De vraag van 300.000 dollar die niemand in Washington kan beantwoorden

De transportkosten voor LNG zijn gestegen van 40.000 dollar naar 300.000 dollar per dag – een stijging van 650% in minder dan een week – en de mannen die opdracht gaven tot de aanvallen die hiertoe hebben geleid, lopen nog steeds rond in het Oval Office en praten over ‘kracht’. Dat is geen kracht. Dat is de economie van een catastrofe die zich in real time ontvouwt en die elke keukentafel van Tokio tot Turijn zal bereiken voordat iemand in de Beltway klaar is met het lezen van het inlichtingenrapport dat ze waarschijnlijk toch niet zullen lezen.

De Straat van Hormuz – waar dagelijks ongeveer 20 miljoen vaten olie doorheen worden vervoerd, wat neerkomt op meer dan 20% van de wereldwijde oliehandel over zee – functioneert in feite niet meer als commerciële corridor, en de sluiting ervan heeft minder te maken met Iraanse raketten dan met de verzekeringsmarkt, de onzichtbare hand van het kapitaal die iedereen in Washington zegt te aanbidden en die plotseling haar eerlijke oordeel velt over Operatie Epstein Epic Fury. Grote commerciële exploitanten, oliemaatschappijen en verzekeraars hebben zich feitelijk teruggetrokken uit de corridor, waardoor een de facto sluiting is ontstaan die qua karakter vergelijkbaar is met de verstoring in de Rode Zee, maar waarbij veel grotere volumes op het spel staan. De markt heeft gesproken. De oorlogslobby heeft blijkbaar niet geluisterd, schrijft Islander.

Qatar heeft force majeure afgekondigd voor de gasexport en volgens bronnen kan het minstens een maand duren voordat de normale productievolumes weer worden bereikt. Dit betekent dat de wereldwijde gasmarkten wekenlang te maken zullen hebben met tekorten, zelfs in het onwaarschijnlijke scenario dat het conflict vandaag zou eindigen. Lees die zin nog eens rustig door. Zelfs als het nu zou stoppen. Zelfs als alle bommen vanmiddag zouden stoppen met vallen en alle raketten koud zouden worden, is de schade al aangericht, is de toeleveringsketen al verbroken en is de cryogene infrastructuur al in de uitschakelingsfase – omdat de cryogene aard van LNG gespecialiseerde opslag vereist waarbij temperaturen van ongeveer -160 °C worden gehandhaafd, waardoor het onmogelijk is om overtollige productie eenvoudigweg in tijdelijke faciliteiten op te slaan, en zodra er verstoringen optreden, het hervatten van de activiteiten weken van zorgvuldige, opeenvolgende rehabilitatie vereist om thermische schokken voor het hele systeem te voorkomen.

Qatar levert 20 procent van de wereldwijde LNG-voorziening – en als dat wegvalt, moeten landen vechten om wat er overblijft. Japan vecht. Zuid-Korea vecht. Taiwan vecht. India, dat bijna de helft van zijn LNG-voorziening uit Qatar haalt op basis van langetermijncontracten, vecht. Dit zijn geen abstracte geopolitieke actoren – dit zijn de fabrieken die uw halfgeleiders maken, de elektriciteitsnetten die ziekenhuizen draaiende houden, de toeleveringsketens voor meststoffen die een miljard mensen voeden, en elk van hen concurreert nu op een spotmarkt die van de ene op de andere dag een vijfde van zijn aanbod kwijt is geraakt. Zo ziet een cascade van systeemstoringen eruit voordat het nieuws wordt.

De Nederlandse TTF-futures, het Europese benchmarkcontract voor gas, stegen alleen al op dinsdag met 35%, met prijzen die deze week ongeveer 76% hoger lagen, terwijl de Japan-Korea Marker-benchmark het hoogste niveau in een jaar bereikte. Europa, dat nog steeds de littekens draagt van 2022, toen de oorlog van Rusland tegen Oekraïne het continent in een energiecrisis stortte die het honderden miljarden heeft gekost om te overleven, wordt nu geconfronteerd met een tweede schok – deze keer veroorzaakt door een bondgenoot die de doelwitten heeft aangewezen, de trekker heeft overgehaald en Europa de brokstukken als een fait accompli heeft voorgeschoteld – zonder overleg, zonder waarschuwing, zonder kader voor wat er daarna komt, alleen de rekening. De stillegging heeft ook gevolgen voor downstreamproducten zoals ureum, polymeren, methanol en aluminium, wat betekent dat de prijsdaling zich als een langzame bloeding door de industriële toeleveringsketens verspreidt naar elke sector die energie als input gebruikt – en dat zijn alle sectoren.

Maersk, Hapag-Lloyd en CMA CGM hebben allemaal hun activiteiten door de Straat van Hormuz opgeschort en leiden schepen om via de zuidpunt van Afrika – waardoor de transittijden met weken worden verlengd en de kosten voor het hele containervervoersecosysteem stijgen. De wereldwijde just-in-time-economie had na Covid al te kampen met kleine marges, en nu moet ze zes weken langere reizen absorberen, met verzekeringspremies die het plafond bereiken en geen duidelijke datum waarop dit alles weer normaal wordt. Elke vertraging heeft een prijs. De Bengaalse textielarbeider wiens fabriek deze maand zonder stroom zit, heeft niet voor deze oorlog gestemd. De Filipijnse zeeman die voor de derde keer dit jaar om Kaap de Goede Hoop wordt omgeleid, evenmin. De kosten worden met perfecte precisie naar beneden doorberekend – weg van de mensen die de beslissing hebben genomen, naar iedereen die er geen deel aan heeft gehad en er niet tegen beschermd is.

Want wat er gebeurt, is geen regionale energieverstoring , maar het opzettelijk verwijderen van ongeveer een kwart van de wereldwijde energievoorziening over zee van de wereldmarkt, niet door een ongeluk, niet door een misrekening in de marges, maar als het directe en voorzienbare gevolg van een oorlog die is gevoerd namens een regering in Tel Aviv, die Washington nu heeft meegesleept in een confrontatie met gevolgen die zullen uitzaaien naar elke economie op de planeet die geen eigen reservevaluta kan drukken. Landen die sterk afhankelijk zijn van geïmporteerde energie en beperkte fiscale ruimte hebben – Japan, India, Zuid-Afrika, Turkije, Hongarije, Maleisië – worden het hardst getroffen door de schok, terwijl de architecten van deze ramp profiteren van de isolatie van de binnenlandse schalieproductie en het voorrecht om de prijs van olie in hun eigen valuta vast te stellen. Het Mondiale Zuiden zal de hoogste prijs betalen voor een oorlog waar het nooit voor heeft gestemd, nooit heeft gewild en nooit over is geraadpleegd.

De Covid-pandemie heeft de wereld ongeveer 13 biljoen dollar gekost en dit zal nog vele malen erger zijn, tot een niveau van economische zelfmoord dat Darwin zich in zijn graf zou doen omdraaien. Er is hier geen uitweg, alleen de samengestelde rekenkunde van een oorlog die is gekozen en waarvan de kosten met meedogenloze precisie zullen worden verdeeld over iedereen die geen zeggenschap had in die keuze. Het zal niet als een krantenkop komen, maar als een rekening – een gasrekening in Rotterdam, een stroomstoring in Karachi, een fabriekssluiting in Busan, waar geen enkel noodfonds op tijd volledig aan kan voldoen. Miljarden mensen in Azië, Afrika en het Zuiden zijn nu het ongevraagde slachtoffer van een oorlog die wordt gevoerd om redenen waarover zij nooit hebben kunnen stemmen en met doelstellingen die hun nooit zijn getoond. De meesten van hen zullen het overleven. Ze zullen herbouwen en ze zullen zich herinneren – met een duidelijkheid die geen briefing van het Pentagon, geen witboek van het ministerie van Buitenlandse Zaken en geen zorgvuldig geformuleerde verklaring van de president ooit zal kunnen uitwissen – wie precies heeft besloten en wie precies heeft betaald. Maar de rekening voor het verraad zal moeten worden betaald en die zal de economische rekening in het niet doen verdwijnen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Opslagvoorraden dalen, VS vermindert LNG-export, EU wil Russisch gas volledig verbieden

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: