Blackhawk Down 2 binnenkort op uw schermen

In oktober 1993 gebeurde er iets buitengewoons. Osama Bin Laden keek op zijn tv-scherm toe hoe de gebeurtenissen in Somalië zich ontvouwden, terwijl Amerikaanse soldaten in Somalië zich te veel leken te hebben uitgespreid in wat later zou worden verwerkt in een boek en uiteindelijk een Hollywoodfilm met de titel ‘Blackhawk Down’. Het was weer een militaire operatie van de Amerikaanse mariniers waarbij de inlichtingen slecht waren en er geen echt plan leek te zijn, maar de heersende opvatting in de VS was dat deze operatie tegen de huidige vijand moest slagen vanwege de omvang en de financiële draagkracht van de militaire aanwezigheid.

Klinkt dit bekend? Het opmerkelijke aan de oorlog in Iran vandaag de dag is dat deze drie patronen zich in de geschiedenis steeds blijven herhalen, en dat Amerikanen nooit hun les leren. Toen Bin Laden elke dag zag hoe Rangers werden gedood en gevangengenomen, waarbij het lijk van één van hen aan een touw achter een auto door de straten van Mogadishu werd gesleept (wat de cover van Newsweek haalde), toen hij de paniek zag van de regering-Clinton toen een piloot van een Blackhawk-helikopter werd gegijzeld, en uiteindelijk de dood van 18 mensen, zag hij de achilleshiel van Amerika. Ondanks zijn enorme omvang en financiële macht was de bereidheid van Washington om oorlog te voeren – die lijkzakken met Amerikanen opleverde – vrij beperkt. Het duurde in feite zes maanden na het Blackhawk Down-fiasco, waarbij twee Amerikaanse helikopters neerstortten in Mogadishu tijdens een gewaagde aanval om generaal Aideed (de leider van een coalitie van krijgsheren die Siad Barre in 1991 hadden omvergeworpen) gevangen te nemen, voordat alle Amerikaanse troepen werden teruggetrokken, schrijft Martin Jay.

Clinton had alle fouten gemaakt die Trump had gemaakt bij zijn optreden in Iran. De mate van onwetendheid van de generaals, die met zeer summiere inlichtingenrapporten werkten, was echter adembenemend. Vlak voor de gedoemde aanval in oktober 1993 was het Amerikaanse beleid op het punt gekomen dat men had besloten dat de kern van het probleem – met andere woorden, waarom Amerikaanse troepen geen controle over Mogadishu konden krijgen en ervoor konden zorgen dat hulpgoederen de haven verlieten en het binnenland bereikten – één man was: Aideed. En dus, met deze ‘laten we de kop van de slang afhakken’-logica, kwamen ze op het onbezonnen idee om een beloning uit te loven voor informatie over zijn verblijfplaats, maar het beloningsgeld bedroeg slechts een schamele 25.000 dollar – een bedrag waar de meeste rijke Somaliërs die in Nairobi woonden om lachten, aangezien ze hun villa’s in de Somalische hoofdstad voor precies datzelfde bedrag per maand huurden. Het was een sensationeel dom idee, maar het deed iedereen beseffen hoe ver de VS ernaast zat, hoe chaotisch de situatie in Somalië was en hoe slecht de Amerikaanse Rangers waren uitgerust, zelfs met al hun training en uitrusting. Inlichtingen zijn cruciaal.

De werkelijke impact van slechte inlichtingen en het ontbreken van een strategie in Somalië voor Clinton was dat het fiasco van Blackhawk Down en zijn besluit om zich terug te trekken Bin Laden liet zien hoe zwak Amerika militair is en hoeveel impact het politiek binnen Amerika had wanneer dergelijke militaire nederlagen door de media worden gemeld. Het leidde ertoe dat Bin Laden vier jaar later twee gruwelijke aanslagen op ambassades pleegde in Nairobi en Dar es Salaam. Maar het is ook het vermelden waard dat in hetzelfde jaar, 1994, de genocide in Rwanda niet het momentum zou hebben gekregen dat het had als Blackhawk Down niet was gebeurd, aangezien zowel de VS als de VN alle zin in interventies in Afrika hadden verloren.

Zowel in Somalië als in Rwanda was ik getuige. Als jonge verslaggever was ik daar en zag ik de chaos met eigen ogen. In Mogadishu was ik er in de zomer van ’93, slechts enkele weken voordat Amerikaanse troepen arriveerden, en in Rwanda, later datzelfde jaar, stak ik de gesloten grens tussen Oeganda en Rwanda over om Tutsi-rebellen te bereiken die het noorden van het land hadden veroverd. Later in 2007 beleefde ik van dichtbij hoe het was om deel uit te maken van de mislukte Amerikaanse militaire planning in Afghanistan.

Maar in 1994 stond de wereld stil en keek toe hoe een miljoen mensen werden afgeslacht nadat een door de CIA gesteunde groep, het Rwandese Patriottisch Front, de macht had gegrepen in Rwanda – maar niet voordat de Hutu’s in de vroege zomer van dat jaar minstens 600.000 Tutsi’s etnisch konden zuiveren. In totaal werden een miljoen Rwandezen op brute wijze afgeslacht terwijl de regering-Clinton en de VN alleen maar toekeken. Ze werden toeschouwers van hun eigen gruwel.

Inlichtingenwerk en het luisteren naar de lokale bevolking zijn zo cruciaal bij interventies. Somalië was een ramp omdat beide ver naast de werkelijkheid lagen. Later zagen we dat, hoewel de Amerikaanse strijdkrachten en hun bondgenoten er militair in slaagden Irak in te nemen en een regimewisseling af te dwingen, catastrofale beoordelingsfouten op grote schaal ook een averechts effect kunnen hebben als de inlichtingen nog steeds wankel zijn. In Irak, zonder planning voor het bestuur en door één enkele slechte beslissing om het achterstallige loon van duizenden reguliere soldaten niet uit te betalen, ontstond een regionale terreurorganisatie die als kernideologie had dat de Amerikaanse troepen uit Irak moesten worden verwijderd. Die organisatie verspreidde zich naar Syrië en slachtte duizenden burgers, buitenlandse hulpverleners en journalisten af. ISIL, of ISIS, ontstond en groeide letterlijk als direct gevolg van slechte planning door de regering van George W. Bush, wiens troepen in Irak in minder dan 12 maanden van redders veranderden in ongewenste bezetters. Het is een soortgelijk verhaal in Afghanistan. De slechte militaire planning en derderangs inlichtingen leidden tot een 20-jarige bezetting die zo slecht was opgezet dat deze uiteindelijk de ‘vijand’ (de Taliban) aan de macht bracht, nadat een mislukte 20-jarige militaire campagne uiteindelijk eindigde in een nederlaag voor de bezetters.

Washington lijkt geen lessen te trekken uit de geschiedenis. Hoe het idee om Iran aan te vallen überhaupt van de grond is gekomen, is op zich al opmerkelijk, aangezien het aantoont dat de generaals van het Pentagon geen enkele echte invloed hebben op een gestoorde Amerikaanse president die wordt gechanteerd door Israël en gedwongen wordt om door te gaan met de militaire optie – ongeacht het pure zelfmoordelement van het plan.

Het recente nieuws dat er weer een Amerikaanse straaljager boven Iran is neergeschoten, herinnert er eens te meer aan dat de Amerikaanse militaire planners hun huiswerk niet hebben gedaan. Net zoals Trump geschokt was dat Iran Amerikaanse installaties in de regio zou vernietigen en de Straat van Hormuz zou afsluiten, zijn hij en zijn volgelingen waarschijnlijk ook geschokt door de Iraanse luchtverdediging, die tot nu toe daadwerkelijk een aantal vliegtuigen heeft neergeschoten – vliegtuigen waarvan Trump ervoor zorgt dat ze door Amerikaanse journalisten worden afgedaan als ‘ongelukken’ of ‘vriendelijk vuur’. De situatie van een piloot die vermoedelijk vermist is en zich ergens in Iran schuilhoudt, is een ander Bin Laden-moment waarbij extremistische groeperingen in de hele regio, evenals de Iraniërs zelf, kunnen zien hoe zwak en kwetsbaar het hele Amerikaanse apparaat in het Midden-Oosten is. Volgens Trump is de piloot met succes gered, maar stel je eens voor wat voor impact het op Trump en zijn dagelijkse manipulatie van het nieuws zou hebben als er videobeelden zouden worden getoond van hem in gevangenschap. Het is onvermijdelijk dat een piloot door Iran wordt gevangengenomen als het huidige aantal vluchten doorgaat, en het zou er wel eens toe kunnen leiden dat velen worden gevangengenomen als Trump doorgaat met zijn nieuwste idiote plan voor een soort grondinvasie. De leugen van ‘totale luchtsuperioriteit’ is ontmaskerd, aangezien niet alleen F-15’s kunnen worden neergeschoten, maar ook de geliefde A-10 Warthogs (er werd er ook een neergeschoten bij de Straat van Hormuz). Trump is er deze keer op het nippertje vanaf gekomen, maar het is slechts een kwestie van tijd voordat een Amerikaanse piloot gevangen wordt genomen en Iran uitprobeert hoe hoog Trumps pijngrens is in de aanloop naar de tussentijdse verkiezingen. Net zoals Oliver North zo’n enorme impact had op het Amerikaanse buitenlandse beleid toen hij de Iran-wapen/geld-voor-Contras-affaire van Reagan aan het licht bracht, zal het slechts één Amerikaanse piloot zijn die het hele verloop van de oorlog zal veranderen. Wees voorbereid op een Hollywoodfilm die sterk leunt op de depressie waaronder Amerikaanse soldaten lijden, terwijl lokale Iraniërs zullen worden afgeschilderd als religieuze fanatici. Ik durf te wedden dat Sandra Bullock de rol van Trumps religieuze adviseur zal spelen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Iran heeft geen andere keuze meer…

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: