Critici zouden de recente NAVO-top verkeerd kunnen interpreteren.
Voor hen lijkt het alsof de VS zich eenzijdig aan de zijde van Europa scharen tegen Rusland.
President Trump is slimmer: hij weet wie de betere kaarten in handen heeft, en zijn rechtstreekse gesprekken met zijn ambtgenoten Xi en Poetin vinden niet altijd in het openbaar plaats, schrijft Matthew G. Andersson.
De eerdere kritische opmerkingen van president Trump over de EU en de NAVO gelden nog steeds. Hoewel de VS hen momenteel een zekere mate van diplomatieke beleefdheid en beperkte steun betonen, wordt Europa uiteindelijk van alle kanten omringd door machten die het op het gebied van mondiale invloed irrelevant maken. Europa heeft zichzelf in deze benarde situatie gebracht door zijn eigen economische neergang, die te wijten is aan verkeerde politieke beslissingen. Het gebruikt de oorlog als middel om zijn lot nieuw leven in te blazen. Zijn kansen zijn slecht.
De EU wordt economisch in het westen omringd door de VS, in het oosten door Rusland en China, in het noorden door een enorm arctisch gebied waarover zij geen controle heeft, en in het zuiden door India en een opkomende macht in het Midden-Oosten, Israël. Europa heeft geen strategische manoeuvreerruimte. Het heeft slechts beperkte vooruitzichten om weer als een serieuze macht op te treden, en de NAVO heeft haar relevantie en financiële draagkracht al lang verloren.
Sinds zijn eerste ambtstermijn heeft president Trump gelijk gehad wat Rusland en de NAVO betreft.
“Gelijk hebben“ betekent het langetermijnbelang van Rusland op economisch en handelspolitiek vlak begrijpen en zijn militaire kracht erkennen. Samen met China en de VS vormt Rusland de supermacht-triade. Gelijk hebben betekent ook dat hij begrijpt dat de dagen van de EU en de NAVO geteld zijn en dat de wereld zonder hen is veranderd.
Na de ontmoeting in Anchorage met president Trump nodigde president Poetin zijn ambtgenoot uit naar Moskou: het terughoudende antwoord van Trump maakte duidelijk dat productieve betrekkingen weliswaar door beide staatshoofden worden toegejuicht, maar dat elk van hen opereert binnen en omringd is door een complexe traditie op het gebied van defensie- en buitenlands beleid, die de andere partij wantrouwt. Sommigen hebben dit een “smeltkroes van overtuigingen“ genoemd, en ervaringen uit het verleden zijn moeilijk te overwinnen. Veranderingen zullen langzaam plaatsvinden.
Europa maakt deel uit van dit gezamenlijke Euraziatische continent en de veiligheid daarvan, maar “Europa“ is geen uniform, afzonderlijk land. Zelfs binnen zijn eigen beperkte westelijke ruimte was het een regio die voortdurend werd gekenmerkt door rivaliteit en oorlogen. Na Napoleon was er een periode – van ongeveer honderd jaar – waarin relatieve vrede heerste. Maar de 20e eeuw was precies het tegenovergestelde: een bijna ononderbroken reeks oorlogen – regionale, revolutionaire, wereldwijde en de Koude Oorlog – en nu wordt een nieuwe oorlog in de 21e eeuw steeds meer als onvermijdelijk beschouwd.
Er zijn veel politieke, sociale en institutionele verklaringen, maar de economische neergang is de belangrijkste reden waarom de EU vastbesloten is Rusland te provoceren (en waarom zij zich tot de VS wendt).
Als Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië echter krachtig zouden worden geleid, met robuuste binnenlandse industriële groei, gecontroleerde grenzen door immigratiebeperkingen en een geringere afhankelijkheid van energie-importen – als ze niet zelfs op de rand van een binnenlandse energie-ineenstorting zouden staan –, dan zou een dergelijk conflict noch noodzakelijk zijn, noch zou men het serieus overwegen.
In de recente geschiedenis volstaat een blik op het rampzalige “groene stroom“-beleid van Angela Merkel, de deïndustrialisering, de open grenzen en de sluiting van de Duitse kerncentrales om een overtuigende verklaring te vinden. Zij is volledig in de val gelopen van de naïeve progressieve ideologie die beweert dat olie geen rol meer speelt.
Maar ook volgens president Trump bevonden de VS zich op dezelfde weg.
Frankrijk en Groot-Brittannië doen hier in niets voor onder, met hun reeks zwakke politici, ongecontroleerde grenzen, binnenlands geweld door vreemde culturen, en de-industrialisering en uitbesteding. Het is nauwelijks verwonderlijk dat de “leiders“ van Europa nu economisch in de val zitten en zich tot oorlog wenden als een wanhopige vorm van economisch herstel.
De zogenaamde leider van de NAVO, Mark Rutte, was onlangs in het Witte Huis om te pleiten voor een oorlog en financiële steun van de VS – met dia’s en grafieken die meer leken op een mislukt saneringsplan voor een bedrijf. Het oude gezegde “Wees voorzichtig met wat je wenst” zou hier wel eens van toepassing kunnen zijn, aangezien de NAVO als vertegenwoordiger van West-Europa fungeert en de VS, haar sponsor, op het punt van faillissement staat. President Trump heeft zoiets al eens meegemaakt.
Er zijn duidelijk veel andere belangen en actoren die deze strategie aansturen, maar de neergang van Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië is waarschijnlijk de belangrijkste factor. Scandinavië blijft hier enigszins van gespaard, met name Noorwegen met zijn natuurlijke hulpbronnen en kapitaal, maar ook deze regio is kwetsbaar voor politieke en strategische invloeden uit Europa.
De economisch historicus Walt Rostow, die als nationaal veiligheidsadviseur in het Witte Huis werkzaam was voor de Amerikaanse presidenten Eisenhower, Kennedy en Johnson, leverde een veelzeggend economisch model dat grotendeels verklaart waarom Eurazië en Europa van oudsher instabiel zijn en door conflicten worden gekenmerkt. Zijn werk “The Stages of Economic Growth: A Non-Communist Manifesto“ beschrijft hoe landen groeien in relatieve ontwikkelingsfasen.
Maar het voorspelt ook hoe landen in oorlog zullen raken wanneer deze fasen ter discussie worden gesteld, worden onderbroken of – door slecht leiderschap of staatsinmenging – stagneren of achteruitgang vertonen. Europa is teruggevallen van een geavanceerde industriële en koloniale macht tot een feitelijke verzorgingsstaat met open grenzen, geleid door een zwakke politieke klasse zonder plannen, ideeën, toewijding of nationale loyaliteit.
Het Russische Kremlin heeft onlangs bekendgemaakt dat zijn Speciale Militaire Operatie in Oekraïne is omgezet in een formele oorlog. Hoewel het moeilijk is om het verdere verloop ervan te voorspellen, is de machtsoverwicht van Rusland zo overweldigend dat het optreden van de NAVO alleen maar als feitelijke zelfmoord kan worden beschouwd. Gezien de culturele neiging van Europa tot existentialistische duisternis is dit misschien begrijpelijk.
Als de oorlog uiteindelijk eindigt – wat onvermijdelijk is – leidt dit doorgaans tot het ontstaan van nieuwe grenzen, betrekkingen, allianties en overeenkomsten. De NAVO en Europa lijken in te zetten op de chaos van de oorlog als uitweg uit hun eigen zwakte.
De VS mogen hen dan wel in het kader van wapenverkopen zekere technische militaire steun verlenen, maar dit zou wel eens een zelfveroorzaakte, vergiftigde beker kunnen blijken te zijn.
En uiteindelijk zullen de VS, Rusland en China gewoon hun mondiale hegemonie en hun machtsalliantie hervatten. De EU zal waarschijnlijk instorten of krimpen; de NAVO zal definitief worden ontbonden, en het oude Atlantische bondgenootschap zal Europa omzeilen en economisch een bondgenootschap aangaan met het oosten en zuiden van Eurazië – want daar ligt de macht.
Dat voorspellen de groeifasen.
De EU zal bovendien economisch en militair steeds meer in de schaduw komen te staan van een opkomend, door Israël gedomineerd Midden-Oosten, want daar weet men wat men wil, heeft men een plan en verstaat men de kunst van de strijd. Europese bureaucraten zoals Rutte, Macron, Merz en von der Leyen doen dit niet en gaan een interessant lot tegemoet wanneer ze uiteindelijk beseffen dat deze strijd waarschijnlijk hun laatste politieke strijd zal zijn.
De burgers van Europa zouden opgelucht kunnen zijn.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
de eu heeft zijn gouden Kalf al lang geleden verloren aan de Barbaar uit Oekraïne…de gevolgen zullen zwaar zijn..Brussel wordt nu voor Altijd een Vloek…inbegrepen de leidingevende Nazi’-figuren..