De opkomst van de gevangenisstaat: Trumps streven naar megagevangenissen zou ons allemaal achter de tralies kunnen brengen

Amerika is hard op weg een gevangenisstaat te worden. Nu hij heeft ontdekt hoe hij zijn presidentiële bevoegdheden op het gebied van buitenlandse zaken kan gebruiken om de grondwet te omzeilen, gebruikt president Trump zijn bevoegdheden op het gebied van immigratie om het land op te sluiten en af te sluiten.

Een politiestaat heeft immers een gevangenisstaat nodig. En niemand juicht harder dan de particuliere gevangenisbedrijven die goud geld verdienen aan Trumps uitbreiding van de federale detentie, schrijft John Whitehead.

Onder het mom van nationale veiligheid en openbare veiligheid werkt de regering-Trump aan de grootste uitbreiding van de federale bevoegdheden op het gebied van gevangenisstraf en detentie in de geschiedenis van de VS.

Centraal in deze campagne staat Alligator Alcatraz, een federale detentiefaciliteit gebouwd in de Everglades in Florida, die door het Witte Huis wordt geprezen als een model voor de toekomst van federale gevangenisstraf. Maar dit is meer dan een nieuwe gevangenis – het is het architectonische symbool van een gevangenisstaat die stilletjes in het volle zicht wordt opgebouwd.

Met meer dan 170 miljard dollar toegewezen via Trumps megawet, zijn we getuige van de totstandkoming van een enorme, permanente infrastructuur voor wetshandhaving die tot doel heeft de Amerikaanse politiestaat om te vormen tot een gevangenisstaat.

De omvang van deze uitbreiding is duizelingwekkend.

Het wetsvoorstel trekt 45 miljard dollar uit voor de uitbreiding van de detentie van immigranten – een maatregel die ICE tot de best gefinancierde federale wetshandhavingsinstantie in de Amerikaanse geschiedenis maakt, met meer geld dan de FBI, de DEA en het Bureau of Prisons samen.

Maar wees gewaarschuwd: wat begint met ICE, eindigt zelden met ICE.

De oorspronkelijke belofte van Trump om hard op te treden tegen “gewelddadige illegale criminelen” is uitgegroeid tot een vergaand mandaat: een massale, quotagestuurde razziacampagne waarbij iedereen die door de regering als een bedreiging wordt beschouwd, wordt vastgehouden, ongeacht zijn of haar legale status en tegen aanzienlijke kosten voor de Amerikaanse belastingbetaler: immigranten, activisten, journalisten, ondernemers, militaire veteranen en zelfs echtgenoten van Amerikaanse burgers.

Bovendien is de overgrote meerderheid van degenen die worden vastgehouden geen gewelddadige criminelen.

Volgens analist Robert Reich heeft 71,7 procent van de ICE-gedetineerden geen strafblad. Velen zijn langdurig ingezetenen, arbeiders en eigenaren van kleine bedrijven – mensen die al jarenlang bijdragen aan de economie.

Het verwijderen van deze personen uit het arbeidsproces en hun opsluiting heeft niet alleen verwoestende gevolgen voor gezinnen en gemeenschappen, maar ook voor de belastingbetaler en de economie.

Volgens het ministerie van Binnenlandse Zekerheid kost het meer dan 150 dollar per dag om één immigrant vast te houden, wat neerkomt op meer dan 3 miljard dollar per jaar alleen al voor ICE-detentie. Ondertussen dragen werknemers zonder papieren naar schatting 96 miljard dollar per jaar aan federale, staats- en lokale belastingen, en miljarden meer aan sociale zekerheids- en ziektekostenverzekeringspremies die ze nooit kunnen terugvorderen.

Dit zijn de werknemers die de industrie draaiende houden en het werk doen dat veel Amerikanen weigeren te doen. Hen opsluiten levert geen geld op, maar ontmantelt juist de arbeidskrachten die de economie draaiende houden.

Zoals zoveel grootse plannen van de regering-Trump klopt de rekensom niet.

Net zoals de importheffingen van Trump de Amerikaanse productie niet hebben doen herleven, maar juist de consumentenprijzen hebben verhoogd, zal deze uitgavenorgie voor detentie de belastingbetaler veel meer kosten dan het oplevert.

Het is niet alleen autoritair, het is ook slechte economie: belastinggeld wordt in een bureaucratie gepompt die de overheid doet groeien zonder dat dit enig echt voordeel oplevert voor de samenleving.

Er wordt ons verteld dat het om de openbare veiligheid en grenscontrole gaat, maar in werkelijkheid is het een opgeblazen, inefficiënte bureaucratie die miljarden weghaalt uit productieve delen van de economie en in een zwart gat van bewaking, cement en prikkeldraad stopt.

Wat de zaak nog erger maakt, is dat veel van deze gedetineerde immigranten vervolgens worden uitgebuit als goedkope arbeidskrachten in de faciliteiten waar ze worden vastgehouden.

Met andere woorden, dit is niet alleen een uitbreiding van het gevangeniswezen, maar een door de belastingbetaler gefinancierde machine die arbeid afneemt van de mensen die ze opsluit, terwijl ze miljarden uit de economie haalt en de industrieën ondermijnt die ze beweert te beschermen om bedrijven te helpen meer winst te maken.

Volgens The New York Times werden in 2013 minstens 60.000 immigranten tewerkgesteld in ICE-detentiecentra – meer dan op dat moment bij één enkele particuliere werkgever in het land in dienst waren. Deze burgergevangenen, die slechts 13 cent per uur – of helemaal niets – betaald kregen, werden ingezet om maaltijden te bereiden, faciliteiten schoon te maken en zelfs diensten te verlenen aan andere overheidsinstellingen.

In tegenstelling tot veroordeelde criminelen zitten deze personen geen straf uit. De meesten zijn civiele gedetineerden die wachten op een immigratiehoorzitting, en ongeveer de helft mag uiteindelijk in het land blijven. Maar terwijl ze wachten op een eerlijk proces, worden ze opgesloten, beroofd van hun rechten en gedwongen om voor een habbekrats te werken, terwijl de overheid en haar aannemers het minimumloon ontduiken en tientallen miljoenen per jaar besparen op arbeidskosten.

Dit is niet alleen een kwestie van bezuinigen. Het is een door de belastingbetaler gesubsidieerde zwendel – een corporatistisch plan waarbij bedrijven met politieke connecties profiteren van de vrijgevigheid van de overheid en zo de bureaucratische staat doen groeien waar zogenaamde fiscale conservatieven zich ooit tegen verzetten.

Dit soort uitbuiting blijft niet beperkt tot immigratiedetentie.

Uit onderzoek van Associated Press blijkt dat gevangenen in de Verenigde Staten – van wie velen in particuliere of slecht gereguleerde inrichtingen worden vastgehouden – deel uitmaken van een miljardenimperium dat een verborgen arbeidsvoorzieningsketen vormt die verbonden is met honderden populaire voedselmerken en toeleveringsbedrijven.

Zoals Associated Press meldt: “De goederen die deze gevangenen produceren, komen terecht in de toeleveringsketens van een duizelingwekkend scala aan producten die in de meeste Amerikaanse keukens te vinden zijn, van Frosted Flakes-ontbijtgranen en Ball Park-hotdogs tot Gold Medal-bloem, Coca-Cola en Riceland-rijst. Ze liggen in vrijwel elke supermarkt in het land, waaronder Kroger, Target, Aldi en Whole Foods. Sommige goederen worden geëxporteerd, ook naar landen waarvan producten uit de VS zijn geweerd vanwege het gebruik van dwangarbeid of gevangenenarbeid.”

Het is geen toeval dat 90 procent van de mensen in immigratiedetentie wordt vastgehouden in particulier beheerde faciliteiten. Deze bedrijven profiteren van elke extra gevangene achter de tralies en hebben agressief gelobbyd voor beleid dat ervoor zorgt dat de bedden vol blijven. Hun contracten garanderen vaak een minimale bezettingsgraad, waardoor er een perverse prikkel ontstaat om meer mensen voor langere tijd vast te houden, ten koste van gerechtigheid en mensenrechten.

De gevolgen voor het detentie-imperium van Trump zijn huiveringwekkend.

Op een moment dat de regering massale deportaties belooft om anti-immigratiehardliners tevreden te stellen, bouwt ze tegelijkertijd een parallelle economie op waarin gedetineerde migranten kunnen worden gedwongen tot bijna gratis arbeid om te voldoen aan de behoeften van industrieën die afhankelijk zijn van migrantenarbeid.

Wat Trump aan het opbouwen is, is niet alleen een gevangenisstaat, maar een regime van dwangarbeid, waar opsluiting en uitbuiting hand in hand gaan. En dat is een hoge prijs voor een beleid dat meer problemen creëert dan het oplost.

Naarmate de handhavingsmaatregelen worden uitgebreid, wordt ook de definitie van wie als staatsvijand wordt beschouwd, steeds ruimer.

Onder het mom van recht en orde wordt deze permanente infrastructuur van opsluiting en handhaving nu opgezet voor gebruik morgen – niet alleen tegen gewelddadige criminelen die toevallig illegale immigranten zijn, maar tegen iedereen die de regering ongewenst acht.

Steeds vaker biedt zelfs het staatsburgerschap geen bescherming meer tegen de gevangenisstaat, zoals blijkt uit een recent geval waarin een legale inwoner van de VS werd gearresteerd vanwege zijn politieke opvattingen.

De regering-Trump dringt er nu op aan om het staatsburgerschap van Amerikanen die zij als een risico voor de nationale veiligheid beschouwt, te herzien en in te trekken, met het oog op arrestatie, detentie en deportatie.

Helaas is de definitie van “bedreiging van de nationale veiligheid” door de regering zo breed, vaag en ongrondwettelijk dat zij iedereen kan omvatten die zich bezighoudt met vreedzame, geweldloze, grondwettelijk beschermde activiteiten, waaronder kritiek op het regeringsbeleid of het beleid van bevriende regeringen zoals Israël.

In de gevangenisstaat van Trump is niemand buiten het bereik van de regering.

Vraag dat maar aan Mahmoud Khalil, een legale inwoner van de VS die getrouwd is met een Amerikaans staatsburger en maandenlang door de ICE werd vastgehouden omdat hij het aandurfde om zich vreedzaam te verzetten tegen de oorlogsinspanningen van Israël in Gaza.

Khalils arrestatie was niet gebaseerd op een misdrijf, maar op zijn politieke opvattingen, die de regering bestempelde als een bedreiging voor de nationale veiligheid op grond van een weinig gebruikte wet die de minister van Buitenlandse Zaken toestaat niet-staatsburgers uit te zetten wegens het uiten van opvattingen die in strijd worden geacht met de belangen van het buitenlands beleid van de VS.

Een federale rechter heeft uiteindelijk de vrijlating van Khalil bevolen, omdat hij van oordeel was dat de detentie waarschijnlijk in strijd is met het recht op een eerlijk proces in combinatie met de bescherming van het Eerste Amendement. Zoals de rechter waarschuwde, als een dergelijke wet tegen Khalil kan worden gebruikt, “dan kunnen op een dag ook andere, soortgelijke wetten worden toegepast. Niet alleen in het kader van uitzetting, zoals voor buitenlanders. Maar ook in het strafrechtelijk kader, voor iedereen.”

Met andere woorden, het uitoefenen van uw rechten op grond van het Eerste Amendement kan u in een cel doen belanden – of u nu staatsburger bent of niet.

Ondanks de inspanningen van de regering-Trump om afwijkende meningen strafbaar te stellen en de apparatuur om dit af te dwingen uit te breiden, is dit geen partijgebonden uitbreiding, maar een structurele uitbreiding die bedoeld is om elke president te overleven.

Als u beter kijkt, ziet u de contouren van een systeem dat niet is opgezet voor gerechtigheid, maar voor massale beheersing en controle.

Dit is geen speculatie. We hebben dit traject al eerder gezien.

Critici van de veiligheidsstaat na 9/11 – zowel links, rechts als libertair – waarschuwen al lang dat de bevoegdheden die zijn toegekend om terrorisme te bestrijden en immigratie te controleren, uiteindelijk tegen dissidenten, demonstranten en gewone burgers zullen worden gebruikt.

Dat moment is aangebroken.

Eenmaal toegekende macht wordt zelden weer ingekrompen. Ze verandert alleen van eigenaar.

Daarom hebben de grondleggers van de Verenigde Staten in de eerste plaats beperkingen opgelegd aan de federale macht – omdat ze wisten dat zelfs goedbedoelde overheidsprogramma’s zouden uitgroeien tot tirannie als ze niet in toom werden gehouden.

Toch blijven de meest uitgesproken aanhangers van Trump er gevaarlijk van overtuigd dat ze niets te vrezen hebben van deze groeiende handhavingsmachine. Maar de geschiedenis – en de grondwet – zeggen iets anders.

Onze grondleggers begrepen dat ongecontroleerde overheidsmacht, vooral in naam van de openbare veiligheid, de gevaarlijkste bedreiging voor de vrijheid is. Daarom hebben zij rechten zoals een eerlijk proces, berechting door een jury en bescherming tegen onredelijke huiszoekingen in de grondwet vastgelegd.

Die waarborgen worden nu uitgehold.

Immigratierechtbanken werken al zonder jury’s en staan onbepaalde detentie toe. Burgerlijke vrijheden zijn uitgehold door voorspellende politiezorg, huiszoekingen zonder aankondiging en grootschalige surveillance. Wetten inzake verbeurdverklaring van vermogensbestanddelen stellen de overheid in staat om zonder aanklacht eigendommen in beslag te nemen.

Nu, met miljarden extra voor detentie, worden deze tactieken opgeschaald en genormaliseerd voor breder gebruik.

En het publiek wordt geconditioneerd om dit te accepteren.

De praal rond Alligator Alcatraz gaat niet alleen om capaciteit, maar ook om spektakel. De gevangenis, die in acht dagen is gebouwd, beschikt over meer dan 200 beveiligingscamera’s, meer dan 8500 meter prikkeldraad en 400 beveiligingsmedewerkers.

Dit is geen correctionele instelling. Het is een waarschuwing.

Een regering die regeert door middel van angst, moet die angst in stand houden.

De uitbreiding van de detentie door Trump – net als de massale surveillanceprogramma’s daarvoor – heeft niets te maken met het veilig maken van Amerika. Het gaat om het volgen van de blauwdruk voor autoritaire controle om het land af te sluiten.

De regering-Trump beweert dat haar uitbreiding van het detentieregime bedoeld is om illegale immigratie en geweldsmisdrijven tegen te gaan. In werkelijkheid breidt de nieuwe federale begroting het mandaat en de middelen van ICE aanzienlijk uit, vergroot het zijn bereik door middel van publiek-private samenwerkingsverbanden op het gebied van surveillance en verleent het ICE verregaande politiebevoegdheden om zogenaamde binnenlandse dreigingen te onderzoeken, voorlopige hechteniscentra te exploiteren en personen zonder formele aanklacht op grond van noodbevoegdheden vast te houden.

Dit zijn geen instrumenten van een vrije samenleving. Het zijn instrumenten van een permanente veiligheidsstaat.

Er wordt ons verteld dat we vrijheid moeten inruilen voor veiligheid. Maar wiens veiligheid, en tegen welke prijs?

Met deze uitbreiding evolueren we van een natie van wetten naar een natie van uitvoerende decreten, voorspellende handhaving en preventieve detentie. Rechtbanken zijn nu al transportbanden naar de gevangenis geworden, ontworpen om de staat te dienen, niet de gerechtigheid.

De regering richt zich vandaag misschien op kwetsbare groepen, maar de infrastructuur is voor iedereen bedoeld: de regering-Trump legt de juridische basis voor onbepaalde detentie van zowel staatsburgers als niet-staatsburgers.

De uitvoerende macht kent tijdens een afgekondigde noodtoestand weinig grenzen. En die grenzen worden steeds vager met elke nieuwe wet, elk nieuw detentiecentrum, elk nieuw algoritme.

Dit gaat niet alleen over het bouwen van gevangenissen. Het gaat over het ontmantelen van de grondwettelijke bescherming die ons vrij maakt.

Een natie kan niet vrij blijven als ze functioneert als een veiligheidsstaat. En een regering die vrijheid als een bedreiging beschouwt, zal het volk al snel als vijanden behandelen.

Dit is geen partijpolitieke waarschuwing. Het is een constitutionele waarschuwing.

De aanhangers van Trump juichen de harde maatregelen nu misschien toe, maar wat gebeurt er als deze bevoegdheden tegen het eigen volk worden gebruikt?

Wat gebeurt er als een toekomstige regering – links, rechts of anderszins – besluit dat uw politieke uitspraken, uw religieuze opvattingen of uw weigering om een federaal mandaat na te leven een bedreiging voor de orde vormen?

Wat gebeurt er als u op verdenking wordt gearresteerd, zonder proces wordt vastgehouden en wordt berecht door een rechtssysteem dat is ontworpen voor snelheid, niet voor eerlijkheid?

Wat gebeurt er als Alligator Alcatraz het model wordt voor elke staat?

We zijn gevaarlijk dicht bij het verlies van de constitutionele waarborgen die de macht in toom houden.

Juist de mensen die ooit waarschuwden voor een grote overheid – degenen die de surveillancestaat, de belastingdienst en de federale bemoeizucht aan de kaak stelden – juichen nu het gevaarlijkste onderdeel ervan toe: de ongecontroleerde macht om burgers te surveilleren, vast te houden en te laten verdwijnen zonder een eerlijk proces.

Beperkte overheid, niet massale opsluiting, is de ruggengraat van vrijheid.

De grondleggers waarschuwden dat de grootste bedreiging voor de vrijheid niet een buitenlandse vijand was, maar ongecontroleerde binnenlandse macht. Dat is precies waar we nu mee te maken hebben. Een natie kan niet beweren de vrijheid te verdedigen terwijl ze een door surveillance gevoed, gevangenisindustrieel imperium opbouwt.

De gevangenisstaat van Trump is geen verdediging van Amerika. Het is de vernietiging van alles wat Amerika moest verdedigen.

We kunnen gerechtigheid nastreven zonder de grondwet op te geven. We kunnen onze grenzen en onze gemeenschappen beveiligen zonder elke Amerikaan tot verdachte te maken en een federale goelag op te bouwen.

Maar we moeten nu handelen.

De geschiedenis heeft ons laten zien waar deze weg naartoe leidt. Zoals ik duidelijk maak in mijn boek Battlefield America: The War on the American People en in het fictieve tegenhanger The Erik Blair Diaries, blijft de machinerie van tirannie, eenmaal opgebouwd, zelden stil staan.

Als we deze weg blijven volgen, juichend voor grotere gevangenissen, ruimere bevoegdheden voor de politie en ongecontroleerde uitvoerende macht – als we er niet in slagen het gevaarlijke idee te verwerpen dat meer gevangenissen, meer macht en minder rechten ons op de een of andere manier veiliger zullen maken – als we er niet in slagen de fundamentele beperkingen die ons beschermen tegen overheidsbemoeienis te herstellen voordat die beperkingen voorgoed verdwenen zijn – dan kunnen we op een dag wakker worden en ontdekken dat de gevangenissen en concentratiekampen die de politiestaat aan het bouwen is, niet alleen voor anderen bestemd zijn.

Op een dag zullen ze ons misschien allemaal opsluiten.

---

---

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Een oorlog, drie overwinningen en de gebruikelijke verliezer

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: