Behoud van escalerende dominantie: Trump en de overheersende invloed van ‘Israel Firsters’

De aanval op het onderhandelingsteam van Hamas dat in Doha bijeen was gekomen om het ‘Witkoff Gaza-voorstel’ te bespreken, is niet zomaar een ‘IDF-operatie’ die stilzwijgend voorbijgaat (zoals bij de onthoofding van bijna het hele burgerkabinet in Jemen).

Het markeert veeleer het einde van een heel tijdperk – en ‘een nieuwe realiteit’ voor Qatar.

Het is een mijlpaal. Decennialang heeft Qatar een zeer winstgevend spel gespeeld – het steunde de radicale An-Nusra-jihadisten in Syrië als pressiemiddel tegen Iran, terwijl het Amerikaanse militaire bases en een strategisch partnerschap met Washington in stand hield. Doha presenteerde zich als bemiddelaar – het dineerde met de jihadisten en trad tegelijkertijd op als facilitator voor de Mossad, schrijft Alastair Crooke.

Het was deze multidirectionele aanpak die Qatar de reputatie gaf de ‘eeuwige begunstigde’ te zijn in crises in het Midden-Oosten en in Afghanistan. Zelfs toen Israël, Iran of Saoedi-Arabië werden aangevallen, kwam Doha als winnaar uit de bus. De Qatari’s telden rustig de winsten van hun gas en genoten van hun rol als onmisbare tussenpersonen.

Nu is dit sprookje voorbij: er zullen geen ‘veilige zones’ meer zijn. Het meest veelzeggend is dat de VS (volgens het Israëlische Channel 11) de actie had goedgekeurd, waarover Trump vervolgens werd geïnformeerd. Ondanks zijn twijfels over de aanval zei Trump dat hij elke moord op Hamas-leden toejuichte.

We hadden dit kunnen zien aankomen. De aanval op Doha was weer een verrassingsaanval van Trump en Israël – een patroon dat begon met de verrassingsaanval op de leiders van Hezbollah die bijeenkwamen om een vredesinitiatief van de VS te bespreken – een methode die vervolgens werd gekopieerd voor de Iraanse onthoofdingoperatie van 13 juni, net toen Trump de JCPOA-besprekingen met het Witkoff-team aanprees die in de komende dagen zouden beginnen.

En nu, met Trumps ‘vredesvoorstel’ voor Gaza als lokmiddel om de Hamas-leiders op één plek in Doha bijeen te brengen, sloeg Israël toe. Het plan van Witkoff voor Gaza lijkt een aanfluiting, of anders een opzettelijke schijnbeweging. Israël had namelijk al besloten om een einde te maken aan de rol van Qatar.

De Israëlische logica is fundamenteel eenvoudig en cynisch – ongeacht hoeveel Amerikaanse bases je hebt of hoe belangrijk je gas is voor de wereldeconomie. De moord op Ismail Haniya in Teheran, de aanvallen op Syrië en Libanon, de operatie in Qatar – het zijn allemaal schakels in één keten: Netanyahu (en een meerderheid in Israël staat hier achter hem) laat methodisch zien dat er voor hem in het Midden-Oosten geen verboden gebieden zijn, geen rechtsregels, geen Verdrag van Wenen.

De steun voor de genocide en etnische zuivering door Israël, het uitblijven van serieuze inspanningen om een politieke weg te banen voor een regeling in Oekraïne, het vertrouwen op oorlog voeren terwijl vrede wordt verkondigd – dit alles vertegenwoordigt de essentie van de aanpak van Trump: een oefening in escalerende dominantie, zowel in eigen land als in het buitenland.

Het hele idee van Make America Great Again (MAGA) lijkt te berusten op het afgewogen gebruik van oorlogszuchtigheid, invoerheffingen of militaire macht om op langere termijn een continu potentieel voor escalerende dominantie te behouden. Trump lijkt te denken dat het bereiken van dominantie in binnen- en buitenland de essentie is van MAGA. En dat dit kan worden bereikt door middel van afgewogen dominantie – verkocht aan zijn MAGA-achterban door dergelijke dreigementen te presenteren als het brengen van ‘vrede’ of het onderhandelen over een ‘staakt-het-vuren’ .

De nadruk op escalerende dominantie heeft ook te maken met de transformatie van oorlogen – in de gedachten van Trump – tot enorme winstgevende ondernemingen voor de VS. Het idee om van Gaza een lucratief investeringsproject te maken, onderstreept het nauwe verband tussen oorlog en geld verdienen. Hetzelfde geldt voor Oekraïne, dat een melkkoe is geworden voor de Amerikaanse geldwitwasmachine.

Geloof niet dat de VS niet op enig moment zullen terugkeren naar een bepaalde oorlog.Daarom wordt de escalatieladder nooit volledig losgelaten of verwijderd, want door deze tegen de buitenmuur van een conflict te blijven leunen, kan op een later tijdstip (bijvoorbeeld in Oekraïne) worden teruggekeerd naar een vorm van verdere escalatie.

Al deze tekenen hebben in Moskou alarmbellen doen rinkelen. Trumps reis naar Anchorage was – vanuit Russisch perspectief – bedoeld om (indien mogelijk) te achterhalen hoe strak de ketenen zijn die Trump binden, hoe groot zijn speelruimte is om autonoom te handelen, wat hij wil en wat hij vervolgens zou kunnen doen.

Voor de Russen heeft het bezoek aangetoond wat de beperkingen zijn.

Yuri Ushakov, Poetins belangrijkste adviseur op het gebied van buitenlands beleid, heeft uitgelegd dat er tijdens de SCO-top in Tianjin besprekingen hebben plaatsgevonden met alle strategische bondgenoten van Rusland; er was overeenstemming over het feit dat Trump de sanctiedruk op Rusland had uitgesteld, maar er waren geen structuren voor voortzetting van de onderhandelingen. Geen structuren, geen werkgroepen, geen verdere uitwisselingen ter voorbereiding op de zogenaamde trilaterale bijeenkomst van Trump, Zelensky en Poetin. Geen voorbereiding van een agenda, geen voorbereiding van voorwaarden.

Dat zei veel over de toekomstige intenties van Trump: geen structuren, geen signalen, geen echte toewijding aan vrede. In plaats daarvan zien de Russen een Trump-regime dat juist het tegenovergestelde doet, met Europese plannen om Oekraïne opnieuw te bewapenen.

De gezamenlijke agressie van Israël en de VS tegen Iran – en de aanval op Qatar – zijn gebeurtenissen van dezelfde ideologische aard, die dienen als bevestiging van de overheersende invloed van ‘Israel Firsters’ en degenen in de kringen rond Trump – die oude wrok koesteren tegen Rusland vanuit vergelijkbare religieuze wortels.

De overheersing van dit Israël-gerichte beleid heeft Trumps MAGA-achterban verdeeld. Het heeft – in bredere zin – de mondiale soft power en diplomatieke geloofwaardigheid van de VS blijvend aangetast. Toch durft Trump, die er vast aan vasthoudt, het niet los te laten – dat zou namelijk zelfvernietiging betekenen.

Israël voert een tweede Nakba (etnische zuivering en genocide) uit in Gaza en de Westelijke Jordaanoever, terwijl de joodse samenleving grotendeels gevangen blijft in onderdrukking en ontkenning – net als in 1948. De controversiële documentaire van de Israëlische filmmaker Neta Shoshani over de oorlog van 1948 werd in Israël verboden omdat deze veel van de tekortkomingen blootlegde in het ethos dat ten grondslag lag aan de identiteit van de ontluikende staat.

Shoshani schreef onlangs over haar film: “Ik realiseerde me plotseling dat in de afgelopen twee verschrikkelijke jaren het hele Israëlische ethos volledig aan diggelen is geslagen”:

“Ik begreep dat een ethos veel macht heeft, dat het de samenleving binnen bepaalde grenzen houdt. En zelfs als die grenzen worden overschreden – en dat was zeker al in 1948 het geval – was er nog steeds iets in de morele codes van de samenleving dat ervoor zorgde dat men zich op zijn minst schaamde. Dus decennialang beschermde dat ethos de [Israëlische] samenleving en het leger en dwong het hen om bepaalde grenzen te handhaven”.

“En als dat ethos uiteenvalt, is dat echt beangstigend. Vanuit dit perspectief was de film vanaf het begin moeilijk om naar te kijken, maar na de afgelopen twee jaar is hij ondraaglijk geworden” …

“Als 1948 een onafhankelijkheidsoorlog was, zou de huidige oorlog wel eens de oorlog kunnen zijn die een einde maakt aan Israël”.

Shosani waarschuwt dat wanneer de ethische grenzen van een samenleving worden weggevaagd in een bloedige strijd (zoals in 1948), dit verlies van ethische structuur de legitimiteit van het hele project in gevaar kan brengen – wat leidt tot zelfvernietiging wanneer de staat alle menselijke grenzen overschrijdt.

Dit duistere inzicht – dat zeer relevant is voor vandaag – is misschien wel een van de redenen waarom Trump zich onvoorwaardelijk verbindt aan het uiteindelijke voortbestaan van Israël. (Waarschijnlijk zijn er ook nog andere, onzichtbare ‘sterke ketenen’).

Dit komt op een moment dat de VS steeds verder afwijkt van het ontwerp van de Defence Planning Guidance (DPG) uit 1992 – bekend als de ‘Wolfowitz-doctrine’ – waarin werd opgeroepen tot het handhaven van onbetwiste militaire superioriteit om te voorkomen dat rivalen zouden opkomen en, indien nodig, unilateraal op te treden om de belangen van de VS te beschermen en potentiële concurrenten af te schrikken.

Het huidige ontwerp van de nationale defensiestrategie verschuift van China naar het veiligstellen van het thuisland en het westelijk halfrond. Troepen zullen worden teruggehaald, in eerste instantie om de grens te bewaken. Will Schryver schrijft: “Elbridge Colby heeft blijkbaar zijn ogen geopend voor de realiteit dat het te laat is om de dominantie van China in het westelijke deel van de Stille Oceaan een halt toe te roepen. Hij wist al dat oorlog tegen Rusland ondenkbaar was. De enige strategisch zinvolle optie die overblijft is Iran”.

Colby begrijpt misschien ook dat elke verdere militaire mislukking van de VS de geostrategische bluf van Trump fataal zou blootleggen.

We kunnen dan een nieuwe ronde van grote geopolitieke verschuivingen zien, nu Trump zijn pogingen om “gezien te worden als een wereldwijde vredestichter” opgeeft. Trump weet zelf waarschijnlijk niet wat hij wil doen – en nu veel facties proberen om de vrijgekomen strategische ruimte in te nemen, zal hij zich waarschijnlijk wenden tot de Israëlische oorlogstactieken die hij zo bewondert.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Het einde van Israël zoals wij dat kennen: een historische lijkrede – Alexander Azadgan

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: