Een nieuwe Amerikaanse aanval op Iran zou zinloos zijn

Een Amerikaanse president, geplaagd door het Epstein-schandaal dat maar niet wil verdwijnen, en onder druk van binnenlandse haviken vanwege de zichtbaar instortende situatie in Oekraïne, heeft een salvo van geopolitieke dreigementen afgevuurd: in de eerste plaats en vooral tegen Rusland, maar in de tweede plaats ook tegen Iran:

“Iran is zo gemeen, ze zijn zo gemeen in hun uitspraken. Ze zijn geraakt. We kunnen niet toestaan dat ze kernwapens krijgen. Ze hebben het nog steeds over uraniumverrijking. Wie praat er nu zo? Het is zo dom. We zullen het niet toestaan.”

Escalatie met Rusland ligt duidelijk in het verschiet (in welke vorm dan ook) maar Trump heeft ook gedreigd de Iraanse nucleaire installaties aan te vallen – opnieuw. Als hij dat zou doen, zou dat ‘gebarenpolitiek’ zijn die volledig losstaat van de realiteit van de huidige situatie in Iran, schrijft Alastair Crooke.

Een nieuwe aanval zou worden gepresenteerd als een tegenslag – of zelfs een definitieve stop – voor het vermogen van Iran om een kernwapen te bouwen.

En dat zou een leugen zijn.

Theodore Postol, emeritus hoogleraar wetenschap, technologie en internationale veiligheid aan het MIT, die wordt beschouwd als de belangrijkste expert van de VS op het gebied van kernwapens en hun afleveringssystemen, brengt echter enkele contra-intuïtieve technische argumenten naar voren die, wanneer ze politiek worden vertaald (het doel van dit artikel), duidelijk aangeven dat een nieuwe aanval op de drie nucleaire sites die op 22 juni door de VS zijn aangevallen, zinloos zou zijn.

Het zou zinloos zijn in termen van het ogenschijnlijke doel van Trump – maar een aanval kan toch plaatsvinden, zij het als theaterstuk dat bedoeld is om andere doelen te vergemakkelijken, zoals een poging tot “regimeverandering” en het bevorderen van de hegemonie van Israël in de regio.

Simpel gezegd is het overtuigende argument van professor Postol dat Iran zijn vroegere nucleaire programma niet hoeft te herbouwen om een bom te bouwen. Dat tijdperk is voorbij. Zowel de VS als Israël geloven, met goede reden, zegt Postol, dat het grootste deel van de voorraad hoogverrijkt uranium (HEU) van Iran de aanval heeft overleefd en toegankelijk is:

“De tunnels in Esfahan zijn diep – zo diep dat de Verenigde Staten niet eens hebben geprobeerd ze met bunkerbusters te vernietigen. Ervan uitgaande dat het materiaal niet is verplaatst, ligt het nu onbeschadigd in intacte tunnels. Iran heeft binnen een week na de aanval de ingang van een tunnel in Esfahan weer vrijgemaakt”.

Kortom, de Amerikaanse aanval heeft het Iraanse programma niet met jaren vertraagd. Het is zeer waarschijnlijk dat het grootste deel van de HEU van Iran de aanvallen heeft overleefd, schat Postol.

Het IAEA zegt dat Iran op het moment van de aanval 408 kg 60% HEU had. Dit is waarschijnlijk door Iran verwijderd vóór de aanval van Trump, wat volgens Postol gemakkelijk met een pick-up (“of zelfs een ezelskar!”) kon worden vervoerd. Maar het punt is dat niemand weet waar dat HEU zich bevindt. En het is vrijwel zeker toegankelijk.

Het belangrijkste argument van professor Postol (die politieke implicaties vermijdt) is de paradox dat hoe hoger het uranium verrijkt is, hoe gemakkelijker verdere verrijking wordt. Als gevolg daarvan zou Iran volstaan met een veel kleinere centrifugefabriek – ja, veel, veel kleiner dan de industriële fabrieken in Fordow of Natanz (die waren ontworpen voor respectievelijk duizenden en tienduizenden centrifuges).

Postol heeft een technisch ontwerp gemaakt voor een cascade van 174 centrifuges waarmee Iran in slechts vier tot vijf weken genoeg uranium van wapenkwaliteit (in de vorm van verrijkt hexafluoridegas) zou kunnen produceren voor één bom. In 2023 vond het IAEA uraniumdeeltjes die tot 83,7% waren verrijkt (wapenkwaliteit). Volgens professor Postol was dit waarschijnlijk een experiment om zichzelf te bewijzen dat ze het konden wanneer en hoe ze wilden.

Postols demonstratie van de cascade was bedoeld om het punt te onderstrepen – ‘het geheime verhaal van verrijking’ – dat met 60% HEU bijna geen verrijkingsinspanning nodig is om 83,7% te bereiken.

Wat voor de niet-technische waarnemer misschien nog schokkender is, is dat Postol verder heeft aangetoond dat een cascade van 174 centrifuges kan worden ondergebracht in een ruimte van slechts 60 vierkante meter – de vloeroppervlakte van een bescheiden stadsappartement – en slechts enkele tientallen kilowatt aan stroom nodig heeft.

Kortom, een paar van dergelijke kleine verrijkingsinstallaties kunnen overal in een uitgestrekt land worden verborgen – naalden in een grote hooiberg. Zelfs de omzetting van uranium in uraniummetaal 235 zou een ‘kleinschalige operatie’ zijn die zou kunnen worden uitgevoerd in een faciliteit van 120 tot 150 vierkante meter.

In een andere afrekening met de hardnekkige mythes rond de Iraanse realiteit stelt men dat het bouwen van een sferische atoombom niet meer vereist dan 14 kg uranium-235 metaal, omgeven door een reflector. ‘Het is geen hoogtechnologie; het is werkplaatsmateriaal’. Gewoon de onderdelen samenvoegen; er is geen test nodig. Postol zegt: ‘Little Boy’ werd op Hiroshima gedropt zonder veel tests; het is onjuist te denken dat er testen voor nodig zijn.

Daar gaat weer een dogma! ‘We zouden het weten als Iran zou overgaan tot het verwerven van kernwapens, omdat we elke wapentest seismisch zouden kunnen detecteren’.

Een kleine atoombom van dit type zou slechts 150 kg wegen. (Ter vergelijking: de kernkoppen op sommige Iraanse raketten die tijdens de 12-daagse oorlog op Israël werden afgevuurd, wogen tussen 460 en 500 kg).

Ted Postol is voorzichtig met het uitspreken van de politieke implicaties. Toch zijn die volkomen duidelijk: Het heeft geen zin om Fordow, Natanz en Isfahan opnieuw te bombarderen. De vogel is gevlogen. De kooien zijn leeg.

Professor Postol, als vooraanstaand technisch expert op het gebied van nucleaire aangelegenheden, informeert het Pentagon en het Congres. Hij kent de directeur van de Nationale Inlichtingendienst, Tulsi Gabbard, en zou haar vóór de aanval van Trump op Fordow op 22 juni hebben geïnformeerd dat de VS waarschijnlijk niet in staat zou zijn om de diep ondergrondse centrifugehal in Fordow te vernietigen. (Andere functionarissen van het Pentagon zouden het hier niet mee eens zijn geweest).

We weten dat de VS niet eens hebben geprobeerd om de tunnels onder Isfahan met bunkerbusters te vernietigen, maar zich tevreden hebben gesteld met het blokkeren van de verschillende tunnelingangen naar Isfahan met conventionele wapens (zoals de verouderde Tomahawk-raketten, afgevuurd vanaf onderzeeërs).

Een herhaling van de operatie van 22 juni zou pure theatervoorstelling zijn, zonder enig realistisch doel. Waarom zou Trump dit dan nog overwegen? Tijdens zijn recente bezoek aan Schotland zei hij tegen verslaggevers dat Iran “vervelende signalen” heeft afgegeven en dat elke poging om het nucleaire programma te hervatten onmiddellijk zou worden neergeslagen:

“We hebben hun nucleaire mogelijkheden vernietigd. Ze kunnen opnieuw beginnen. Als ze dat doen, zullen we het sneller vernietigen dan je met je vinger kunt wijzen”.

Er zijn verschillende mogelijkheden: Trump hoopt misschien dat een nieuwe aanval uiteindelijk – in zijn ogen en die van anderen – de Iraanse regering ten val zal brengen. Hij kan ook instinctief terugdeinzen voor een escalatie van het conflict met Rusland, uit angst dat het uit de hand loopt. En vervolgens zou hij tot de conclusie kunnen komen dat hij een aanval op Iran gemakkelijker kan presenteren als een demonstratie van de ‘kracht’ van de VS – d.w.z. ongeacht de waarheid als een nieuwe ‘vernietigde’ claim.

Ten slotte zou hij kunnen denken dat hij het moet doen, in de overtuiging dat Israël dit wanhopig wil en nodig heeft.

Het laatste lijkt de meest waarschijnlijke motivatie. De grootste gamechanger van het huidige geostrategische tijdperk is echter de revolutie op het gebied van de nauwkeurigheid van Russische en Iraanse ballistische en hypersonische wapens, die een doelwit nauwkeurig vernietigen met verwaarloosbare nevenschade – en die het Westen in principe niet kan stoppen.

Dit verandert de hele geostrategische berekening – vooral voor Israël. Een nieuwe aanval op Iran zou Israël geen voordeel opleveren, maar juist een verwoestende Iraanse raketaanval op Israël kunnen ontketenen.

De rest – de vertelsels van Trump – zijn Kabuki-theater: een Potemkin-simulatie van steun aan Israël, terwijl het werkelijke doel is om Iran te laten instorten en te balkaniseren – en Rusland te verzwakken.

Een Israëlische kolonel zei tegen Netanyahu (aldus Postol) dat een aanval op Iran waarschijnlijk zou betekenen dat ‘we straks met een nucleaire staat te maken krijgen’. Tulsi Gabbard heeft waarschijnlijk hetzelfde tegen Trump gezegd.

Professor Postol is het daarmee eens. Iran moet worden beschouwd als een niet-erkende kernmacht, zij het een waarvan de exacte status zorgvuldig wordt verdoezeld.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Het tijdperk van het Amerikaanse nucleaire privilege is voorbij

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: