De VS – die machtige natie die staat voor vrede, zelfbeschikking en vrijheid – zoals Charles Hugh Smith bespreekt, is een spektakel, een kunstgreep, een leugen. Smith verwijst naar Guy Debords boek uit 1967 en Debords latere Comments on the Society of the Spectacle.
Debord lijkt mijn leven als kind van de Koude Oorlog en volwassen deelnemer aan de opkomst van de uitvoerende oorlogsstaat volledig te hebben voorzien. Bovendien legde hij het uit:
De samenleving waarvan de modernisering het stadium van het geïntegreerde spektakel heeft bereikt, wordt gekenmerkt door het gecombineerde effect van vijf hoofdkenmerken: onophoudelijke technologische vernieuwing; integratie van staat en economie; algemene geheimhouding; onweerlegbare leugens; een eeuwig heden.
De constructies waarin we opereren zorgen voor eindeloze intellectuele uitdagingen, die ons vaak diep in konijnenholen brengen. Maar konijnenhol of niet, we leven en produceren allemaal binnen een gesimuleerde vrijheid, vergezeld van – om Debord en Smith te parafraseren – hypercomplexe technologische systemen, unitaire en ahistorische regeringen, en allesomvattende staats- en techno-narratieven die zijn gecreëerd om het menselijke te vervangen en de mensheid het zwijgen op te leggen, schrijft Karen Kwiatkowski.
We zijn gefascineerd door wat we op onze schermen zien – in Gaza, in Oekraïne en nu Venezuela, zelfs in de Stille Oceaan. Maar we moeten wel een tussendoortje hebben gegeten toen het plot een wending nam en de vrede en de America First-campagne veranderden in Tomahawks naar Kiev, brute door de VS gesteunde genocide in Gaza, de Amerikaanse marine die vissers en andere burgers in internationale wateren naar believen opblaast, zonder gevolgen.
De samenvatting in de media van de laatste Gazavloot was pure Hunger Games-achtige pap: “Het was voor het eerst sinds Israël in 2009 een zeeblokkade oplegde aan de wateren van Gaza dat een ongeautoriseerde humanitaire missie dichter dan 70 zeemijl bij het gebied kwam.” Wat is een ‘ongeautoriseerde’ humanitaire missie? Blijkbaar komen ze vrij vaak voor, zoals we hebben gezien met Bush 43 en Katrina, het voeden van daklozen en zelfs Peanut the Squirrel.
De huidige idiote fiasco’s – de expansiedrift van de NAVO in Oekraïne en de moordpartijen van Israël – zijn merkwaardig genoeg niet te winnen en, nog merkwaardiger, niet te stoppen. Trump klaagde dat hij niet begreep hoe moeilijk het zou zijn om deze oorlogen te beëindigen. De overgrote meerderheid van de landen die in de Verenigde Naties vertegenwoordigd zijn, is het op dit punt waarschijnlijk met Trump eens – waarom kan de domheid en onmenselijkheid niet gewoon worden gestopt (idealiter door de Amerikaanse regering die gewoon stopt met het financieren ervan)?
Complexe systemen illustreren steevast pad-afhankelijkheid, en autoritair menselijk kuddebeheer vereist een complex systeem. De menselijke veedrijvingen die zijn gecreëerd om hulpgoederen (en kogels) te distribueren door de Gaza Humanitarian Foundation – geleid door zionisten die voor het IDF werken, zoals voormalig werknemer luitenant-kolonel Tony Aguilar uitlegde – zijn een levendig voorbeeld van de zeer beperkte opties die deze complexe staatssystemen kunnen produceren.
Staten worden gedefinieerd en gemeten aan de hand van hoe ze de oorlogsmiddelen gebruiken tegen alle vijanden, zowel buitenlandse als binnenlandse. Israël, een staat die verwikkeld is in een steeds verder uitbreidende burgeroorlog, is daar een uitstekend voorbeeld van. Landeigenaren die sinds 1948 ontheemd en mishandeld zijn, komen in opstand tegen degenen die hen hebben ontheemd en vervolgens onderworpen. Om te zegevieren heeft Israël een westers geïnspireerd militair en inlichtingenapparaat opgebouwd, met zionistische rijkdom, uitvluchten en een niet-aflatend westers enthousiasme voor de laatste ademtocht van het eurokolonialisme in het Midden-Oosten. Het resultaat was decennia van steeds gerichtere apartheid, onderbroken door massale straffen en steeds heftigere etnische zuiveringen.
Sinds 2013 wordt Oekraïne geteisterd door een burgeroorlog, aangewakkerd en gefaciliteerd door een zoektocht naar betekenis door de VS en de NAVO, en uitgebreidere militaire oefenterreinen. Oekraïne en Gaza dienen beide als proeftuin voor nieuwere wapens, technologieën en tactieken, maar ook voor brede narratieve controle, manipulatie van emoties om het bbp weg te sluizen van burgers naar mondiale oorlogsindustrieën zonder geldige nationale veiligheidsbelangen of democratisch verklaarde oorlog, en de ontwikkeling van AI en geheime wiskundige algoritmen om populaire steun te creëren voor staatsdoelstellingen en degenen die deze in twijfel trekken het zwijgen op te leggen. Debords “eeuwige heden” is een doel dat grotendeels is bereikt in het Westen – en waartegen sterk verzet bestaat in het opkomende Oosten en Zuiden. Misschien verklaart dat alles.
Washington heeft actief deelgenomen aan deze burgeroorlogen, met elektronen en bommen, politieke leugens en het in stand houden van het narratief. Amerikanen kijken toe, discussiëren, worden vermaakt en zijn bang, van een afstand. We hebben al betaald voor onze kaartjes, de acteurs, regisseurs, studio’s en reclame. Door het creëren van geld door de Federal Reserve, wanpraktijken in de overheidsboekhouding en de 35% staatsheffing op alles wat we maken of doen, zijn we geïnvesteerd, zonder onze toestemming of zelfs de gebruikelijke beleefdheid van een prospectus waarin staat dat succes in het verleden geen garantie is voor toekomstige resultaten.
Is de volgende Amerikaanse burgeroorlog al begonnen? Als burgeroorlog kan worden gedefinieerd als de gemilitariseerde commandovoering, controle en uitbuiting van een deel van de staat of samenleving door een ander deel, dan is die in de VS al lang aan de gang. Het McLean House in Appomattox bestaat eerder als historische marker dan als eindpunt.
Het goede nieuws is dat de pad-afhankelijkheid van de staat uiteindelijk zijn ondergang verzekert. De bondgenoten van Oekraïne “zitten gevangen in hun eigen tegenstrijdigheden: een oorlog die ze niet kunnen winnen maar niet durven beëindigen, een financiële last die ze niet kunnen dragen maar niet durven laten vallen.” Trumps Nobelprijs-voor-de-vrede-klok-tikt-eisen voor onvoorwaardelijke overgave van Gaza aan Israël, verpakt als een vredesakkoord, is de prijs van pad-afhankelijkheid. Om “vrede” te hebben, hebben Trump en Netanyahu “slechts” één optie: een hel ontketenen zoals niemand ooit heeft gezien op de anderhalf miljoen overlevende Palestijnen in de strook.
In het geval van Israël hebben eindeloos militarisme, racisme, territoriale expansie en het niet controleren van hun eigen propaganda hun begroting gebroken, hun economie uitgehold, hun afhankelijkheid van geriatrische christelijke zionisten vergroot en de zionistische belofte van een veilige plek voor joden in de wereld verpest. De Amerikaanse regering, de lelijke golem van Israël, wordt wereldwijd met dezelfde minachting bekeken, niet in de laatste plaats omdat ze iedereen heeft laten zien hoe incompetent haar dure wapensystemen zijn, hoe weinig moed haar civiele en militaire leiders hebben en hoe ongeorganiseerd het Amerikaanse militaire imperium is, dat niet wint, niet levert en niet presteert in de wedloop om staatstechnologie, logistiek, energie of diplomatie.
Maar, Palantir, zegt u, en alle gecommercialiseerde Hasbara hier in de VS? En hoe zit het met het ongrondwettelijke gebruik van het leger en de posse comitatus-experimenten die worden uitgevoerd door DC en de slimmeriken die het leiden? Ik vermoed dat dit grillige reacties zijn op de aanhoudende burgeroorlog, in plaats van voorbereidingen erop. Pad-afhankelijkheid en geschiedenis leren ons dat de staat zelden voorbereid is op buitenlandse oorlogen, en nog minder op binnenlandse. Hij komt meestal te laat op het feestje en is altijd ongepast gekleed.
Staatsfunctionarissen overschatten de kracht van door de overheid gecureerde afleiding en circussen, en zien een overvloedig bijproduct van het “eeuwige heden” van Debords geïntegreerde spektakel over het hoofd. Dit bijproduct is grenzeloos cynisme, dat wantrouwen jegens de staat in de hand werkt, hernieuwde belangstelling voor menselijke verbondenheid en inspiratie buiten de staat, en duizend natuurlijk voorkomende vormen van burgerlijke ongehoorzaamheid en glimlachend antiautoritarisme. De burgeroorlog is gaande, en Trump zit boven op een staat die reageert—zoals staten nu eenmaal doen—veel te laat en met één, door pad-afhankelijkheid gebonden, hand op de rug.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Europa op de afgrond: waarom de factoren voor een burgeroorlog al lang aanwezig zijn
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Afschaffen die hele Uncle Sam bende.
Ze zijn niet meer tot iets goeds in staat, bovendien is hun leger ziek en presteert het ondermaats.
Dreigen met verschrikkelijke wapens kunnen ze nog net maar die op een moderne snelle raket steken lukt dan weer niet.
Het momentum komt misschien steeds dichterbij om deze, inderdaad GOLEM VAN ISRAHEL gewoon buitenspel te zetten.
Een handelsboycot van het volledige zuiden met de grote Aziaten en Arabische wereld erbij tegen deze idiote Hegemon.
Dit wordt dan het struikelblok voor het voortbestaan van het zgn. Westerse blok. Dat zal vanzelf eieren voor z’n geld kiezen.
De EU valt zoiezo uit elkaar.
Ik vraag mezelf af :” waaaar is de humor gebleven? Serious question…Áltijd : Trump, Gaza, covid, Putin, zelwelwensdie🤣, enz enz enz, aliens : ” incoming message from the Big Gaint head “.
Relax en kijk naar ‘ 3rde rock from the sun ‘ . 🌏🌎🌍
AAN FN : ” die topic van gates en een vlees…Da is toch ook humor, of niet. 🤔
@MADGURU…
Humor staat al jaren uit. Het eerste dat wordt vermoord als de elites oorlog willen, zijn waarheid/liefde en humor.
Zoek eens bij een streamingdienst op komedie series en films en je kan zien dat vanaf cojona humor wordt vervangen voor actie en vooral dood en verderf.