere onderwerpen, waaronder de aanhoudende Amerikaanse blokkade, aldus enkele betrokkenen.
De bijeenkomst op het hoogste niveau volgde op een sessie op woensdag in het Witte Huis, waarbij de militaire officieren vice-president JD Vance ontmoetten, aldus een van de betrokkenen…
Cooper informeert Trump zelden persoonlijk, dus de bijeenkomst zou erop kunnen wijzen dat de VS dichter bij aanzienlijke militaire operaties komen. Hij ontmoette de president in juli, toen de twee samen met Hegseth en Caine overlegden aan boord van Air Force One in Delaware. Een woordvoerder van het Pentagon en een woordvoerder van het Amerikaanse Central Command, waarvan Cooper de leiding heeft, weigerden commentaar te geven.
De besprekingen in het Witte Huis vinden plaats terwijl sommige wetgevers hun bezorgdheid hebben geuit dat Trump binnenkort de vijandelijkheden met Teheran zou kunnen hervatten. Senator Chris Murphy, een Democraat uit Connecticut die zei eerder te zijn geïnformeerd over een deel van de geheime planning, noemde de plannen “krankzinnig”.
Een dag of twee eerder had de Journal enkele details van deze nieuwe gevechtsplannen gemeld:
DUBAI — De VS hebben verschillende Arabische Golfstaten laten weten dat zij zich moeten voorbereiden op een korte, intense militaire campagne na de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen, aldus personen die over de gesprekken zijn geïnformeerd.
De communicatie via diplomatieke en militaire kanalen behoort tot een groeiend aantal aanwijzingen dat de VS en Israël zich voorbereiden op een nieuwe ronde van zware gevechtsoperaties tegen Iran, waarbij zij een grote escalatie riskeren in de hoop de kracht van Teheran te verzwakken en het land tot onderhandelingen te bewegen.
Het Amerikaanse leger stuurt een extra Patriot-systeem vanuit Texas naar Israël om de raketverdediging van het land te versterken, volgens vluchtvolggegevens en twee functionarissen die op de hoogte zijn van de verplaatsing. De VS hebben ook troepen teruggetrokken van bases in het Midden-Oosten waar zij kwetsbaar waren, ter voorbereiding op een escalatie, zo heeft The Wall Street Journal gemeld.
Amerikaanse strijdkrachten in de regio hebben hun munitievoorraden aangevuld en bommenwerpers en gevechtsvliegtuigen bereiden zich voor op aanvallen, aldus enkele functionarissen. Een extra vliegdekschipgevechtsgroep en een expeditie-eenheid van het Korps Mariniers staan eveneens klaar om zich volgende maand aan te sluiten bij een vloot van ongeveer twintig andere oorlogsschepen die in het Midden-Oosten opereren, hoewel sommige schepen mogelijk worden afgelost.
Misschien hadden deze goed geïnformeerde deskundigen het mis, of misschien zou onze berucht grillige en wispelturige regeringsleider van gedachten veranderen. Maar op dit moment klinkt het alsof we op het punt staan de oorlog tegen Iran kort na de tussentijdse verkiezingen van dinsdag te hervatten, mogelijk al op woensdag. Veel details van Trumps vermeende plannen leken behoorlijk verontrustend.
De eerste ronde van de oorlog had veertig dagen geduurd, en gedurende die tijd hadden we een groot deel van onze wereldwijde voorraden afstandswapens en onderscheppingsraketten verbruikt, wapens waarvan de vervanging vele jaren zou duren. Tijdens de veel kortere tweede ronde hadden we deze voorraden verder uitgeput.
Meer dan 20.000 luchtaanvallen hadden vrijwel alle bereikbare Iraanse militaire doelen getroffen. Dus tijdens de “korte, intense campagne” die deze keer wordt gepland, zouden we blijkbaar de vitale civiele infrastructuur en energie-infrastructuur van Iran aanvallen. De Iraniërs hadden herhaaldelijk gewaarschuwd dat zij, als wij dat zouden doen, in veel grotere mate vergeldingsaanvallen zouden uitvoeren op vergelijkbare installaties van onze Arabische bondgenoten in de Golf, wier bases en luchtruim wij voor die aanvallen hebben gebruikt.
Meer dan 40% van alle wereldwijde olie-export komt uit de landen rond de Perzische Golf. Als de kwetsbare lokale infrastructuur ernstig beschadigd of vernietigd zou worden, zou een groot deel van die brandstofvoorziening verloren gaan, met catastrofale gevolgen voor de wereldeconomie, gevolgen die jarenlang zouden aanhouden.
De regering-Trump beweerde dat het Iraanse nucleaire ontwikkelingsprogramma zich diep onder de Pickaxe-berg bevond, en militaire analisten waren het erover eens dat de honderd meter of meer graniet die deze installaties beschermden onmogelijk kon worden doorboord door zelfs onze krachtigste conventionele explosieven. Daarom waren er wijdverspreide berichten dat Trump die locatie met tactische kernwapens wilde aanvallen, en misschien was dat de reden waarom onderminister van Defensie Elbridge Colby onlangs onze officiële doctrine voor het gebruik van kernwapens had herzien om dergelijke operaties te helpen legitimeren.
Er deden ook geruchten de ronde dat onze nieuwe reeks aanvallen op Iran verdere onthoofdingsaanvallen zou omvatten, gericht op het vermoorden van de hoogste Iraanse leiders, zoals we dat met succes hadden gedaan tijdens onze oorspronkelijke verrassingsaanval eind februari.
Volgens ogenschijnlijk geloofwaardige bronnen kon Trumps besluit om de oorlog te hervatten het best worden verklaard door de propagandabubbel van onwerkelijkheid waarin hij doorgaans verkeerde. In strijd met alle bewijzen had hij zichzelf er nu op de een of andere manier van overtuigd dat hij in zijn eerdere gevechtsrondes tegen Iran een overweldigende overwinning had behaald.
Vanuit dat ernstig vertekende perspectief, dat in stand werd gehouden en bevorderd door de Israëlische functionarissen, pro-Israëlische adviseurs en donoren van de Israël-lobby die hem omringden, stond het Iraanse regime nu op instorten en was zijn fout geweest dat hij zijn gevechtsoperaties had beëindigd toen hij dat deed. Daarom geloofde hij dat nog één krachtige militaire schok voldoende zou kunnen zijn om de Iraanse regering omver te werpen en te vervangen door een nieuwe leiding die Israël gunstig gezind was en volledig ondergeschikt aan de Verenigde Staten.
Dit waren Trumps overtuigingen tijdens de eerste weken van de oorlog, en in de loop van de afgelopen maanden was hij daar geleidelijk naar teruggekeerd.
Dergelijke militaire plannen klonken beslist rampzalig en misschien zelfs krankzinnig. Maar het woord “krankzinnig” suggereerde iets dat veel verder ging. De militaire analisten geloofden dat Trump had besloten Amerikaanse grondtroepen in te zetten bij zijn nieuwe aanval, waarbij mariniers en luchtlandingstroepen zouden worden gebruikt om Kharg of een van de andere Iraanse eilanden in de Perzische Golf in te nemen.
Tijdens de eerste weken van de oorlog had Trump herhaaldelijk aangedrongen op een dergelijke grondinvasie van Iraans grondgebied, een voorstel dat even gewaagd als absurd leek.
Zeven of acht maanden later is er weinig veranderd, behalve dat we inmiddels een groot deel van onze geavanceerde munitie hebben verbruikt. Ondertussen hebben Iraanse raketten en drones de meeste van onze regionale bases zwaar beschadigd, waardoor we gedwongen waren onze gevechtsvliegtuigen naar verder weg gelegen locaties te verplaatsen, wat hun effectiviteit bij het ondersteunen van een dergelijke grondaanval sterk vermindert.
Vanaf een artikel dat eind maart werd gepubliceerd had ik herhaaldelijk enkele van de enorme moeilijkheden beschreven waarmee we te maken zouden krijgen bij het innemen van een van die eilanden, en ik denk dat het de moeite waard is mijn analyse opnieuw te bekijken.
Kort nadat Trump had erkend dat het voor zijn oorlogsschepen onmogelijk zou zijn de Iraanse blokkade te doorbreken, gaf hij opdracht een expeditie-eenheid van het Korps Mariniers naar de Golf te sturen, al snel gevolgd door een tweede. Samen telden deze minder dan 5.000 mariniers, van wie misschien de helft daadwerkelijk gevechtstroepen waren.
Ook werden nog eens 2.000 parachutisten van de 82e Luchtlandingsdivisie daarheen gestuurd, en een artikel in The Intercept merkte op dat “tientallen transportvliegtuigen die worden gebruikt om troepen en vracht te vervoeren, zijn vertrokken vanaf vliegvelden die worden gebruikt door Amerika’s meest elitaire commando-eenheden, waaronder de Delta Force van het leger en SEAL Team 6 van de marine”, wat erop wees dat ook deze eenheden mogelijk naar het oorlogsgebied waren gestuurd. Een paar dagen geleden meldde de Wall Street Journal dat het Pentagon mogelijk nog eens 10.000 militairen zou sturen om zich bij hen aan te sluiten, waardoor de totale inzet van Amerikaanse grondtroepen op ongeveer 17.000 zou komen.
Volgens veel mediaberichten zou Trump deze troepen kunnen gebruiken om het eiland Kharg in te nemen, de locatie die de Iraniërs gebruikten voor het laden van 90% van hun olie-export, en ondernemende journalisten ontdekten dat Trump al in de jaren tachtig een aanval op Kharg had voorgesteld. Maar volgens andere berichten waren verschillende andere kleine eilanden in de Perzische Golf waarschijnlijker doelwitten.
Er was absoluut geen teken dat de inzet van deze vrij kleine grondtroepen de Iraniërs zorgen baarde. Integendeel, slechts enkele dagen na het begin van de oorlog had de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken zijn interviewer van NBC versteld doen staan door uit te leggen dat de troepen van zijn land ernaar verlangden eindelijk hun Amerikaanse vijanden in een rechtstreeks grondgevecht tegemoet te treden.
Een hoog aangeschreven MAGA militaire analist genaamd Brandon Weichert beschouwde dit soort grondoperaties als iets wat dicht bij zelfmoord lag.
We hadden onlangs een artikel gepubliceerd waarin dit aanvalsscenario werd geanalyseerd, en ik zou vooral een lange podcastdiscussie aanbevelen van de militaire deskundigen luitenant-kolonel Daniel Davis en commandant Steve Jermy van de Royal Navy. Deze laatste twee personen behoorden tot de eerste analisten die twijfels uitten over de vraag of de oorlog met Iran wel goed verliep, waardoor hun geloofwaardigheid aanzienlijk toenam.
Het meest voor de hand liggende punt is dat, hoewel mariniers samen met hun amfibische landingsvaartuigen naar de regio waren gestuurd, een aanval op een van die eilanden over zee volstrekt onmogelijk was. Ze lagen ver voorbij de Straat van Hormuz, en we hadden al erkend dat zwaarbewapende oorlogsschepen die daarheen werden gestuurd vrijwel zeker door Iraanse raketten en torpedo’s tot zinken zouden worden gebracht. Landingsvaartuigen vol troepen zouden dus ongetwijfeld hetzelfde lot ondergaan, waarbij alle duizenden mariniers die zij vervoerden zouden verdrinken of gevangen worden genomen en als krijgsgevangenen zouden worden vastgehouden. Daarom zou elke aanval vanuit de lucht moeten plaatsvinden, zoals ook werd gesuggereerd door de inzet van eenheden van de 82e Luchtlandingsdivisie.
Maar ook dat scenario leek behoorlijk moeilijk. Grootschalige parachutelandingen boven door de vijand bezet gebied waren na de Tweede Wereldoorlog vrijwel volledig uit de mode geraakt. Hoewel onze eenheden waarschijnlijk nog steeds uit traditie in deze tactieken trainden, zou het uiterst gevaarlijk zijn om voor het eerst in tientallen jaren een dergelijke aanval in werkelijkheid uit te voeren. De eerste luchtlandingsaanval zou daarom vermoedelijk worden uitgevoerd met helikopters of Osprey-transportvliegtuigen met kantelbare rotoren, totdat een groot landingsgebied was veiliggesteld voor het mogelijke gebruik van vrachttransportvliegtuigen.
Maar zelfs deze aanpak leek vol risico’s. Als we het reguliere leger en de Revolutionaire Garde (IRGC) meetellen, beschikten de Iraniërs over een leger van bijna een miljoen man, en met het vooruitzicht van grondgevechten hadden zij inmiddels nog eens een miljoen reservisten gemobiliseerd. Al die eilanden hadden vermoedelijk kleine garnizoenen van Iraanse troepen, en wekenlange mediaberichten over geplande Amerikaanse aanvallen hadden er ongetwijfeld toe geleid dat deze verder waren versterkt en voorbereid op gevechten. De Iraanse verdedigers zouden goed uitgerust zijn met draagbare luchtafweerraketsystemen en RPG’s, zodat binnenkomende helikopters of andere transportvliegtuigen een groot risico zouden lopen uit de lucht te worden geschoten.
Deze problemen zouden zich zeker voortzetten zodra er troepen waren geland. De betrokken Amerikaanse militaire eenheden mochten dan elitetroepen zijn, maar geen van hen had enige ervaring met de moderne droneoorlogvoering die zich tijdens de oorlog in Oekraïne heeft ontwikkeld, terwijl de Iraniërs over een enorm arsenaal aan dergelijke wapens beschikten en daarmee ongetwijfeld zware verliezen aan de Amerikaanse invallers zouden kunnen toebrengen. Onze strategische radars in de regio waren zeer goed beschermd geweest en waren overweldigd en vernietigd door golven Iraanse drones, dus lichtbewapende infanterie zou zeker kwetsbaar zijn. Het treffen van doelen ver buiten Iran was uiteraard veel moeilijker dan het treffen van doelen op Iraans grondgebied.
Een van onze vliegdekschepen is uit het oorlogsgebied verdreven en het andere opereert op extreme afstand uit angst voor Iraanse aanvallen. Hetzelfde gold voor onze vanaf land opererende vliegtuigen, die tijdens de vlucht moesten worden bijgetankt door tankvliegtuigen om het slagveld te kunnen bereiken, waardoor de tijd die zij aan directe luchtsteun konden besteden beperkt was.
Als ervaren militaire professionals richtten Davis en Jermy zich vooral op de logistieke problemen, en zij benadrukten dat troepen die we met succes op die eilanden zouden laten landen, grote moeite zouden hebben om opnieuw te worden bevoorraad met munitie en voedsel, of om hun gewonden te evacueren. Dergelijke vluchten zouden voortdurend het risico lopen in een hinderlaag terecht te komen van de draagbare luchtafweerraketten van verborgen en ingegraven Iraanse verdedigers.
Mijn indruk is dat vele tientallen jaren van onze recente oorlogen Amerikaanse troepen eraan hebben gewend te handelen alsof zij toegang hadden tot oneindige voorraden, zodat zij hun beperkte munitie snel zouden kunnen opgebruiken. Ondertussen zouden de plaatselijke Iraniërs vermoedelijk over zeer grote voorraden vooraf opgeslagen munitie en voedsel beschikken.
Daarom lijkt het nauwelijks onmogelijk dat de Amerikaanse troepen na een week of langer zo uitgeput zouden zijn door de voortdurende drone- en raketaanvallen en zo weinig munitie en voedsel over zouden hebben, dat zij gedwongen zouden kunnen worden zich over te geven aan een veel kleiner aantal Iraanse troepen op datzelfde eiland. Als onze soldaten geen kogels meer hadden en niet gemakkelijk geëvacueerd konden worden, wat konden ze dan anders doen? De voor de hand liggende historische vergelijkingen met de val van Singapore en Dien Bien Phu kwamen bij me op.
Als een weinig bemoedigende aanwijzing zijn Amerikaanse strijdkrachten begonnen met het oefenen van het graven van massagraven op het slagveld, iets wat al meer dan drie generaties niet op grote schaal nodig is geweest.
Oorlogen zijn altijd gevuld geweest met oneerlijke propaganda en wensdenken, en de recente komst van krachtige AI-systemen heeft het produceren van dergelijk materiaal veel gemakkelijker gemaakt. Minder dan een week na het begin van de huidige oorlog werden Twitter en andere social media overspoeld met beweringen dat een grote eenheid Amerikaanse speciale troepen Iran was binnengestuurd, in de strijd was verslagen en vervolgens gevangen was genomen. Alleen al een van die berichten werd duizenden keren geretweet en trok ongeveer 2,8 miljoen weergaven.
Verschillende factcheckwebsites stelden al snel vast dat de afbeeldingen die werden gebruikt om deze beweringen te onderbouwen, waren gegenereerd door het Gemini AI-systeem, en de tweet werd al snel verwijderd, wat leidde tot grote schaamte bij degenen die zo goedgelovig waren geweest om zo’n belachelijk verhaal te slikken. Maar als Amerika daadwerkelijk vele duizenden van zijn troepen laat landen op Kharg of een van de andere door Iran bezette eilanden in de Perzische Golf, zouden diezelfde taferelen zich binnenkort in werkelijkheid kunnen voordoen.
Na ongeveer tien jaar van onze grootschalige gevechtsoperaties in Vietnam hadden de Noord-Vietnamezen honderden Amerikaanse krijgsgevangenen verzameld, van wie de meesten piloten waren die afzonderlijk gevangen waren genomen nadat hun vliegtuigen waren neergeschoten. Dus als de Iraniërs in slechts een paar weken grondgevechten vergelijkbare of zelfs grotere aantallen Amerikanen gevangen zouden nemen, zouden we een enorme nationale vernedering ondergaan.
De titel van mijn artikel verwees naar de duidelijke historische parallellen met de val van Singapore en de slag bij Dien Bien Phu, rampzalige nederlagen die respectievelijk het Britse en Franse rijk een fatale nationale vernedering toebrachten.
– De val van Singapore, Dien Bien Phu… en de strijd om het eiland Kharg?
Ron Unz • The Unz Review • 30 maart 2026 • 5.900 woorden
De hoogste Amerikaanse commandanten zouden er ongetwijfeld weinig voor voelen persoonlijk leiding te geven aan de grootste militaire vernedering in onze 250-jarige nationale geschiedenis, en sommigen van hen zijn misschien begonnen hun ernstige zorgen te uiten.
De driesterrengeneraal die een paar dagen geleden werd ontslagen, was verantwoordelijk geweest voor de algehele militaire planning, en hoewel hij naar verluidt was ontslagen wegens het lekken van informatie, werd er algemeen gespeculeerd dat zijn ernstige twijfels over het plan voor een grondaanval op Iran hadden bijgedragen aan zijn val.
Misschien toevallig waren rond dezelfde tijd, toen eerder tijdens de oorlog voor het eerst werd gesproken over een grondaanval op Iran, ook veel andere hooggeplaatste generaals ontslagen. De week nadat ik de problemen van een dergelijke grondaanval had uiteengezet, richtte mijn volgende artikel zich op die kwestie:
De afgelopen weken zijn er steeds meer mediaberichten verschenen dat we ons voorbereidden op een grondinvasie van Iraans grondgebied, terwijl steeds meer Amerikaanse troepen naar de regio werden gebracht. Maar precies op dat moment ontsloeg de regering-Trump plotseling Randy George, de hoogste generaal van het Amerikaanse leger, samen met een paar anderen die eveneens een zeer hoge rang hadden. Het lijkt onwaarschijnlijk dat deze belangrijke ontwikkelingen helemaal niets met elkaar te maken hadden.
Het uitvoeren van een dergelijke militaire zuivering in de beginfase van een grote oorlog leek ongekend in onze nationale geschiedenis, dus dit was slechts het nieuwste voorbeeld van hoe de regering van Donald Trump dingen heeft gedaan die geen enkele eerdere Amerikaanse president ooit had overwogen.
Op internet verklaarden aanhangers van Trump al snel dat deze generaals om ideologische redenen waren verwijderd, zonder enig verband met meningsverschillen over de leiding van onze oorlog tegen Iran. De ontslagen legercommandanten waren naar verluidt overblijfselen uit de regering-Biden, met overdreven “woke” opvattingen, en inderdaad ondersteunden uitgelekte mediaberichten dit, waarbij werd aangegeven dat meningsverschillen over het diversiteitsbeleid bij promoties een cruciale factor waren geweest. Maar talrijke vooraanstaande Republikeinen in het Congres prezen George al snel openlijk en uitten hun schok en ontzetting over zijn ontslag, wat erop wees dat, als hij te liberaal was geweest, de meeste rechtse Republikeinen die loyaal waren aan Trump zich daar blijkbaar niet van bewust waren geweest.
Bovendien had Trump kort na zijn tweede inauguratie de voorzitter van de gezamenlijke stafchefs vervangen, samen met andere leden van dat orgaan, en waren de hoogste leiders van de NSA enkele weken later ontslagen. Trump had deze personeelswisselingen blijkbaar om ideologische redenen doorgevoerd, dus als George in dezelfde categorie viel, zou hij destijds ongetwijfeld ook zijn ontslagen.
Ondertussen hebben onbevestigde beweringen die erop wijzen dat er heel andere factoren in het spel waren, miljoenen weergaven op Twitter getrokken.
Toen Pete Hegseth door leden van het Congres werd ondervraagd, leek hij inderdaad volstrekt niet in staat een verklaring te geven waarom hij al die hooggeplaatste generaals had ontslagen. Dit suggereerde dat een belangrijke factor hun enorme bezorgdheid over het verloop van onze oorlog met Iran was geweest.
Het aantal hooggeplaatste generaals dat door Trump was weggezuiverd, leek mij inderdaad behoorlijk opmerkelijk, en ik kon me niet herinneren dat iets dergelijks ooit eerder in de Amerikaanse geschiedenis was gebeurd.
Het Gemini AI-systeem leek die indruk te bevestigen en beweerde dat al onze presidenten samen in de afgelopen honderd jaar slechts tien van dergelijke hooggeplaatste militaire commandanten hadden ontslagen, terwijl Trump er sinds zijn terugkeer in het Witte Huis begin 2025 ongeveer 25 had ontslagen.
Ik merkte op dat Hegseths merkwaardige onvermogen om uit te leggen waarom hij al die hoge generaals had ontslagen, slechts een van de vele tekortkomingen van onze huidige Pentagonchef was.
Onze huidige oorlog is beslist het ernstigste conflict dat Amerika in tientallen jaren heeft uitgevochten. Iran is een land met meer dan 90 miljoen inwoners, dat beschikt over een enorm arsenaal aan ballistische raketten en krachtige drones, zodat onze vijand in veel opzichten groter, beter bewapend en effectiever lijkt dan welke tegenstander dan ook waarmee we sinds de Koreaanse Oorlog, drie generaties geleden, te maken hebben gehad. Slechts een klein deel van de huidige Amerikaanse bevolking herinnert zich dat conflict persoonlijk, of de grote militaire nederlagen die we destijds hadden geleden.
En zoals ik eind vorig jaar benadrukte, heeft de ondergeschikte van Trump die deze topgeneraals wegzuiverde nauwelijks het soort persoonlijke achtergrond dat veel vertrouwen zou wekken bij onze militaire commandanten…
Ook lijken sommige van de hoogste functionarissen die hij heeft benoemd om zijn nationale veiligheidsbeleid uit te voeren, volstrekt ongekend vanwege hun schandalige persoonlijke verleden en gebrek aan kwalificaties. Dit geldt met name voor zijn minister van Defensie, Pete Hegseth, wiens ministerie Trump plotseling omdoopte tot het Ministerie van Oorlog in een verrassend openhartig presidentieel decreet.
Hoewel Hegseth een militaire veteraan van de oorlog in Irak was, had hij nooit het bevel gevoerd over iets groters dan een geweerpeloton, maar hij had blijkbaar Trumps aandacht getrokken als een oorlogszuchtige commentator bij Fox News. Toen Trump hem echter voordroeg, kwam al snel aan het licht dat hij al lange tijd een ernstig drankprobleem had, terwijl de non-profitorganisaties voor veteranen waaraan hij leiding had gegeven financieel ten onder waren gegaan.
Erger nog, toen hij dronken was op een Republikeinse conferentie, was hij zeer geloofwaardig beschuldigd van het verkrachten van een van de aanwezige vrouwen, die zowel haar collega’s over de gewelddadige aanval had verteld als destijds aangifte had gedaan bij de politie. Hegseth had haar wanhopig gesmeekt geen aanklacht in te dienen en later 50.000 dollar betaald voor haar stilzwijgen. Dit leidde er bijna toe dat zijn benoeming in de door Republikeinen gecontroleerde Senaat werd afgewezen, maar enorme druk van Trump had hem in staat gesteld er ternauwernood doorheen te komen dankzij een beslissende stem van vice-president JD Vance bij een gelijke stemming, pas de tweede keer dat dit in de Amerikaanse geschiedenis gebeurde.
Eenmaal in functie schond Hegseth alle veiligheidsprotocollen door details over raketaanvallen met zijn vrienden en familieleden te delen, een incident waarvan algemeen, maar ten onrechte, werd verwacht dat het tot zijn onmiddellijke ontslag zou leiden.
Ik weet niet wanneer voor het laatst een grote mogendheid haar leger onder het bevel heeft geplaatst van een volstrekt ongekwalificeerde, incompetente en zwaar getatoeëerde dronken verkrachter, en ik vermoed dat zelfs de overgrote meerderheid van de derdewereldlanden zou terugschrikken voor zo’n twijfelachtige personeelsbeslissing…
In het meest recente voorbeeld van Hegseths opmerkelijke verdorvenheid en incompetentie meldde de Financial Times een paar dagen geleden dat hij, vanwege zijn voorkennis van onze aanval op Iran, had geprobeerd een weddenschap van meerdere miljoenen dollars te plaatsen op een mandje defensieaandelen, maar dat de aandelen die hij had uitgekozen juist in waarde daalden in plaats van stegen…
Ondertussen lijkt Hegseth zo volstrekt ongekwalificeerd voor zijn functie en zo geneigd tot schandalige uitspraken en gedrag, dat er wijdverspreide vermoedens bestaan dat hij alleen in zijn functie is gehouden om de aandacht af te leiden van Steve Feinberg, de omstreden Joodse miljardair die als zijn plaatsvervanger fungeert en mogelijk in werkelijkheid het ministerie leidt. Feinberg was medeoprichter van Cerberus Capital Management, een overnamebedrijf dat sterk betrokken is bij militaire contracten, en tijdens zijn lange zakelijke carrière stond hij bekend om zijn extreme geheimzinnigheid, waarbij hij zelfs zo ver ging dat hij tegen zijn aandeelhouders opschepte dat hij iedere werknemer zou “vermoorden” die ervoor zorgde dat zijn foto in de kranten verscheen. Een idioot als Hegseth zou dus als een zeer nuttige bliksemafleider kunnen dienen.
Onze officiële Pentagonbegroting voor 2026 bedroeg een biljoen dollar en Hegseth eiste onlangs nog eens 200 miljard dollar aan aanvullende financiering om de onverwachte kosten van onze oorlog tegen Iran te dekken. Maar zelfs voordat hij Iran aanviel, had Trump zijn voorgestelde militaire uitgaven voor 2027 verhoogd tot een verbazingwekkende 1,5 biljoen dollar, een bedrag dat ongeveer even groot is als dat van de rest van de wereld samen. Deze gigantische bedragen zullen ongetwijfeld uiterst lucratief zijn voor Feinbergs voormalige collega’s en anderen in een vergelijkbare bedrijfstak.
– Wordt Donald Trump geconfronteerd met een militaire muiterij vanwege zijn verloren oorlog tegen Iran?
Ron Unz • The Unz Review • 6 april 2026 • 6.500 woorden
Omdat Hegseth volstrekt incompetent is, is hij blijkbaar een van de adviseurs van Trump geworden die het meest bereid zijn onze president te vertellen wat hij wil horen, en daarmee fungeert hij als een cruciale facilitator van diens meest buitensporige beslissingen. En nu al zoveel topgeneraals zijn ontslagen, lijkt krachtig verzet vanuit de hoogste militaire leiding twijfelachtig.
Maar de analisten die zich grote zorgen maakten over Trumps nieuwe aanvalsplannen, spraken wel enige hoop uit dat de resultaten van de tussentijdse verkiezingen van dinsdag onze president misschien van de rand van de afgrond zouden kunnen terugtrekken.
Trump had in 2024 het Witte Huis heroverd door nadrukkelijk te beloven dat hij nieuwe oorlogen in het Midden-Oosten zou vermijden, dus zijn plotselinge besluit om de grootste van allemaal te beginnen, werd door veel van zijn voormalige aanhangers begrijpelijkerwijs gezien als bitter verraad.
De zware nederlagen die we hadden geleden, maakten dit nog erger, evenals de ernstige economische gevolgen van de gestegen brandstof- en energiekosten. Onze industrie en landbouw draaien op diesel, en de dieselprijzen hebben het hoogste niveau uit de geschiedenis bereikt. Afgezien van een korte, tijdelijke piek na de Russische invasie van Oekraïne, geldt hetzelfde voor de benzineprijzen.
Om deze combinatie van redenen en andere zijn er aanwijzingen dat de Republikeinse Partij op het punt staat een epische politieke ramp te ondergaan bij de tussentijdse verkiezingen, met verliezen die kunnen wedijveren met haar slechtste resultaten in de afgelopen tientallen jaren en mogelijk zelfs veel erger.
Er werd al algemeen verwacht dat de Republikeinen het Huis van Afgevaardigden en waarschijnlijk ook de Senaat zouden verliezen, maar een artikel op de voorpagina van de Journal van dit weekend beschreef de omvang van de nederlaag waarmee zij nu mogelijk worden geconfronteerd.
Trumps afkeuringspercentage van 59% was het hoogste van welke president dan ook tijdens tussentijdse verkiezingen sinds de Journal in 1990 voor het eerst begon met peilingen over die vraag.
Sinds juli 2025 is de opvatting over welke partij de economie beter kan beheren met 15 procentpunten verschoven in het voordeel van de Democraten, en mede daardoor zeiden geregistreerde kiezers nu dat zij van plan waren met een marge van 7 procentpunten op Democratische kandidaten te stemmen, het soort overweldigende politieke golf dat gemakkelijk veel zittende Republikeinen kan wegvagen die nooit hadden gedacht dat zij enig risico liepen.
Zo was de Republikeinse kandidaat in een van hun veiligste zetels in de staat New York achteropgeraakt bij zijn Democratische tegenstander in een district dat Trump slechts twee jaar geleden met een voorsprong van 21 procentpunten had gewonnen.
De meeste Senaatszetels waarvoor dit jaar verkiezingen worden gehouden, bevinden zich in uitgesproken Republikeinse staten, zodat het ooit onwaarschijnlijk werd geacht dat de Democraten de controle zouden kunnen overnemen, maar dat was nu allemaal op nogal dramatische wijze veranderd.
Hoewel de zittende Republikeinse senator in Mississippi nog steeds een kleine voorsprong had in de peilingen, bestond er een kans dat zij zou worden verslagen door haar zwarte Democratische uitdager, iets wat zelfs een paar maanden geleden als volstrekt absurd zou zijn beschouwd. De laatste keer dat die staat een Democraat had gekozen, was in 1982, toen de zittende segregationistische Dixiecrat zijn zevende ambtstermijn had gewonnen.
Republikeinse Senaatskandidaten in andere uiterst Republikeinse staten, zoals South Carolina, Alaska, Iowa, Nebraska, Ohio en Florida, werden eveneens als behoorlijk kwetsbaar beschouwd, hoewel Trump al die staten slechts een paar jaar geleden met marges van dubbele cijfers had gewonnen.
Texas is al tientallen jaren de meest uitgesproken Republikeinse grote staat, en sinds 1994 heeft geen enkele Democraat een verkiezing voor een functie op staatsniveau in Texas gewonnen. Maar hoewel de bijna-biljonair Elon Musk inmiddels bijna een half miljard dollar in de partijkas van de Republikeinen heeft gestort, waarbij het grootste deel van zijn geld naar Texas ging en de ether werd overspoeld met advertenties, bestond er nog steeds een kans dat de Democraten die staat volledig zouden veroveren.
Als Trumps Republikeinse Partij dinsdag een zware afstraffing krijgt, hoopten sommige analisten dat deze verliezen de ideologische bubbel rond onze president zouden doorprikken en hem ertoe zouden brengen zijn geplande aanval op Iran te heroverwegen. De meeste andere leden van de regering-Trump hebben hun eigen toekomstige politieke plannen, en zij zouden hun standpunten en het advies dat zij Trump geven kunnen beginnen te veranderen, in een wanhopige poging hun politieke levensvatbaarheid te behouden.
De Senaat controleert alle promoties binnen de hoogste rangen van de strijdkrachten, en een nieuwe Democratische Senaat zou enorme druk kunnen uitoefenen op topgeneraals om hun standpunten te veranderen. De grootschalige zuiveringen van Hegseth hebben hem onder die officieren een enorm aantal vijanden bezorgd, en de militaire messen zouden binnenkort voor hem en andere leden van de regering-Trump getrokken kunnen worden.
Hoewel hij bij de voorverkiezingen werd verslagen, is afgevaardigde Thomas Massie van plan zijn voorstel om Hegseth af te zetten opnieuw in te dienen wanneer het Huis in december weer bijeenkomt, en als zijn mede-Republikeinen een bloedbad hebben ondergaan, zal hij misschien gemakkelijk medestanders kunnen vinden.
Maar op dit moment lijkt Trump zich totaal niet bewust van deze politieke situatie.
Hij heeft zijn reeks persoonlijke politieke bijeenkomsten door het hele land voortgezet in de hoop het enthousiasme van zijn aanhangers aan te wakkeren. Veel van zijn openbare uitspraken waren echter ronduit waanzinnig, waarbij hij in een videofragment opschepte over zijn ongekende populariteit en de absolute noodzaak om Iran aan te vallen.
Maar politieke opiniepeilers hebben opgemerkt dat wanneer hij een staat bezoekt en een kandidaat steunt, de steun voor die plaatselijke Republikein vaak sterk daalt, waardoor velen van hen hem vragen weg te blijven van hun verkiezingscampagnes.
Toen een verslaggever van Fox News een live-interview hield met iemand tijdens een van die bijeenkomsten, legde die persoon uit dat hij te jong was geweest om de zelfmoordsekte van Jonestown mee te maken, en daarom had besloten dat het bijwonen van een politieke bijeenkomst van Trump het beste alternatief was.
Hoewel Trump tijdens zijn oorspronkelijke verkiezingscampagne van 2016 veel minder geld had uitgegeven dan zijn tegenstander, behaalde hij zijn verrassende overwinning deels dankzij de krachtige memes en video’s die op grote schaal via sociale media werden verspreid en zijn Democratische tegenstander Hillary Clinton genadeloos aanvielen. Maar tegenwoordig bespotten en veroordelen de meeste schandalige memes en video’s die populair zijn geworden Trump vanwege zijn verraad.
Zelfs een paar weken geleden leidde een discussie over buitenlands beleid tussen Brandon Weichert en de zeer nuchtere Matthew Hoh ertoe dat beiden het erover eens waren dat Trump “gek” was geworden en ronduit “krankzinnig” was. Volgens hen erkenden veel waarnemers deze realiteit, maar waren slechts weinigen bereid dat in zulke expliciete bewoordingen te zeggen.
Bovendien had Weichert een paar maanden geleden ook een ander opmerkelijk incident uit de eerste regering-Trump gemeld dat ik nooit eerder vermeld had gezien:
Rex Tillerson was tien jaar lang CEO van ExxonMobil geweest toen Trump hem in 2017 benoemde tot minister van Buitenlandse Zaken. Volgens Weichert had Trump slechts een paar maanden na het begin van zijn eerste ambtstermijn aan Tillerson voorgesteld dat Amerika zijn kernwapens zou moeten gebruiken om zijn internationale positie te versterken, waarop de topman uit de olie-industrie tot de conclusie kwam dat “Trump fucking krankzinnig was”. Het resultaat was een blijvende verslechtering van hun relatie en de uiteindelijke vervanging van Tillerson door CIA-directeur Mike Pompeo in maart 2018.
Aan het einde van mijn artikel uit maart had ik al gewezen op enkele van Trumps bizarre gedragingen en de opmerkelijke beweringen van een prominente journalist met een lange staat van dienst.
In een andere uiterst vreemde episode onderbrak Trump een kabinetsvergadering over de oorlog met Iran en tal van andere cruciale nationale aangelegenheden door vijf minuten te besteden aan het bespreken van de details van de luxe pennen die hij regelmatig als souvenirs uitdeelde.
De ervaren journalist Michael Wolff onderhoudt al lange tijd talrijke contacten met bronnen die dicht bij Trump staan, en op basis daarvan heeft hij een reeks grote bestsellers gepubliceerd. Hij heeft daardoor waarschijnlijk een beter begrip van onze huidige president gekregen dan bijna welke andere schrijver dan ook. Daarom was ik behoorlijk geïnteresseerd toen ik toevallig een paar dagen geleden een opvallend openhartig interview tegenkwam dat hij had gegeven.
Volgens Wolff hebben mensen uit Trumps directe omgeving onze huidige president beschreven als simpelweg een idioot die bijna nooit iets leest of begrijpt. Op basis van Wolffs beweringen zou Trump in werkelijkheid minder intelligent kunnen zijn dan de meeste kiezers die hem aan de macht hebben geholpen. Ik begon me af te vragen of hij zo bevriend was met zwarte rapsterren omdat hun IQ’s misschien in dezelfde orde van grootte lagen.
Ter ondersteuning van deze opmerkelijke mogelijkheid hebben de media gemeld dat Trumps begrip van de toestand van de oorlog grotendeels gebaseerd zou kunnen zijn op een dagelijkse compilatievideo met hoogtepunten die hij ontvangt, waarin de explosies van onze grootste en succesvolste aanvallen op Iraanse doelen worden getoond. Dus in plaats van volkomen waanzinnig of oneerlijk te zijn, zouden veel van zijn vreemde uitspraken voort kunnen komen uit het feit dat hij simpelweg zo dom is dat hij alles gelooft wat zijn verschillende medewerkers hem vertellen en laten zien.
De daaropvolgende week ging ik verder met het uiteenzetten van dit argument.
…Wolff legde uit dat het grote geheim om Trump te begrijpen was te erkennen dat hij een buitengewoon domme man was, zo buitengewoon dom dat hij nooit besefte hoe dom hij eigenlijk was. Omdat Trump vrijwel nooit iets las of begreep, verklaarde dat het grillige, inconsistente en onlogische karakter van zijn uitspraken en gedrag.
Door Trumps ongemanierde domheid zei hij soms populaire dingen die geen enkele andere politicus zou durven zeggen. Zijn enthousiaste volgelingen grepen die uitspraken dan ook aan en projecteerden hun dierbaarste ideologische hoop en verlangens op hem, terwijl ze al zijn andere belachelijke uitspraken negeerden.
Trumps rijkdom en grootspraak brachten de meeste mensen om hem heen ertoe iets anders aan te nemen, maar de leegte tussen zijn oren was het grote mysterie achter zijn gedrag. Wanneer hij diep in gedachten verzonken leek, dacht hij misschien simpelweg na over de volgende cheeseburger die hij van plan was te eten. Zodra we die mogelijkheid overwegen, wordt zijn ongelukkige presidentschap veel gemakkelijker te begrijpen, evenals de drastische veranderingen tussen zijn eerste en tweede ambtstermijn. Domme mensen zijn uiteraard veel gemakkelijker te manipuleren zodra je erin slaagt hen met je eigen handlangers te omringen.
De reden dat zoveel van Trumps berichten en handelingen lijken op die van een schurk met een laag IQ, is dat hij in wezen een schurk met een laag IQ is.
Lijkt het volgende recente bericht geschreven te zijn door een wereldleider met een redelijk hoog intelligentieniveau?
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Amerikaanse leger oefent met het graven van tijdelijke graven op het slagveld
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
