De ineenstorting van de Zelenskycultus

Ten langen leste heeft iemand het gezegd. Trump heeft het eindelijk gezegd zoals het is – Zelensky is de keizer zonder kleren. In feite is hij de dictator zonder kleren, gesteund door Westerse elites die weigerden te zien wat in volle zicht was. Maar de illusie is verbrijzeld. Trump noemde hem niet alleen een dictator, hij sloot hem ook uit van vredesbesprekingen en maakte duidelijk dat als Zelensky serieus genomen wil worden, hij verkiezingen moet houden, zijn uitdagende houding moet laten varen en zich moet gaan gedragen als een staatsman in plaats van een nukkige cliënt.

Jarenlang hebben de Westerse elites en hun mediaschoothondjes hem overal waar Zelensky kwam als onaantastbaar behandeld. De ophemeling begon niet eens in 2022, toen er een grootschalige oorlog uitbrak. Het begon al in 2019, toen Zelensky het vehikel werd voor de eerste impeachment van Trump, gecast als de arme, belegerde leider die Trump zogenaamd had geprobeerd af te persen. Het was allemaal een leugen, maar dat maakte niet uit. De media en de politieke klasse hadden hem nodig om hem in stand te houden, dus deden ze dat – ze beschermden hem tegen kritiek, hoe absurd zijn gedrag ook werd, schrijven Jeff Carlson & Hans Mahnck.

De arrogantie en provocatie die Zelensky tentoonspreidde, ontstond niet in een vacuüm– het was slechts het laatste hoofdstuk in een patroon van roekeloze verwaandheid die de politieke klasse van Oekraïne al kenmerkte lang voordat hij zijn ambt aanvaardde. Om het te begrijpen moeten we terug naar 2016, toen Oekraïense functionarissen zich schaamteloos mengden in de Amerikaanse verkiezingen en Trump aanvielen op een manier die niet alleen ongekend was, maar ook volledig buiten de normen van internationale betrekkingen viel. Het is één ding voor een buitenlandse mogendheid om stilletjes de voorkeur te geven aan de ene kandidaat boven de andere, maar voor een klein, afhankelijk land om openlijk politieke oorlog te voeren tegen de belangrijkste mededinger in een Amerikaanse presidentiële race was waanzin.

Hun premier heeft Trump publiekelijk veroordeeld door te beweren dat hij “de waarden van de vrije wereld uitdaagt.” De Oekraïense minister van Binnenlandse Zaken ging nog verder en noemde Trump een “gevaarlijk buitenbeentje” die “even gevaarlijk was voor Oekraïne als voor de Verenigde Staten.” Hun ambassadeur in Washington publiceerde een vernietigend opiniestuk – iets wat vrijwel ongehoord is in de internationale diplomatie – en de Oekraïense inlichtingendiensten lekten een vervalst grootboek om Trumps campagnemanager, Paul Manafort, te saboteren in een operatie die rechtstreeks leidde tot het ontslag van Manafort. Zelfs de Oekraïense equivalent van een CIA-directeur, Valentin Nalyvaichenko, gaf de inmenging later bijna toe door te verklaren:“Natuurlijk erkennen ze allemaal dat ons [anti-corruptiebureau] heeft ingegrepen in de presidentiële campagne.”

Toen Trump in 2016 toch won, liet hij het erbij zitten. Hij was niet van plan Oekraïne te straffen voor het steunen van het verkeerde paard. In plaats daarvan streefde hij naar vrede – want, zoals de media en het establishment zo vaak over het hoofd zien, de oorlog in Oekraïne begon niet in 2022 maar in 2014, en het was al lang Trumps ambitie om er een einde aan te maken. Maar zijn handen waren gebonden door het Rusland-samenzweringsbedrog, die effectief de diplomatie met Moskou strafbaar stelde. Telkens als hij iets wilde doen, werd hij opgewacht door luid en hysterisch geschreeuw van de media, het establishment en de Democraten. Toen de Russische ambassadeur het Witte Huis bezocht, zoals volkomen gebruikelijk, gingen de media apoplectisch tekeer en beschuldigden Trump van verraad. Toen Trump Poetin in 2018 in Helsinki ontmoette, bereikte de hysterie buitenproportionele proporties. Poetin had Trump een voetbal van het WK van dat jaar gegeven voor de 12-jarige zoon van Trump, en de media beweerden dat het misschien een afluisterapparaat was.

Trump kreeg geen ruimte om te manoeuvreren. In plaats van vrede na te streven, werd hij gedwongen Oekraïne te bewapenen – een stap die zelfs Obama had geweigerd. Toen kwam de impeachment hoax, met Zelensky in het middelpunt, wat de zaken oneindig veel erger maakte. Elke poging tot serieuze onderhandelingen – elk engagement met Rusland, elke erkenning dat vrede concessies vereist – zou worden aangegrepen als bewijs dat Trump een verrader was. Het idee van een compromis werd gezien als het “verraden” van Oekraïne, dezelfde valse beschuldiging die in eerste instantie tegen Trump werd ingebracht.

Verwond door de impeachment hoax, werd Trump gehinderd, en toen kwam Biden. Met hem kreeg Zelensky alles wat hij wilde – miljarden aan wapens en roekeloze escalaties die direct tot oorlog leidden.

Jarenlang werd ons verteld dat de toetreding tot de NAVO niets te maken had met het uitbreken van de bredere oorlog in 2022, maar nu geeft zelfs de NAVO-chef toe dat de NAVO-uitbreiding de sleutel was tot de Russische invasie in Oekraïne. In feite hadden Biden en zijn team van onbekwame en corrupte kameraden Oekraïne in de aanloop naar de oorlog van 2022 nagenoeg NAVO-toetreding beloofd. Biden hield Oekraïne het NAVO-lidmaatschap in december 2021 voor, net als zijn minister van Buitenlandse Zaken, Antony Blinken. Minister van Defensie Lloyd Austin ging zelfs nog verder en zei dat de deur voor het NAVO-lidmaatschap voor Oekraïne openstond tijdens een reis naar Oekraïne in oktober 2021. En laten we niet vergeten dat Biden’s nationale veiligheidsadviseur, Jake Sullivan, een van de belangrijkste architecten was van de Rusland-samenzweringsbedrog, dat Trump direct belemmerde om iets te kunnen doen tijdens zijn eerste termijn.

Maar zelfs toen Biden en zijn team de spanningen roekeloos lieten escaleren, bleef Zelensky zich niet bewust van de risico’s, ervan overtuigd dat de blanco cheque van het Westen nooit zou worden terugbetaald. Toen de oorlog in 2022 ontplofte in een grootschalig conflict, stortte de VS honderden miljarden in Oekraïne en voedde de strijd zonder duidelijke strategie of exitplan.

Zelensky had maar één taak: de oorlog voorkomen of, als dat niet lukte, er zo snel mogelijk een einde aan maken. In plaats daarvan verkocht hij zijn land aan Westerse koude strijders die Oekraïne als een pion zagen, aan proxy-oorlogsijveraars die vastbesloten waren om de strijd te verlengen en aan binnenlandse zwendelaars die gulzig gebruik maakten van de Amerikaanse schenkingen. Toen zich vroeg in de oorlog een echte kans op vrede voordeed, greep hij die niet. Hij gooide ze weg op bevel van Boris Johnson en Joe Biden, waardoor Oekraïne nog dieper werd meegesleurd in een oorlog die nooit had mogen plaatsvinden.

Zoals de voormalige Duitse bondskanselier Gerhard Schröder – een van de laatste Westerse leiders van de oude garde – later onthulde, had hij in april 2022 bemiddeld bij de vredesbesprekingen in Istanboel. Oekraïne en Rusland hadden grotendeels een akkoord bereikt – tot Johnson en Biden tussenbeide kwamen en Zelensky vertelden dat hij moest weglopen. Hij gehoorzaamde en verkoos oorlog boven vrede op bevel van degenen die hun eigen agenda hadden – agenda’s die niets te maken hadden met het leven of de dood van honderdduizenden Oekraïners.

Maar zelfs toen de publieke steun afnam en het wereldwijde politieke landschap verschoof, weigerde Zelensky zich aan te passen – ervan overtuigd dat het geld, de wapens en de politieke steun nooit zouden stoppen met stromen.

In september 2024 kwam Zelensky naar de Verenigde Staten en voerde campagne in Pennsylvania voor Kamala Harris, zich volledig onbewust van de mogelijkheid dat ze zou kunnen verliezen. Terwijl hij in de Verenigde Staten was, gaf hij ook een interview aan The New Yorker, waarin hij zijn gevoelens over Trump en JD Vance duidelijk maakte. Hij wees Trump ronduit af en beweerde: “Ik heb het gevoel dat Trump niet echt weet hoe hij de oorlog moet stoppen, ook al denkt hij misschien dat hij dat wel weet.” Hij was net zo neerbuigend over Vance, noemde hem “te radicaal” en voegde eraan toe: “Ik neem de woorden van Vance niet serieus.” Hij suggereerde zelfs dat Vance opgevoed moest worden door Joodse Amerikanen, door te beweren dat zij “een sterke machtsbasis in de Verenigde Staten” waren.

Dat zijn nauwelijks de woorden van een leider die in staat is om vredesbesprekingen te voeren, zich aan te passen aan veranderende politieke winden of ook maar een spoor van dankbaarheid te tonen tegenover de Amerikaanse belastingbetalers die zijn oorlog hebben gefinancierd. In plaats van zich aan te passen, verdubbelde Zelensky zijn arrogantie, blind voor het feit dat de mensen die hij bespotte binnenkort misschien wel de lakens uitdelen.

Ondanks zijn eindeloze misstappen, slechte politieke inzicht en gewoonte om op het verkeerde paard te wedden, bleef Zelensky laatste kansen krijgen.

Kort na de inauguratie van Trump bezocht de minister van Financiën Scott Bessent Kiev om financiële zaken te bespreken. Het antwoord van Zelensky was nog meer arrogantie: hij weigerde in te stemmen met een regeling om op zijn minst de kolossale uitgaven van Amerika aan Oekraïne gedeeltelijk terug te betalen. En laten we niet vergeten: Amerikaanse belastingbetalers financierden niet alleen de oorlogsinspanning. Ze betaalden 90% van de Oekraïense media, betaalden Oekraïense pensioenen en subsidieerden hun ambtenarenapparaat. Het ging niet alleen om wapens, het ging om het overeind houden van een hele staat.

Zelensky kreeg nog een kans om te resetten toen hij vorige week Vance ontmoette in München. Hij faalde opnieuw. Geen nederigheid, geen herijking – gewoon dezelfde vermoeide routine.

München was waarschijnlijk het moment waarop Trump en Vance concludeerden dat zolang Zelensky aan de macht bleef, een vredesakkoord onmogelijk was. En hoe reageerde hij? Door uit te halen. Binnen een dag na München beweerde hij dat Trump “in een desinformatie-ruimte leeft”, waarmee hij zijn eigen irrelevantie alleen maar verder verstevigde.

Jarenlang gedroeg Zelensky zich als een verwend kind dat werd verpest door zwakzinnige verzorgers. Onder Biden was geen eis te overdreven, geen driftbui te buitensporig. Toen Trump arriveerde, heeft hij zich nooit aangepast of bijgesteld. En nu is de verwennerij voorbij. De volwassenen zijn terug.

Trump maakte dat gisteren onmiskenbaar duidelijk in een bericht op Truth Social, waarin hij Zelensky noemde zoals hij is: een dictator. De media, Democraten en Europese elites zijn hysterisch – maar de waarheid is eindelijk bekend. Wat ooit onzegbaar was, is nu gezegd. Jarenlang wikkelde Zelensky zich in de taal van de democratie terwijl hij oppositiepartijen de mond snoerde, onafhankelijke media het zwijgen oplegde en, het ergste van alles, verkiezingen ronduit annuleerde. Dat is geen democratie, dat is dictatuur. De poppenkast is voorbij. En tenzij Zelensky een complete en onmiddellijke transformatie ondergaat, zal de oorlog zonder hem eindigen. Hoe dan ook, het einde nadert. The show is over.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De geschiedenis maakte een achterstallige terugkeer op 12 februari

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: