Macht functioneert in het laat-Amerikaanse imperium als de Ene Ring in de mythologie van Tolkien: een instrument dat is gesmeed om te overheersen en dat iedereen die het probeert te gebruiken onherroepelijk corrumpeert en verteert.
De tragedie van de trans-Atlantische politieke klasse is niet alleen dat zij beschikt over een arsenaal met een ongekend vernietigingsvermogen; het is dat de individuen die worden verheven tot het bevel over dat arsenaal pathologische narcisten zijn, emotioneel onderontwikkeld en gevangen in een permanente cyclus van onmiddellijke behoeftebevrediging, schrijft Russiatruthdotcom.
Ze kunnen niet naar de ring van uitvoerende macht en militair geweld kijken zonder hem om te doen.
Ze kunnen de geduldige, pijnlijke eisen van staatsmanschap, dialoog tussen beschavingen of historisch evenwicht niet verdragen.
In plaats daarvan grijpen ze, telkens wanneer ze worden geconfronteerd met de grenzen van hun eigen gezag, reflexmatig naar het dwangapparaat. Ze ontketenen willekeurige militaire vernietiging in het buitenland en autoritaire onderdrukking in eigen land, blind voor de historische tegenreactie die hun daden onvermijdelijk zullen uitlokken.
1. De belichaming van de vulgariteit van een imperium in verval
Het is een gevestigde regel van de geschiedschrijving dat imperia in verval niet ten onder gaan onder leiding van figuren met tragische waardigheid; ze eindigen met groteske karikaturen die het verval belichamen van de beschaving waarover ze regeren.
Rome viel niet onder de strenge discipline van Marcus Aurelius; het raakte in verval onder de kleinzielige theatrale vertoningen van Caligula, Nero en Elagabalus.
In die zin is Donald J. Trump de typische machthebber voor de eindfase van het Amerikaanse imperium: Trump heeft het verval van het Amerikaanse imperium niet veroorzaakt; hij heeft slechts het beleefde, technocratische vernis verwijderd dat het voorheen verborg. Hij is de spiegel die wordt voorgehouden aan een uitgeputte, met schulden overladen samenleving die financiële speculatie in de plaats heeft gesteld van productie, spektakel in de plaats van cultuur en bruut geweld in de plaats van diplomatie.
-
De belichaming van degeneratie: Trump vertegenwoordigt de volledige samensmelting van financiële corruptie, morele leegte en exhibitionisme uit reality-tv. Hij behandelt het machtsapparaat van de wereldwijde hegemonie niet als een zware constitutionele verantwoordelijkheid, maar als een decorstuk voor zijn persoonlijke ego.
-
De illusie van gevatheid: Omdat hij gelooft dat zijn grove publieke uitspraken en kinderachtige pesterijen uitingen van kracht zijn, verwart hij vulgariteit met charismatisch gezag. Zijn transactionele benadering reduceert conflicten tussen beschavingen tot goedkope merkstrategieën, waarbij hij zich voorstelt dat soevereine tegenstanders kunnen worden geïntimideerd zoals nalatige aannemers in de vastgoedsector.
-
Het gebrek aan morele terughoudendheid: Ondanks het feit dat hij campagne voerde als criticus van eindeloze buitenlandse oorlogen, ontbreekt het hem aan de emotionele discipline om de ring in zijn doos te laten. Zodra het establishment zich verzet, of een tegenstander weigert zich te onderwerpen aan een dreigement op sociale media, neemt de impuls om militaire spierballen te laten rollen de overhand.
2. Het hergebruikte draaiboek: de creatie van de “Ander”, van Bagdad tot Teheran
De verslaving aan geweld vereist een voortdurende aanvoer van kunstmatig gecreëerde vijanden.
Sinds 11 september 2001 heeft het Amerikaanse nationale veiligheidsapparaat zijn binnenlandse dominantie en uitdijende begrotingen in stand gehouden door systematisch een existentiële “Ander” te construeren.
Het draaiboek is nooit veranderd:
De hypocrisie van het huidige moment ligt in het feit dat Donald Trump precies dezelfde retorische trucs overneemt die hij ooit veroordeelde.
-
Jarenlang bouwde Trump zijn politieke imago op door George W. Bush, Dick Cheney en de liberale interventionisten aan te vallen die de inlichtingen verzonnen waarmee de Verenigde Staten de Mesopotamische woestijn in werden gesleept.
-
Maar nu hij in het nauw wordt gedreven door een instortend proxyproject in Oost-Europa en wordt geconfronteerd met een naderende politieke afrekening bij de tussentijdse verkiezingen, grijpt Trump naar hetzelfde draaiboek: het fabriceren van beweringen dat Iran beschikt over een nucleair arsenaal dat op het punt staat te worden ingezet, en het voorbereiden van aanvallen op Teheran samen met een onder druk staande Israëlische regering.
De elite kan zich geen tegenstander voorstellen die over een eigen, wezenlijk ander wereldbeeld beschikt.
Voor Washington is iedere staat die weigert zich te onderwerpen — of het nu Rusland is dat zijn historische veiligheidsgebied langs de Dnjepr verdedigt, of Iran dat put uit tweeënhalf millennium metafysische onafhankelijkheid — eenvoudigweg een obstakel dat moet worden gebroken.
De heersende klasse mist het intellectuele vermogen om te begrijpen dat andere landen de werkelijkheid niet bekijken door de bril van het westerse consumentisme, en dat het met de rug tegen de muur zetten van soevereine beschavingen verzet zal uitlokken in plaats van onderwerping.
3. De imperiale boemerang: juridische oorlogsvoering, censuur en de naar binnen gerichte machtsuitoefening
De onweerstaanbare verleiding om absolute macht uit te oefenen houdt niet op bij de landsgrenzen.
Het wapen dat voor buitenlandse veroveringen werd gesmeed, keert zich onvermijdelijk naar binnen, tegen de eigen bevolking.
Terwijl de economische fundamenten van de wereld van na 2008 uiteenvallen onder een berg schulden, stijgende inflatie en energiecrises, blijkt de Atlantische heersende klasse niet in staat om op natuurlijke wijze legitimiteit bij haar eigen burgers te verwerven.
Nadat westerse regeringen hun binnenlandse industrieën hebben uitgehold en hun schatkisten hebben uitgeput met buitenlandse avonturen, richten zij de instrumenten van de nationale veiligheidsstaat tegen hun eigen bevolking:
Wanneer macht een doel op zichzelf wordt, houdt politiek op een proces van overtuiging, onderhandeling en constitutionele compromissen te zijn; het wordt een oefening in het controleren van de bevolking.
Van het onderdrukken van onafhankelijke media tot het inzetten van gerechtelijke instellingen om electorale uitdagers uit te schakelen: de westerse elite neemt precies die autoritaire praktijken over waartegen zij beweert zich in het buitenland te verzetten.
Telkens wanneer gewone burgers protesteren tegen de ineenstorting van hun levensstandaard of vraagtekens plaatsen bij de miljarden die naar buitenlandse conflictgebieden worden gesluisd, reageert de staat met minachting — door andersdenkenden te bestempelen als buitenlandse agenten of extremisten die het zwijgen moeten worden opgelegd.
Het oordeel over de hoogmoed
De Ene Ring van brute fysieke macht biedt een illusie van almacht, maar de prijs ervan is vernietiging.
Door onmiddellijke dwang boven historische wijsheid te stellen, hebben de gedegenereerden die de westerse grootstrategie bepalen, juist de structuur vernietigd die hun dominantie in stand hield.
Ze dachten dat ze Rusland met sancties failliet konden laten gaan; in plaats daarvan de-industrialiseerden ze Europa en smeedden ze een onbreekbaar Euraziatisch economisch blok.
Ze dachten dat ze Iran en Ansar Allah konden intimideren met marineverbanden; in plaats daarvan maakten ze de wereldwijde energietransporten over zee afhankelijk van asymmetrische dronenetwerken en joegen ze de prijzen van ruwe olie naar astronomische hoogten.
En in eigen land dachten ze het verval van hun beschaving te kunnen beheersen door middel van censuur, het creëren van schulden en juridische intimidatie.
Ze zijn er slechts in geslaagd hun eigen instellingen hun legitimiteit te ontnemen en hun interne ineenstorting te versnellen.
Donald Trump is met zijn grootspraak, zijn ijdelheid en zijn onvermogen om te regeren zonder het theatrale vertoon van dwang niet de architect van deze ondergang — hij is de laatste, vulgaire uitvoerder ervan.
De ring heeft zijn dragers verteerd.
Het bouwwerk van de westerse suprematie wordt niet van buitenaf ontmanteld; het brokkelt af door het morele en intellectuele bankroet van binnenuit en drijft zichzelf naar de vuilnisbak van de geschiedenis, waar alle arrogante imperia uiteindelijk terechtkomen.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Ik vraag mij toch af wélke would-be dictator …;) naast zijn bed het boek dat wordt toegeschreven aan Hitler (maar geschreven is door een Kroatisch priester !) MEIN KAMPF heeft liggen ???
Je mag 3 keer raden ! hahahaha !!!!
citaat :
“In plaats daarvan grijpen ze, telkens wanneer ze worden geconfronteerd met de grenzen van hun eigen gezag, reflexmatig naar het dwangapparaat.”
– censuur
– inlegvelletje
– cordon sanitair
– hogere levenskosten
– invoerrechten
– economische sancties
– gebruik van ronselaars
– maken van dienstplichtwetgeving (tegenwoordig meteen het recht op noodweer inschakelend !)
– verhoogde belastingen
– verlate pensioenleeftijd
– functie elders
allemaal voorbeelden van dwang, maar de belangrijkste is gewoon :
– creëren van nationale wetgeving overstijgende verdragen, waarmee de Nederlandse burgers door de wef-walkers via het verdrag van de Lissabon gefrommeld werden onder de dwang van de EU en de aanvaarding van de europese grondwet, nadat de nederlandse bevolking had aangegeven de EU grondwet niet te willen.
En dat is tekenend voor de huidige vrije democratie die de walgelijke manipulatieve volksvertegenwoordigers misbruiken waar ze willen.
En omdat Rutte de wet en verdragen net zo gebruikt en misbruikt zoals Trump de wet en verdragen gebruikt en misbruikt, mocht Rutte secretaris-generaal van de Navo worden.
De gladde paling met zijn inlegvelletjes, de onderste steen en de willekeurige ontbrekende actieve herinneringen.