Een driehoek met slechts twee zijden: Trumps zet met Zelensky ten gunste van Poetin

Het is praktisch het enige waar iedereen het over heeft: na de topontmoeting op 15 augustus 2025 in Anchorage, Alaska, tussen Donald Trump en Vladimir Poetin – de eerste ontmoeting van dit type op Amerikaans grondgebied sinds jaren – werd openlijk gesproken over de mogelijkheid om een volgende trilaterale topontmoeting te organiseren met deelname van de Oekraïense president Volodymyr Zelensky.

Trump had verklaard dat hij met de voorbereidingen voor een dergelijke bijeenkomst was begonnen, ook al had de top in Alaska niet geleid tot een formeel akkoord of een wapenstilstand, ondanks pogingen om positieve ontwikkelingen te laten zien. Tegelijkertijd had de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov benadrukt dat er voorbereidende bijeenkomsten nodig waren om de diplomatieke weg te effenen, schrijft
Lorenzo Maria Pacini.

De bijeenkomst werd nu als een uitgemaakte zaak beschouwd en vanuit de hele wereld stroomden de felicitaties binnen voor deze historische gebeurtenis. Maar toen gebeurde er iets. Eerst kwamen er geruchten, daarna de officiële bevestiging: Trump trok zich terug uit de besprekingen. De driehoek tussen de VS, Oekraïne en Rusland was verbroken.

Geometrie is geen kwestie van mening, zoals wiskunde. Een driehoek heeft drie zijden nodig. Geen trilaterale ontmoeting, er zullen slechts twee partijen zijn. En dan?

Laten we, voordat we de betekenis van Trumps stap bespreken, eens kijken naar de situatie in Europa.

Zoals bekend zijn de Europese leiders, de zogenaamde “bereidwillige leiders”, na de top in Anchorage naar Washington gevlogen, waar ze een van de dieptepunten in de Europese politiek hebben meegemaakt. Het was een moment van echte geometrische herdefiniëring, waarop de machtsverhoudingen op tafel werden gelegd en opnieuw werden bevestigd met andere verhoudingen dan die welke de Europese leiders eerder hadden gesteund.

Nee, het politieke Europa is niet wat de Europese media ons vertellen. En nee, Europese instellingen tellen niet meer mee. Ze hebben alleen nog waarde en effectiviteit voor die Europese burgers die nog niet hebben begrepen dat we nu de kans van de eeuw hebben om ons te ontdoen van een inhoudsloze en corrupte politieke klasse, door het monster dat de Europese Unie heet te liquideren, het ware instrument van controle en overheersing van de Anglo-Franse as op politiek niveau en van de Anglo-Amerikaanse as op strategisch niveau.

In feite zijn de leiders van de landen die belangen hebben in Oekraïne naar Washington gegaan. Niet alle EU-leiders, alleen degenen “die er echt toe doen”, zoals de pers schreef. Wat doen zij ertoe? Omwille van de militaire investeringen die zij hebben gedaan, omwille van de sancties tegen Rusland, omwille van hun voortdurende en morbide russofobe retoriek en omwille van het aanwakkeren van angst, terreur en oorlog, terwijl duizenden Oekraïners zijn omgekomen, gedwongen door geweld en chantage om een oorlog te voeren die door iemand anders is beslist.

In feite waren het juist die leiders die zich in Washington belachelijk hebben gemaakt en een enorme vernedering hebben ondergaan toen hen werd verteld dat hun plannen gedoemd zijn te worden teruggedraaid, dat Amerika hun dwaasheid niet langer zal steunen zoals voorheen en dat uiteindelijk iedereen voor zichzelf moet denken.

De grootste klap kwam voor Frankrijk, met Emmanuel Macron, die een belangrijke promotor is geweest van zowel de wapenwedloop als de nep-pogingen tot diplomatie met Moskou. Maar ook de Duitse Friedrich Mertz, die het land met moeite overeind weet te houden door een oorlogseconomie te lanceren, waarmee hij een sprong van honderd jaar terug in de geschiedenis maakt. En dan is er natuurlijk nog Keir Starmer, de schoenpoetser van de kroon, die de belangen behartigt van de NAVO, het Noord-Atlantisch bondgenootschap dat, laten we dat niet vergeten, altijd politiek door Europa is geleid. Na hen volgen de rest, waaronder Ursula Von der Leyen, de medusa van de Europese Commissie, die deze keer niet in staat was om de soevereine heks te spelen die iedereen met haar duistere magie bedreigt, maar zwijgend moest zitten en het slechte nieuws in ontvangst nemen.

Slecht, ja, heel slecht zelfs, want Trump heeft Europa min of meer gezegd dat het voortaan zijn wapens tegen de volle prijs zal moeten kopen, dat militaire hulp niet meer hetzelfde zal zijn als voorheen, maar ook dat zijn importheffingen prima zijn zoals ze zijn en dat hij zich niet veel aantrekt van het Europese beleid omdat hij eerst aan de VS moet denken.

Met andere woorden: Europa, je tijd is gekomen. Je tijd om te verdwijnen.

Kijk niet naar de vinger, kijk naar de maan

De meeste analisten keken naar de vinger in plaats van naar de maan. Trump heeft opnieuw de Amerikaanse kaart gespeeld: hij zei A, maar deed B. Dat was te verwachten, Amerikanen zijn sluw.

Trump speelt poker. Hij heeft gebluft.

Maar wat betekent dat?

Om deze zet te begrijpen, moeten we een verband leggen tussen de top in Anchorage en die in Washington. Trump heeft Zelensky in de handen van Poetin gelaten. Of beter gezegd, hij heeft Zelensky in een val gelokt waar hij niet omheen kon, anders zou hij zichzelf voor schut hebben gezet. Toen dat eenmaal bevestigd was, liet hij hem alleen achter tegenover Poetin en de hele wereld, zodat Zelensky’s ware aard aan het licht zou komen, samen met zijn verantwoordelijkheden in deze absurde oorlog en vooral wie er achter de schermen aan de touwtjes trekt, de Europese poppenspelers, welke landen belangen hebben en wat ze nu gaan doen nu de kaarten op tafel liggen.

Poetin daarentegen is, als een goede Rus, een bekwaam schaker.

Poetin wist dat naar Alaska gaan een nuttige zet zou zijn, omdat hij daarmee later nog veel andere zetten kan doen. Hij heeft laten zien dat Rusland niet geïsoleerd is, maar juist in het centrum van de wereld staat, dat het openstaat voor dialoog en dat de objectieve resultaten die het heeft bereikt onmiskenbaar zijn, zelfs voor zijn grote historische vijand.

Geconfronteerd met een dergelijke situatie kan het Europa van vandaag niets doen.

Trump heeft ook de meest nuttige zet gedaan voor Poetin, die nu carte blanche heeft om te doen wat nodig is.

We weten niet wat de twee presidenten tijdens hun ontmoeting in Alaska tegen elkaar hebben gezegd, maar we zien de eerste concrete effecten van een verandering in de geometrie waarover zij spraken. Het internationale schaakbord komt in zijn geheel in een fase van vijfde en zesde generatie hybride oorlogsvoering. De klassieke militaire doctrines, de doctrines van internationale betrekkingen en geopolitiek die we al jaren kennen, botsen met de transformatie die gaande is, die onstuitbaar en onmiskenbaar is.

We vechten niet meer zoals vroeger. Bovenal moeten veroveringen en overwinningen nu anders worden geïnterpreteerd.

Dit is een voorproefje van iets dat de komende maanden, vooral in oktober en november, een reeks belangrijke gevolgen kan hebben, onder meer voor West-Azië (het Midden-Oosten) en natuurlijk het trieste lot van Europa.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

NAVO en EU voltooien wat Hitler begon

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: