De Houthi’s op hun woord geloven: de rekening die Saoedi-Arabië niet wil bekijken

Riyad heeft een eenvoudige methode om met de beweringen van de Houthi’s om te gaan. Het kondigt aan dat zijn luchtverdediging iets heeft onderschept, zegt niets over al het andere en hoopt dat de wereld over iets anders begint. Aramco, een bedrijf dat zijn kwartaalresultaten tot op de komma nauwkeurig publiceert, legt plotseling een gelofte van stilzwijgen af zodra iemand vraagt of zijn raffinaderijen in brand staan.

Laat ik dus eens iets anders proberen. Voor de duur van deze column ga ik de Saoedische regering en Aramco volledig negeren en de militaire woordvoerder van Ansar Allah, brigadegeneraal Yahya Saree, op zijn woord geloven. Niet omdat Saree een toonbeeld van nauwkeurigheid is. Militaire woordvoerders overal, ook in Washington, overdrijven hun resultaten. Ik doe dit omdat deze exercitie je laat zien wat de Houthi’s denken dat ze aan het doen zijn, waar ze op mikken en wat Saoedi-Arabië dreigt te verliezen als zelfs maar de helft ervan waar is. Sinds 10 oktober luidt het antwoord: behoorlijk veel, schrijft Larry Johnson.

De doelenlijst

Tussen 10 en 29 oktober bracht Saree minstens acht verklaringen uit waarin hij aanvallen binnen het koninkrijk opeiste. Lees ze samen en er springt een patroon in het oog. Dit zijn geen willekeurige pesterijen. Het is een campagne tegen drie zaken: de hoofdstad, de olie-exportketen en de luchtmachtbases van waaruit de oorlog in Jemen wordt gevoerd.

De internationale luchthaven King Khalid van Riyad komt in zeven van die verklaringen voor, op 10, 11, 12, 19, 24, 26 en 29 oktober. Saree heeft deze luchthaven tot “militair doelwit” verklaard en luchtvaartmaatschappijen en reizigers gewaarschuwd weg te blijven. De Houthi’s hebben ook aanvallen opgeëist op de internationale luchthaven King Fahd in Dammam, drie keer op de luchthaven van Abha en drie keer op de luchthaven van Najran.

Wat de energiesector betreft, beweren de Houthi’s dat ze het Aramco-complex in Yanbu drie keer hebben getroffen, de oost-westpijpleiding en haar pompstations twee keer, de raffinaderij van Ras Tanura twee keer, de raffinaderij van Rabigh twee keer, en de verwerkingsinstallatie van Abqaiq, het olieveld van Shaybah en het hoofdkantoor van Aramco in Dhahran elk één keer. Ghawar, het grootste olieveld ter wereld, stond naar verluidt ook op de lijst van 10 oktober.

En aan de militaire kant zeggen ze vier keer de luchtmachtbasis King Khalid bij Khamis Mushait te hebben getroffen, evenals een militair hoofdkwartier in Najran, transportvliegtuigen op de luchthaven van Najran, een “kamp van een Saoedische marine-eenheid”, radarlocaties bij Jabal al-Hisn, Jabal al-Rahmah en Bir Askar en, twee keer, het Saoedische ministerie van Defensie in Riyad. Lees dat laatste nog eens. De Houthi’s beweren dat ze twee keer het gebouw hebben getroffen van waaruit de Saoedische oorlog in Jemen wordt geleid.

Elke schakel in de keten

Dit is het gedeelte dat Saoedische olieministers ’s nachts wakker zou moeten houden. Bekijk de energiedoelwitten op een kaart en je beseft dat de Houthi’s niet zomaar olie-installaties aanvallen. Ze beweren elke afzonderlijke schakel te treffen in de enige toeleveringsketen die Saoedi-Arabië nog over heeft.

Nu de Straat van Hormuz gesloten is voor normaal scheepvaartverkeer, is de export van het koninkrijk afhankelijk van één enkele route. Ruwe olie komt uit Ghawar en Shaybah in het oosten. Ze wordt verwerkt in Abqaiq, dat een capaciteit heeft van 7 miljoen vaten per dag en het hart vormt van het gehele Saoedische oliesysteem. Vervolgens wordt ze 1.200 kilometer westwaarts door de woestijn gepompt via de oost-westpijpleiding, die sinds maart op haar volledige capaciteit van 7 miljoen vaten per dag draait, met behulp van een reeks pompstations. Daarna wordt de olie in Yanbu aan de Rode Zee op tankers geladen, vanwaar ongeveer 5 miljoen vaten ruwe olie per dag werden verscheept.

De Houthi’s beweren dat ze de olievelden aan het begin van de keten hebben getroffen, Abqaiq in de verwerkingsfase, de pompstations in het midden en Yanbu bij de uitgang. Dat is geen doelenlijst. Dat is een stroomschema. Mijn vriend Karl Miller, die dit vanuit de regio nauwlettend volgt, vertelde me weken geleden dat vier van de elf pompstations langs die pijpleiding zwaar beschadigd waren en niet functioneerden. De meest recente beweringen van de Houthi’s suggereren dat ze van plan zijn de klus af te maken.

De cijfers op een rij

Dus wat is dit waard? Brentolie werd op 28 oktober, de dag nadat de Houthi’s de aanval op Ras Tanura hadden opgeëist, verhandeld voor ongeveer 115 dollar per vat. Laten we eens wat rekenen.

Als de opgeëiste aanvallen op de pijpleiding, de pompstations en Yanbu de export via de Rode Zee hebben gehalveerd, verliest Saoedi-Arabië ongeveer 2,5 miljoen vaten per dag. Bij 115 dollar per vat komt dat neer op ongeveer 290 miljoen dollar per dag, of ongeveer 8,6 miljard dollar per maand. Als Yanbu volledig zou worden stilgelegd, zou het verlies ongeveer 575 miljoen dollar per dag bedragen, meer dan 17 miljard dollar per maand. Dat zijn geen afrondingsverschillen, zelfs niet voor een land dat erom bekendstaat in een opwelling een voetbalclub te kopen.

Tel daar vervolgens de raffinaderijen bij op. Ras Tanura heeft een capaciteit van ongeveer 550.000 vaten per dag. Rabigh heeft een capaciteit van ongeveer 400.000. Yanbu herbergt nog eens drie raffinaderijen. Neem de beweringen voor waar aan en de Houthi’s hebben installaties getroffen die samen goed zijn voor ruim meer dan een miljoen vaten raffinagecapaciteit per dag. Dat betekent niet alleen verloren inkomsten voor Aramco. Het gaat om diesel, vliegtuigbrandstof en benzine die de wereld, die nu al een tekort heeft aan alle drie, niet meer van Saoedi-Arabië kan kopen en die Saoedi-Arabië mogelijk zelf zal moeten importeren. Een oliestaat die geraffineerde producten uit het buitenland koopt, is het energie-equivalent van een bakkerij die brood in de supermarkt koopt.

En dan is er nog Abqaiq. Deze film hebben we eerder gezien. In september 2019 legde een aanval met drones en raketten op Abqaiq en Khurais in één klap 5,7 miljoen vaten per dag stil, de helft van de Saoedische productie. Als de bewering van de Houthi’s over de aanval op Abqaiq op 29 oktober ook maar gedeeltelijk waar is, hoeven ze verder niets meer te treffen. Abqaiq is het knelpunt binnen het knelpunt.

De werkelijke schade is politiek

De olieverliezen zijn ernstig, maar tijdelijk. Pijpleidingen worden gelast. Raffinaderijen worden opnieuw opgestart. De politieke schade voor kroonprins Mohammed bin Salman is veel moeilijker te herstellen.

MBS heeft alles ingezet op Vision 2030, de belofte dat Saoedi-Arabië een wereldwijd centrum voor zakenleven, toerisme, sport en investeringen zal worden. Elk van die sectoren is afhankelijk van één ding: de perceptie dat het koninkrijk veilig is. De Houthi’s vallen die perceptie rechtstreeks aan, en daarom komt de luchthaven van de hoofdstad het vaakst op hun lijst voor. Je kunt Riyad niet verkopen als het Dubai van morgen wanneer de Houthi’s de luchtvaartmaatschappijen van de wereld vertellen dat ze daar niet moeten landen. De luchthaven King Khalid was van 11 tot 18 oktober gesloten. De dag nadat de luchthaven weer openging, stelde Saoedi-Arabië het Future Investment Initiative, het “Davos in de woestijn” dat Larry Fink van BlackRock en Jamie Dimon van JPMorgan zouden bijwonen, uit tot 2027. Niets zegt zo duidelijk “open voor zaken” als het annuleren van je belangrijkste zakelijke conferentie.

Kijk vervolgens naar de militaire beweringen. Saoedi-Arabië ondertekende in mei 2025 een wapenpakket ter waarde van 142 miljard dollar met Washington, het grootste in de geschiedenis, boven op tientallen jaren aan Patriots, F-15’s en al het andere wat met geld te koop is. Als Saree moet worden geloofd, hebben de Houthi’s, een beweging die het armste land van de Arabische wereld controleert, herhaaldelijk de belangrijkste luchtmachtbasis in het zuiden getroffen, het radarnetwerk dat hen zou moeten zien aankomen en het ministerie van Defensie in de hoofdstad. Dat is een vernedering die met geen enkele hoeveelheid publicrelationswerk kan worden verborgen. Het roept in elke Golfhoofdstad een ongemakkelijke vraag op: wat heeft al dat geld precies opgeleverd?

Het verklaart ook de diplomatieke haast waarover ik vorige week schreef. De nieuwe bondgenoten van Riyad in Pakistan en Turkije hebben duidelijk gemaakt dat ze Jemen niet zullen binnentrekken. De Saoedische minister van Defensie vloog naar Teheran. Er zijn berichten, niet bevestigd door Riyad, over een aanbetaling van 1 miljard dollar om rust te kopen. Landen die oorlogen winnen, sturen hun ministers van Defensie niet met een chequeboek naar de beschermheer van de tegenpartij.

De kleine lettertjes

Eerlijkheidshalve heb ik gezegd dat ik Saree op zijn woord zou geloven, en zijn woord heeft een merkwaardige eigenschap. Op 31 oktober, nadat de door Saoedi-Arabië geleide coalitie had verklaard een Houthi-drone boven Medina te hebben neergeschoten, ontkende Saree dit verontwaardigd. De Houthi’s, zei hij, hadden “geen enkele operatie uitgevoerd die gericht was op het Saoedische binnenland.” Ansar Allah eist dus met plezier aanvallen op het ministerie van Defensie, Abqaiq en de luchthaven van Riyad op, maar trekt de grens bij de heilige steden. Dat is geen bescheidenheid. Dat is gedisciplineerde communicatie. De Houthi’s willen dat de moslimwereld een oorlog tegen het Huis van Saud ziet, niet tegen de heiligste plaatsen van de islam.

En daarmee kom ik tot de kern van de zaak. Zelfs als Saree met de helft overdrijft, en dat zou kunnen, voert Saoedi-Arabië nu een oorlog die het op de grond niet kan winnen, die het vanuit de lucht niet kan stoppen en waarbij het zich niet kan veroorloven aan de oliepomp te blijven verliezen. De Houthi’s hoeven Aramco niet te vernietigen. Ze hoeven alleen de luchtvaartmaatschappijen, verzekeraars en investeerders van de wereld ervan te overtuigen dat het koninkrijk een oorlogsgebied is. Afgaande op het huidige bewijs slagen ze daar behoorlijk goed in.

Ergens in Riyad stelt een woordvoerder van Aramco weer een verklaring op die niets zegt. In Sanaa stelt Yahya Saree weer een doelenlijst op. Ik weet welke van de twee ik als eerste zou lezen.

Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De raketten van Ansar Allah hebben geleerd hun doel te raken. Iemand heeft hun dat geleerd

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: