Canadese oma sterft onder het bloed, met haar handen gevouwen in gebed, terwijl de overheid haar tegen haar wil euthanaseert

De Canadese overheid heeft een grootmoeder geëuthanaseerd die onder het bloed stierf, met haar handen gevouwen in gebed, terwijl ze herhaaldelijk zei: „Ik wil de dodelijke injectie niet.”

Twee dagen vóór de procedure voor hulp bij sterven van haar christelijke grootmoeder in Ontario, Canada, ging Brigitte Kranendonk bij haar zitten om er zeker van te zijn dat ze precies wist wat er zou gaan gebeuren, schrijft Baxter Dmitry.

“Ik gebruikte zeer directe bewoordingen. Ik zei: ‘Weet je dat je vrijdag gaat sterven?’”

De 83-jarige was zichtbaar vol ongeloof en begon 45 minuten lang te huilen. “Ik heb een fout gemaakt,” jammerde Brigitte Stegemann, die door haar familie liefkozend “GG” of „Oma” werd genoemd.

“Ze huilde hartverscheurend. Ontroostbaar,” zei Kranendonk, een makelaar die dezelfde voornaam heeft als haar overleden grootmoeder.

Daily Mail bericht: Bij een cognitieve test, bedoeld om vast te stellen of ze geestelijk voldoende bij haar verstand was om toestemming te geven voor Medical Assistance in Dying (MAiD), „beantwoordde Stegemann elke vraag verkeerd” en dacht ze volgens Kranendonk dat haar twee nog levende broers en zussen dood waren.

Toch zou Stegemann 48 uur nadat ze onbedaarlijk had gehuild bij het idee van MAiD zijn gestorven met haar handen gevouwen in gebed, bedekt met haar eigen bloed als gevolg van een mislukte eerste poging om het infuus aan te sluiten, uitgevoerd door een verpleegkundige die naar verluidt geen handschoenen droeg.

Kranendonk is momenteel wanhopig bezig een beroep te doen op het kantoor van de Chief Coroner in Ontario, evenals op de Patient Ombudsman en de politie van Belleville, in een poging vast te stellen of wat er op de ochtend van 10 juli in verzorgingshuis The Pearl in Cannifton gebeurde, legaal was.

Rouwend en radeloos beweert ze dat MAiD-beoefenaars misbruik maakten van de kwetsbaarheid van haar grootmoeder om de procedure uit te voeren, die volgens haar zonder uitdrukkelijke toestemming werd uitgevoerd.

“Ze was een kwetsbaar mens, en zij zagen een kans,” zegt Kranendonk, waarbij haar woede en verdriet zichtbaar zijn.

Ze vermoedt dat de MAiD-beoefenaars op ongepaste wijze ideologisch gemotiveerd waren en vindt dat de opeenvolging van gebeurtenissen die tot de procedure leidde, onderzocht moet worden.

Naar verluidt houden de beoefenaars en het verzorgingshuis, die niet publiekelijk hebben gereageerd, vol dat Stegemann wettelijk toestemming had gegeven om door te gaan.

“Niemand had ooit eerder MAiD uitgevoerd in dit verzorgingshuis: dit was hun allereerste MAiD-procedure. Dus ik weet niet of ze het gewoon hebben laten afweten omdat ze niet wisten wat ze deden.”

Het moment van Stegemanns dood was allesbehalve vredig, zoals ze ooit had gewenst. Wanneer ze terugdenkt aan die nachtmerrieachtige minuten, spreekt een getraumatiseerde Kranendonk in de tegenwoordige tijd, alsof de procedure nog steeds in slow motion plaatsvindt.

“Er was een fenomenale hoeveelheid bloed,” zegt ze, terwijl ze beschrijft hoe de verpleegkundige er niet in slaagde de juiste ader in de rechterarm te vinden om het infuus in te brengen, voordat ze overstapte naar de linkerarm — maar pas nadat ze haar “ongeveer drie of vier keer met de naald had geprikt”.

“Het zit overal op de arm van mijn Oma, het zit overal op haar nachthemd, het trekt door haar kussen heen, overal op de lakens, er is zoveel bloed.

“En gedurende dit alles, let wel, draagt de verpleegkundige geen handschoenen.”

Een andere gebeurtenis die Kranendonk nog steeds achtervolgt, dateert uit februari: ze zegt dat ze haar grootmoeder ervan moest overtuigen een medische poort te accepteren, een klein apparaatje dat onder de huid wordt geplaatst om medicijnen rechtstreeks in een ader te kunnen toedienen.

Nadat die was aangebracht, trok de 83-jarige hem er herhaaldelijk af terwijl ze schreeuwde: “Ik wil de dodelijke injectie niet!”

Voorafgaand aan Stegemanns dood die zomer was Kranendonk twaalf jaar lang haar mantelzorger geweest en de afgelopen zes jaar haar medisch gevolmachtigde.

Anderhalf jaar vóór haar dood besloot de familie Stegemann in The Pearl onder te brengen, omdat haar lichamelijke en cognitieve gezondheid achteruit begon te gaan.

In februari werd bij haar maagkanker in stadium 4 vastgesteld. Maar artsen wisten niet zeker of de diagnose betekende dat ze nog zes maanden te leven had, of mogelijk nog twee jaar.

De afgelopen tien jaar had Kranendonk zorgvuldig in de gaten gehouden wat haar grootmoeder at om haar gezond te houden, waaronder het beperken van haar suikerinname.

Na de kankerdiagnose veranderde ze van koers en stond ze haar toe te eten waar ze maar trek in had, omdat ze besloot dat ze gewoon wilde dat haar grootmoeder zich in de laatste fase van haar leven zo “vreugdevol” mogelijk voelde.

Ze sprak met Stegemann over alle mogelijkheden en bracht zelfs MAiD ter sprake, waarbij ze uitlegde wat de procedure zou inhouden. Ze herinnert zich dat haar grootmoeder duidelijk zei: “Nee, dat wil ik niet.”

Kranendonk zegt dat haar religiositeit, en het idee God teleur te stellen, een belangrijke reden was waarom haar in Duitsland geboren grootmoeder instinctief tegen hulp bij sterven was.

Toen kwam juni, toen Kranendonk en haar man een tiendaagse autoreis maakten.

In het verleden kreeg ze iedere keer wanneer ze weg was regelmatig telefoontjes van het verzorgingshuis over de gezondheid van haar grootmoeder.

Alles leek normaal. Ze nam talrijke telefoontjes aan en de artsen spraken niet over een dramatische achteruitgang van Stegemanns gezondheid — alleen dat ze was gevallen en een rolstoel nodig zou hebben.

Maar tegen het einde van de reis, op 3 juli, kreeg Kranendonk een ander soort telefoontje. Het kwam van het verzorgingshuis, dat zei dat ze een MAiD-beoordeling voor haar grootmoeder gingen inplannen.

Haar gezondheid was blijkbaar ernstig achteruitgegaan.

Het nieuws sloeg in als een bom.

Terug in Cannifton ondervroeg Kranendonk bezorgd een verpleegkundige in het verzorgingshuis over wie het gesprek over MAiD had geïnitieerd.

“De verpleegkundige werd erg bits, erg defensief,” herinnert Kranendonk zich. “Ze zei zoiets als: ‘Nou, ik probeer gewoon voor haar op te komen. Ik probeer gewoon te doen wat goed voor haar is.’”

Kort nadat Kranendonk van haar reis was teruggekeerd, ontdekte ze dat haar grootmoeder in werkelijkheid haar eerste MAiD-consult al had gehad.

“Niemand heeft mij gebeld,” zegt ze, terwijl ze uitlegt dat ze het gevoel heeft dat ze vanaf het begin van het hele proces werd buitengesloten.

Hoewel haar grootmoeder zeker ziek was, vond Kranendonk het moeilijk te geloven dat haar gezondheid tijdens haar reis zo snel was verslechterd en vroeg ze zich in stilte af of wat de verpleegkundigen haar vertelden wel waar was.

“Ik merkte dat ze was afgevallen toen ik haar na mijn terugkeer zag, maar ze was al een tijdje langzaam gewicht aan het verliezen.

“Wat haar snelle achteruitgang betreft: ik ben geen arts, maar toen ik terugkwam at ze nog steeds, liep ze naar de badkamer, praatte ze veel en maakte ze volop grapjes.

“Ze klaagde in mijn bijzijn nooit over pijn, behalve wanneer er voortdurend hard op haar buik werd gedrukt.”

Kranendonk houdt vol dat Stegemann op geen enkel moment zelf een formele MAiD-aanvraag heeft ingediend.

Maar iedere keer wanneer ze probeerde te betwijfelen of MAiD wel de juiste weg voor haar grootmoeder was, had ze het gevoel dat de medische professionals in het verzorgingshuis haar het gevoel gaven dat ze gek of lastig was.

“Ik geloof werkelijk dat één verpleegkundige ons echt als een obstakel zag,” zegt ze. “Wij stonden haar in de weg bij het uitvoeren van MAiD op mijn grootmoeder. Ik denk dat ze werkelijk, oprecht gelooft dat MAiD het beste is voor mensen, en dat ik me zou moeten schamen omdat ik dat probeerde tegen te houden.”

Kranendonk zorgde ervoor dat ze aanwezig was bij de tweede MAiD-beoordeling, en daar merkte ze dat de arts in “heel vage bewoordingen sprak en nooit de woorden dood of sterven gebruikte”.

“Ze legt MAiD aan mijn grootmoeder uit door te zeggen: ‘We gaan je medicijnen geven, je zult je vredig voelen. En ik wil alleen dat je weet dat je geen stoelgang meer zult hebben.’”

“Ze zegt het in van die vreemde bewoordingen, die niet letterlijk zijn,” zegt Kranendonk, en voegt eraan toe: “Mijn Oma zit alleen maar een beetje te knikken. Haar moedertaal is niet Engels, ze is 83 jaar oud en ernstig slechthorend.”

Kranendonk keek naar de arts en zei: “Ze begrijpt niet wat u zegt.”

Toen zou de arts zich tot de grootmoeder hebben gewend en hebben gezegd: “We gaan ervoor zorgen dat u geen pijn meer zult hebben.”

Tijdens de cognitieve beoordeling, waarbij ze eveneens aanwezig was, beweert Kranendonk dat de vragen merkwaardig waren opgesteld, omdat de arts de antwoorden niet onmiddellijk kon controleren.

In plaats van vragen zoals wie de premier was of wat de datum van die dag was, kreeg de grootmoeder persoonlijke vragen, zoals hoeveel broers en zussen ze had.

“Maar niets daarvan staat in haar dossier. Ze zouden niet weten of de informatie juist was of niet,” zegt Kranendonk.

Desondanks gaf Stegemann de verkeerde antwoorden.

Ze zei dat ze geen broers of zussen had, hoewel ze er dertien had.

De arts vroeg hoeveel er nog in leven waren en Stegemann antwoordde: geen.

Maar twee van hen leven nog, en de grootmoeder had één van hen slechts anderhalve maand eerder nog gezien.

“Dus we doorlopen deze beoordeling. Geen van de antwoorden kon worden geverifieerd, tenzij ik erbij was.

“Er was niets concreets. Ze horen een cognitieve beoordeling uit te voeren, en toch kozen ze vragen waarvan ze de antwoorden niet kunnen controleren,” zegt Kranendonk.

Volgens overheidsrichtlijnen moet een patiënt geestelijk wilsbekwaam zijn en een “ernstige en ongeneeslijke medische aandoening” hebben om in Canada in aanmerking te komen voor MAiD.

Uiteindelijk werd Kranendonk, tot haar ongemak, door de arts gevraagd de kamer te verlaten, waarna de arts de test voortzette.

Terwijl ze bezorgd buiten wachtte, was Kranendonk ervan overtuigd dat haar grootmoeder zou zakken.

Maar vier minuten nadat de cognitieve test was voltooid, kondigde de arts aan dat Stegemann “geschikt was bevonden voor MAiD en dat we doorgaan”.

Later diezelfde dag verwarde Stegemann de namen van haar dochter en haar kleindochter.

“Ik was verbijsterd dat ze toestemming kreeg,” zegt Kranendonk over de beoordeling op dinsdag 7 juli.

De arts verzekerde haar dat haar grootmoeder MAiD op de dag van de procedure nog steeds zou kunnen „weigeren”, die voor vrijdag om 11.00 uur stond gepland.

Toen begon een onmogelijke evenwichtsoefening. Kranendonk was vastbesloten te proberen vast te stellen of Stegemann daadwerkelijk toestemming had gegeven voor MAiD — maar ze wilde de 83-jarige niet onnodig veel stress bezorgen.

Bovenal wilde ze gewoon genieten van de tijd die haar nog restte met haar geliefde Oma, bij wie ze als kind was opgegroeid.

Iedere zomer en ieder lang weekend tijdens haar jeugd bracht ze bij haar grootouders door — en de gedachte Stegemann te verliezen was hartverscheurend.

“Ik bedoel, ik heb sowieso al beperkte tijd met haar. Dus er is die balans tussen haar willen laten begrijpen wat er gebeurt en haar tegelijkertijd nog steeds willen beschermen — haar niet van streek willen maken.”

Op woensdag werd Kranendonk wakker nadat ze nauwelijks had geslapen en maakte ze zich klaar om haar grootmoeder te bezoeken.

Maar voordat ze de kans kreeg het verzorgingshuis binnen te gaan, kreeg ze een telefoontje van de verpleegkundige, die zei dat ze van plan waren de dood van haar grootmoeder te vervroegen naar donderdag — simpelweg omdat de arts eerder een gaatje had.

“Ik zei zoiets als: ‘Ik ga dit nu niet bespreken, ik ben onderweg om mijn Oma te bezoeken.’”

De verpleegkundige antwoordde: „O, nou, ik heb je Oma al gesproken en ze heeft ermee ingestemd.”

Maar donderdag zou niet genoeg tijd hebben gegeven om Stegemanns pastor of haar zoon te laten komen — waardoor haar laatste wens om omringd te zijn door haar dierbaren en gebed haar zou worden ontnomen.

Kranendonk zei dat donderdag geen optie was, dus bleef vrijdag de datum van haar dood.

Ze voelde zich in het nauw gedreven. Ze probeerde haar grootmoeder te beschermen, maar zegt dat de verpleegkundigen haar het gevoel gaven dat ze een obstakel was en iedereen in de weg stond.

De stress werd overweldigend en ze had het gevoel dat ze geen controle had.

Die dag, zegt ze, stapte ze resoluut naar de manager van het verzorgingshuis om te klagen over de manier waarop alles was afgehandeld — hoe het proces gehaast aanvoelde en transparantie ontbrak.

Ze eiste de MAiD-documenten te zien en te weten te komen wie ze invulde.

De manager zei dat alles de dag ervoor al was ingevuld en dat haar grootmoeder het had ondertekend.

Tot op de dag van vandaag heeft Kranendonk de documenten die haar grootmoeder naar verluidt had ondertekend om met de procedure in te stemmen niet gezien — en dit alles werd afgehandeld zonder dat er familieleden aanwezig waren.

“Ik weet niet wie de getuige was. Ik weet niet hoe ze de documenten aan haar hebben uitgelegd. Ik weet niet wat ze tegen haar hebben gezegd. Ik heb geen idee,” zegt Kranendonk, die nu geschokt is door wat zij beschouwt als tekortkomingen in de correcte MAiD-procedure.

“Het spijt me. Hoe kunnen we dit voor u beter maken?” vroeg de manager aan Kranendonk.

In een vlaag van woede en ongeloof antwoordde ze: “Jullie hebben dat hele MAiD-gedoe genomen en het ons gewoon door de strot geduwd.”

Na de woordenwisseling met de manager confronteerde Kranendonk haar grootmoeder en legde ze in duidelijke bewoordingen uit wat er vrijdag zou gaan gebeuren.

Het gesprek zorgde ervoor dat ze in tranen uitbarstte en toegaf dat ze een fout had gemaakt. “Ik bleef maar zeggen: er is geen fout, er is geen fout. Je hoeft dit niet te doen.

“De artsen komen vrijdag, en je zegt gewoon nee,” herinnert Kranendonk zich dat ze smeekte.

Maar het kwam op een punt waarop Kranendonk niet “tegen MAiD wilde blijven vechten en uit het oog wilde verliezen voor wie ik eigenlijk vocht”.

Haar grootmoeder was ziek en verward, dus nam ze de beslissing om gewoon te proberen alle kostbare tijd die ze nog met Stegemann kon hebben te beleven — zolang ze nog de kans had.

En, cruciaal, ze vertrouwde erop dat de verpleegkundigen geen misbruik zouden maken van de zieke vrouw.

“Mijn Oma was niet de enige kwetsbare persoon in die situatie — ik was dat ook. Ik was kwetsbaar door het verlies en de liefde voor mijn grootmoeder, doordat ik haar verzorger was, en ik was kwetsbaar doordat ik erop vertrouwde dat zij de juiste beslissingen namen.

„Het voelde allemaal tegelijkertijd zo gehaast en alsof het in slow motion gebeurde,” zegt Kranendonk.

Op donderdag dansten de twee samen op traditionele Duitse polkamuziek en aten ze ijs in haar kamer.

“We hadden de beste dag,” herinnert Kranendonk zich in tranen. „Ik voelde me geweldig toen ik donderdag vertrok.”

Maar ze ging volkomen verward naar huis. Aan de ene kant was ze dolgelukkig dat ze zo’n fantastische dag met haar grootmoeder had gehad.

Maar aan de andere kant kon ze de mogelijkheid van wat er de volgende dag zou kunnen gebeuren nauwelijks verdragen.

“Ik was zo verdeeld. Een deel van mij dacht: misschien gaat het niet gebeuren. En dan was er dat onderliggende gevoel van: o God, wat als het wel gebeurt?”

Sinds de dood van haar grootmoeder hebben veel mensen Kranendonk gevraagd waarom ze niet harder heeft geprobeerd te voorkomen dat de dodelijke injectie werd toegediend.

Achteraf voelde ze dat ze zich in een onwerkbare situatie bevond. Ze wilde tegelijkertijd het beste voor haar grootmoeder en haar autonomie respecteren, maar maakte zich grote zorgen omdat ze haar nooit één keer hardop en duidelijk had horen zeggen: “Ik wil MAiD.”

“Het enige wat ik zag, was dat ze het proces niet begreep,” herinnert Kranendonk zich.

Toen vrijdag 10 juli aanbrak, voelde alles opnieuw gehaast. De familie nam Stegemann mee naar de tuin van het verzorgingshuis om samen aardbeienijs — haar favoriet — te eten, en de pastor arriveerde en begon met een gebedsronde.

“Op dit moment is ze erg verward,” herinnert Kranendonk zich.

Om 9.30 uur — nadat ze tien minuten buiten waren geweest — vroeg de MAiD-verpleegkundige de familie weer naar binnen te gaan, ondanks het feit dat hun was verteld dat de arts pas om 11.00 uur zou arriveren.

De verpleegkundige zei dat ze tijd nodig had om het infuus aan te brengen, en Kranendonk herinnert zich dat ze haar nadrukkelijk vertelde dat ze nog niet klaar waren met hun tijd samen als familie.

“Nou, hoeveel tijd hebben jullie nodig?” zou de verpleegkundige volgens haar nogal afwijzend hebben geantwoord.

Eenmaal terug binnen in het verzorgingshuis begon de verpleegkundige volgens Kranendonk met het infuus. Volgens Kranendonk was de arts nog niet eens gearriveerd en werd haar grootmoeder niet gevraagd of ze toestemming gaf om met de procedure te beginnen.

De verpleegkundige had moeite het infuus in Stegemanns rechterarm in te brengen en prikte haar uiteindelijk herhaaldelijk met de naald voordat ze haar linkerarm probeerde.

Kranendonk herinnert zich tot in grafisch detail de enorme hoeveelheid bloed, waardoor de hele procedure vreemd onprofessioneel aanvoelde.

“Ze vraagt ons dingen aan haar te geven, om de naald door te spoelen. Dus nu maken wij hier deel van uit. Ze vraagt ons dingen voor haar te pakken en dingen voor haar vast te houden.

“Deze verpleegkundige draagt geen handschoenen. Er zit bloed over haar hele handen, er ligt overal bloed,” zegt ze, geschokt door de herinnering.

De arts kwam vervolgens de kamer binnen en vertelde Stegemann dat ze er was om haar „medicijnen” te geven en vroeg of dat goed voor haar was.

“Mijn Oma beweegt niet. Ze opent haar ogen niet. Ze knikt niet. Ze zegt niets, en de arts zei gewoon: ‘Oké, nou, dan ga ik door.’”

Binnen tien minuten werd Stegemann dood verklaard. Omdat ze zo weinig reageerde, weet Kranendonk niet of haar grootmoeder kort vóór de MAiD stierf, door de MAiD stierf, of dat ze gewoon diep in gebed verzonken was.

Ze zegt dat er geen hartslag werd gecontroleerd, noch vóór noch na de procedure.

“Wat echter zorgwekkend was, is dat ik die ochtend huilde. Mijn grootmoeder keek naar me en zei: ‘Als je niet ophoudt met huilen, ga ik vannacht niet slapen.’ Dat zei ze vrijdagochtend tegen me.”

Pas na Stegemanns dood begon Kranendonk — overweldigd door verdriet — te geloven dat er iets vreselijk mis was gegaan.

Ze heeft vervolgens vernomen dat het verpleegkundigen ten strengste verboden is een patiënt onder druk te zetten om voor MAiD te kiezen, en dat alle juiste documenten voor MAiD moeten zijn ingediend voordat een overlijdensdatum kan worden vastgesteld.

Stegemanns documenten werden volgens haar kleindochter pas na haar dood voltooid.

“Ze heeft op de ochtend van de procedure geen toestemming gegeven,” zegt Kranendonk, standvastig in haar conclusie dat haar grootmoeder tegen haar wil werd geëuthanaseerd.

Ze heeft The Pearl herhaaldelijk gevraagd de medische dossiers van haar grootmoeder te overhandigen, maar al haar verzoeken zijn volgens haar geweigerd.

Ze betreurt dat ze geen gerechtelijk bevel heeft aangevraagd om te voorkomen dat de MAiD zou plaatsvinden, maar ze wist destijds ook niet dat ze het recht had er een aan te vragen.

“Ik tastte volledig in het duister,” zegt ze. En cruciaal was dat haar grootmoeder in die laatste weken nog steeds medische zorg nodig had.

“We wonen in Canada, waar medische zorg niet altijd gemakkelijk te krijgen is. Ze had nog steeds medische zorg nodig. Ik kon haar niet zomaar oppakken en mee naar huis nemen,” zegt ze.

Ze vertrouwde erop dat de overheid en het medische establishment geen misbruik van haar grootmoeder zouden maken. In de maanden sinds juli is dat vertrouwen volledig verbrijzeld.

Ze zegt dat ze “veel rust heeft gevonden in gebed” en haar verhaal deelt als een manier om meer voorlichting te geven aan zorgverleners die zich mogelijk in soortgelijke situaties bevinden.

Een woordvoerder van de politie van Belleville vertelde de Daily Mail: “Dit incident is momenteel nog open en wordt onderzocht door onze afdeling Criminal Investigations. We kunnen op dit moment geen aanvullende informatie verstrekken.”

Canada heeft een van de hoogste euthanasiepercentages ter wereld, waarbij MAiD in 2023 goed was voor 4,7 procent van de sterfgevallen.

---

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

---

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Studie: ‘Onvrijwillige’ euthanasie zal de Canadese gezondheidszorg biljoenen besparen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: